Original Post

Πλήρες Κείμενο:

…. Όμως σήμερα… η ημέρα ανήκει στη Μαρία Καρυστιανού. ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ + ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ https://youtu.be/I3ujRHQCP_o?is=cI7TD-aU7uq2TZGT Και δεν σας κρύβω πως αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Θεσσαλονίκη δεν είναι ένα συνηθισμένο πολιτικό γεγονός.

Δεν είναι άλλη μία παρουσίαση κόμματος.

Δεν είναι μία ακόμη κομματική φιέστα με χειροκροτητές, επαγγελματίες παραγοντίσκους και έτοιμα συνθήματα.

Σήμερα βλέπουμε κάτι βαθύτερο.

Κάτι πιο ανθρώπινο.

Κάτι που γεννήθηκε μέσα από πόνο, δάκρυ, απώλεια και μια τεράστια απαίτηση δικαιοσύνης.

Γιατί στην πραγματική πολιτική… τα κόμματα δεν γεννιούνται πρώτα στα γραφεία.

Γεννιούνται μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.

Πριν εμφανιστούν βουλευτές, στελέχη και κομματικοί μηχανισμοί, προηγείται πάντα ένα αίσθημα.

Μια ανάγκη.

Μια πληγή.

Μια κραυγή που ζητά να ακουστεί.

Και η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε μέσα από κομματικούς σωλήνες.

Δεν αναδείχθηκε από επικοινωνιολόγους.

Δεν τη δημιούργησαν τηλεοπτικά πάνελ.

Τη δημιούργησε η ίδια η ζωή.

Τη δημιούργησε η τραγωδία των Τεμπών.

Τη δημιούργησε η οργή μιας μάνας.

Τη δημιούργησε η σιωπή ενός κράτους που επί μήνες δεν έδινε απαντήσεις.

Τη δημιούργησε η ανάγκη ενός λαού να βρει ξανά λέξεις όπως: αλήθεια, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ευθύνη.

Και γι’ αυτό σήμερα, ανεξάρτητα από το πού ανήκει πολιτικά ο καθένας, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν βλέπουμε απλώς μία νέα πολιτική αρχηγό.

Βλέπουμε ένα κοινωνικό σύμβολο.

Και επιτρέψτε μου να πω κάτι που το αισθάνομαι βαθιά.

Σήμερα η Μαρία Καρυστιανού μιλά όχι μόνο ως μάνα ενός παιδιού που χάθηκε.

Μιλά ως μία μορφή συλλογικής συνείδησης.

Μιλά ως «Μητέρα του Έθνους». Όπως κάποτε αποκαλούσαμε «Εθνοπατέρες» τους πληρεξούσιους του λαού στην Εθνική Συνέλευση, έτσι και σήμερα ο ελληνικός λαός βλέπει σε αυτή τη γυναίκα κάτι που ξεπερνά τα κομματικά όρια.

Βλέπει τη μάνα που δεν λύγισε.

Τη μάνα που δεν σιώπησε.

Τη μάνα που δεν συμβιβάστηκε.

Τη μάνα που σήκωσε στους ώμους της τον πόνο δεκάδων οικογενειών και τον μετέτρεψε σε δημόσια απαίτηση δικαιοσύνης.

Και ξέρετε κάτι; Το πολιτικό σύστημα αυτό δεν το καταλαβαίνει εύκολα.

Γιατί έχει μάθει να μετρά ποσοστά.

Να αναλύει δημοσκοπήσεις.

Να φτιάχνει επικοινωνιακές καμπάνιες.

Να χειρίζεται φόβους και εντυπώσεις.

Αλλά δεν ξέρει να διαχειρίζεται ψυχές.

Και αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει σήμερα το Μαξίμου.

Όχι απλώς ένα νέο κόμμα.

Αλλά το ενδεχόμενο να ξυπνήσει ξανά μια κοινωνική ψυχή που νόμιζαν πως είχε σιωπήσει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να λέει ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν τον αφορά». Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική.

Τον αφορά.

Τον πονά.

Τον ανησυχεί.

Γιατί βλέπει ότι όσες επικοινωνιακές ενέσεις κι αν επιχειρεί το κυβερνών κόμμα, αδυνατεί να πάρει ξανά τα πάνω του.

Το αφήγημα της παντοδυναμίας ξεθωριάζει.

Και τώρα εμφανίζονται δύο διαφορετικές αλλά ισχυρές πολιτικές και κοινωνικές εστίες συσπείρωσης.

Από τη μία η Μαρία Καρυστιανού.

Από την άλλη ο Αντώνης Σαμαράς.

Δύο εντελώς διαφορετικές διαδρομές.

Δύο διαφορετικά πολιτικά φορτία.

Αλλά και δύο πρόσωπα που αγγίζουν υπαρκτές κοινωνικές ανάγκες.

Γιατί πολλοί Έλληνες σήμερα νιώθουν πολιτικά άστεγοι.

Νιώθουν ότι χάθηκε η σχέση της πολιτικής με τον απλό άνθρωπο.

Με την οικογένεια.

Με την πατρίδα.

Με την πίστη.

Με τη λαϊκή αξιοπρέπεια.

Με την εθνική αυτοσυνειδησία κ την εθνική υπερηφάνεια . Και όταν ένας λαός αισθανθεί ότι δεν εκπροσωπείται, τότε αρχίζει να ψάχνει ξανά πρόσωπα που του δίνουν νόημα.

Όχι τέλειους ανθρώπους.

Όχι μεσσίες.

Αλλά ανθρώπους που του θυμίζουν ότι η πολιτική δεν είναι μόνο εξουσία.

Είναι και ψυχή. Η Μαρία Καρυστιανού μπαίνει σήμερα στον πολιτικό στίβο κουβαλώντας έναν σταυρό.

Και όσοι βιάζονται είτε να την αποθεώσουν είτε να την λοιδορήσουν κάνουν λάθος.

Χρειάζεται σεβασμός.

Χρειάζεται σοβαρότητα.

Χρειάζεται προσοχή.

Εμείς θα περιμένουμε να ακούσουμε.

Να διαβάσουμε.

Να αξιολογήσουμε.

Αλλά σήμερα δεν είναι ώρα μικροψυχίας.

Σήμερα είναι ώρα ανθρώπινης αναγνώρισης.

Και γι’ αυτό, ως Πρόεδρος των Ελλήνων Χριστιανοδημοκρατών, θέλω δημόσια να καλωσορίσω τη Μαρία Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο.

Της ευχόμαστε δύναμη. Καθαρότητα. Αντοχή. Φώτιση.

Γιατί η πολιτική είναι αρένα.

Και πολλές φορές γίνεται αδίστακτη.

Όμως υπάρχουν στιγμές που ακόμη και η πολιτική υποχρεώνεται να σταθεί προσοχή μπροστά σε έναν ανθρώπινο πόνο που έγινε συλλογικό αίτημα.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα.

Η κοινωνία δεν ζητά απλώς ένα νέο κόμμα.

Ζητά να πιστέψει ξανά ότι υπάρχει ακόμη αλήθεια.

Ότι υπάρχει ακόμη δικαιοσύνη.

Ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν φοβούνται να συγκρουστούν. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός της εποχής μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους