Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία μέρα σχολείου, για την κόρη μου σήμερα. Τελευταίο μάθημα ενδοσχολικών εξετάσεων.

Λύκειο τέλος.

Έχει ακόμα τις πανελλήνιες, αλλά το σχολικό κομμάτι της ζωής της, έφτασε στο τέλος του.

Ανακουφισμένη είναι, φαντάζεται πως ίσως παρασυρθεί λίγο από το γενικότερο κλίμα, αν υπάρξουν αποχαιρετισμοί αλλά η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσε εδώ και καιρό να κλείσει αυτό το κεφάλαιο.

Να γυρίσει σελίδα από αυτόν το χώρο, αυτούς τους ανθρώπους και κυρίως αυτές τις παρέες.

Υπήρξε τυχερό το παιδί μου στη σχολική ζωή του, δεν έπεσε ποτέ θύμα μπούλινγκ.

Θεωρώ πως είναι καθαρά θέμα τύχης.

Αν θα τραβήξεις την προσοχή κάποιου, που θα σου κάνει τη ζωή δύσκολη.

Το μπούλινγκ μπορεί να έχει όνομα τώρα, αλλά υπήρχε ανέκαθεν - νομίζω τόσο παλιό όσοι οι οργανωμένες κοινωνίες, απαρχής της ανθρωπότητας.

Και δεν νομίζω πως θα πάψει ποτέ.

Η διαφορά ίσως είναι πως ΤΩΡΑ καθώς έχει όνομα και συζητιέται, οι άνθρωποι που το κάνουν, παιδιά και ενήλικες, το κάνουν εν πλήρει συνειδήσει, έχουν επίγνωση των λόγων και των πράξεων τους, είναι ενήμεροι πόσο βαθύ και χρόνιο μπορεί να είναι το τραύμα που προκαλούν και παρόλαυτά προχωράνε στην τέλεσή του.

Και οι γονείς ξέρουν, πότε τα παιδιά τους κάνουν μπούλινγκ.

Αλλά έχουν επιλεκτική όραση, όταν το παιδί σου είναι θύμα, κάνεις σαματά, γυρνάς τον κόσμο ανάποδα, όταν το παιδί σου είναι θύτης, κάνεις το κορόιδο.

Το έχω ξαναπεί, δεν γίνεται ΟΛΑ τα παιδιά να είναι θύματα.

Κάποια είναι θύτες, αλλιώς δε βγαίνουν τα νούμερα.

Όσοι έχετε παιδιά μαθητές, τσεκάρετε σε ποια μεριά της τραμπάλας στέκεται το παιδί σας.

Μήπως υποφέρει κάποιο άλλο παιδί, εξ αιτίας του δικού σας παιδιού; Το δικό μου το είχε κάνει.

Στο νήπιο.

Το πήρα είδηση (με ενημέρωσε δασκάλα) ΠΙΣΤΕΨΑ τη δασκάλα (καλό είναι να ακούμε τι μας λένε, δεν είναι όλοι κακοί άνθρωποι που θέλουν το κακό των παιδιών μας, γιατί είχαν νεύρα μαζί τους από προηγούμενες ζωές, ξέρωγω) - και το έκοψα μαχα1ρι.

Πες το tough parenting, δε με νοιάζει.

Το παιδί μου δεν ξαναπλήγωσε άλλο παιδάκι.

Μπορεί να ευθύνεται και εκείνο το περιστατικό, τότε, που η κόρη μου θέλει να σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες - μπορεί και όχι.

Σημασία έχει, πως στάθηκε (σχεδόν μωρό ήταν ακόμα) σε εκείνη την τραμπάλα, και με σταθερά βήματα με τα μικρά της ποδαράκια, πήγε κι έκατσε εκεί που κάθονται οι άνθρωποι που δεν θέλουν να ανοίγουν συναισθηματικές πληγές σε άλλους - κι αν τα καταφέρει, ίσως κάνει δουλειά της το να βοηθάει να επουλωθούν αυτά τα τραύματα, των ανθρώπων που ξεματώνουν από τα βέλη όσων κάθονται στην άλλη πλευρά, σε αυτό το αέναο τραμπάλισμα βασανισμού και λύτρωσης.

Το μπούλινγκ διακόπτεται μόνο εν τη γενέσει του, νομίζω.

Και μόνο αν παρέμβουν δυναμικά γονείς και εκπαιδευτικοί.

Όσοι είστε νέοι γονείς, θεωρήστε δεδομένο πως θα το συναντήσετε μπροστά σας, μην έχετε τα μάτια σας ανοιχτά μόνο μην τυχόν κάποιος πειράξει το παιδί σας, το νου σας μήπως ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ πληγώνει άλλο παιδί, δεν είναι μόνο τα δικά μας παιδιά πολύτιμα, και τα άλλα παιδάκια κάποιοι γονείς τα έκαναν, δεν φύτρωσαν σα λάχανα.

Τελευταία μέρα σχολείου για την Μαρία μου λοιπόν.

Δεν ήταν ποτέ άριστη μαθήτρια.

Πολλές φορές ζορίστηκε ΠΟΛΥ με τα μαθήματα, πολύ καλή σε κάποια, πολύ κακή σε άλλα.

Ένα παιδί, ΑΠΟΛΥΤΑ εξαρτημένο από τον εκπαιδευτικό, αν ο/η εκπαιδευτικός της ταίριαζε, το παιδί θριάμβευε.

Αν όχι, καταρρακωνόταν.

Όσο παράδοξο κι αν σας ακουστεί, πάντα τα πήγαινε καλύτερα με αυστηρούς καθηγητές, σε μαθητικές αίθουσες που οι καθηγητές παίζουν καρπαζιές με τους μαθητές τους και είναι πολύ φιλικοί, το παιδί μου χαώνεται.

Αν την ενθάρρυνε ο εκπαιδευτικός, αν της έδινε βαθμό παραπάνω σε ένα τρίμηνο για να της τονώσει το ηθικό, η Μαρία γινόταν χαλί να την πατήσει - έβαζε τα δυνατά της, να αποδείξει στο επόμενο τρίμηνο ότι ΑΞΙΖΕ, ντρεπόταν να απογοητεύσει τον καθηγητή ή την καθηγήτρια που την πίστεψε.

Τέλος, λοιπόν.

Μόνο οι Πανελλήνιες έμειναν και έχουμε αποφασίσει πως ό,τι και να γίνει, όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί για αυτό που θέλει να κάνει.

Ψυχολογία, κοινωνιολογία, κοινωνική λειτουργός, αυτό που θέλει να κάνει είναι να εμπλακεί στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Δεν το δένω κόμπο, είναι μικρή ακόμα, μπορεί να αλλάξει δρόμο, σκοπό, φιλοδοξίες - καμιά φορά η ζωή μας πάει αλλού, εκεί που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ανήκουμε ακόμα κι αν εμείς δεν το ξέρουμε, άλλωστε λίγοι έκαναν επάγγελμα αυτό που σπούδασαν.

Είναι μικράκι ακόμα.

Και το μεράκι του θεάτρου, δεν της έχει περάσει ακόμα.

Θα δούμε, και αυτή η πύλη είναι ανοιχτή, αν θελήσει να περπατήσει το δρόμο της δραματικής σχολής.

Όλα είναι πιθανά.

Εγώ, αυτό που είχα να κάνω ως μάνα παιδιού στο σχολείο, το έκανα.

Το παιδί μου, ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΛΗΓΗ για άλλο άνθρωπο.

Δεν κοροιδεψε, δεν πρόσβαλε, δεν χτύπησε, δεν διέσυρε άλλο παιδί.

Όπου ήταν εφικτό, προστάτεψε, μπήκε στη μέση, υπερασπίστηκε.

ΑΥΤΟ είναι το απολυτήριο της.

Αυτό είναι το δικό μας απολυτήριο εμένα και του πατέρα της, ως γονείς.

Εκεί που λέει Ενσυναίσθηση και Ήθος, ΓΕΝΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ: 20 Βοηθήστε το παιδί σας, να διαλέξει πλευρά στην τραμπάλα ΝΩΡΙΣ στη ζωή του. *Η κόρη μου έχει μια ιστορία να πει.

Την ιστορία που την επηρέασε όσο τίποτα άλλο στη σχολική ζωή της.

Ίσως κάποια στιγμή την πει, ίσως κάποια στιγμή την γράψει.

Δεν είναι δική μου ιστορία να σας διηγηθώ.

Αυτό που μπορώ να σας πω όμως, είναι πως ακόμα και οι αμυχές, ακόμα και οι μικρές προδοσίες, μπορούν να αλλάξουν το σύμπαν ενός ανθρώπου.

Να τον διαμορφώσουν και ίσως τελικά να γίνουν αφορμή να χτιστούν όλες οι άμυνες του, γύρω από αυτές.

Μερικές φορές, τα δάκρυα γίνονται ατσάλινη ασπίδα που την φοράς σε όλη τη ζωή σου. Και όλοι το ξέρουμε αυτό ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους