Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ανοιχτή επιστολή τού Άγγελου Ιατρόπουλου για το Κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού Κίνημα Μαρίας Καρυστιανού — Νέο Ήθος Εξουσίας; Είναι παράδοξο, και ταυτόχρονα απολύτως κατανοητό.

Ο άνθρωπος υποφέρει, παραπονιέται, οργίζεται — και ωστόσο, όταν έρθει η ώρα να αλλάξει κάτι ουσιαστικά, σκύβει το κεφάλι και επιστρέφει στο γνώριμο.

Ως μέσοι άνθρωποι προτιμάμε τη σταθερότητα και φοβόμαστε τις αλλαγές.

Ειδικότερα τις πολιτικές.

Δεν αποδοκιμάζουμε εύκολα με την ψήφο μας την “ομάδα” μας είτε κυβερνά, είτε αντιπολιτεύεται.

Τους ανεχόμαστε ακόμα και όταν υφιστάμεθα στην καθημερινότητά μας τη βία της αναξιοκρατίας και την ασύστολη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.

Θεωρούμε “δικούς μας” αυτούς που όταν σφάλλουν, αντί να παραιτηθούν, φτιάχνουν εξεταστικές και αυτοσυγχωρούνται.

Τους υπερασπιζόμαστε κι ας είναι υπόλογοι για την ηθική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας.

Αντίθετα, τους πραγματικά δικούς μας -τους διπλανούς μας- αν σηκώσουν ανάστημα και διεκδικήσουν την εξουσία, δεν τους συγχωρούμε ούτε λάθος στην ορθογραφία.

Δεν είναι αδυναμία.

Είναι κάτι βαθύτερο.

Είναι ο φόβος.

Ένας φόβος πολυεπίπεδος, πανάρχαιος και επιμελώς καλλιεργημένος από εκείνους τους λίγους που έχουν συμφέρον να παραμένουν τα πράγματα ακριβώς όπως είναι.

Πατέρας του φόβου: η αίσθηση συνενοχής Πραγματική ή φανταστική, αυτή η αίσθηση είναι ίσως η πιο αθόρυβη φυλακή που έχει κατασκευάσει ποτέ η εξουσία.

Πόσοι από εμάς δεν ψηφίσαμε κάποτε αυτούς που μας απογοήτευσαν στη συνέχεια; Πόσοι δεν κλείσαμε τα μάτια σε μια αδικία για να μη χάσουμε ένα μικρό προνόμιο; Πόσοι δεν σιωπήσαμε, όταν έπρεπε να μιλήσουμε; Αυτές οι στιγμές σιωπής και συμβιβασμού συσσωρεύονται μέσα μας και γίνονται ενοχή.

Και η ενοχή μάς ακινητοποιεί.

Γιατί αν κατηγορήσουμε το σύστημα, αναγκαστικά κατηγορούμε και τον εαυτό μας.

Κι αυτό είναι επώδυνο.

Οπότε προτιμάμε να μένουμε ακίνητοι.

Αυτή η ψυχολογική παγίδευση δεν είναι τυχαία.

Τα πλυντήρια εγκεφάλων — που λειτουργούν με επιστημονική ακρίβεια εκμεταλλευόμενα τις κοινές ανθρώπινες αδυναμίες και τις περιδεείς συνειδήσεις — έχουν φροντίσει να την ενισχύσουν συστηματικά.

Εκεί που ο πολίτης θα έπρεπε να αισθάνεται θύμα, τον έχουν κάνει να αισθάνεται ένοχος.

Εκεί που θα έπρεπε να οργίζεται, τον έχουν κάνει να ντρέπεται.

Καρπός του φόβου: η κάστα της εξουσίας Αποτέλεσμα αυτής της χειραγώγησης είναι η εγκατεστημένη πεποίθηση ότι η διακυβέρνηση είναι υπόθεση μιας κάστας.

Των εύπορων, των "έμπειρων", των “γνωστών”. Αυτών που έχουν φωτογραφία στις εφημερίδες και παρουσία στις οθόνες.

Για δεκαετίες μας έχουν πείσει — και εμείς αφελώς το πιστεύουμε — ότι ο "απλός άνθρωπος" δεν είναι ικανός να κυβερνήσει.

Ότι χρειάζεται κάποιον "ειδικό". Κάποιον "καταξιωμένο". Κάποιον που να ξέρει "πώς λειτουργούν τα πράγματα". Κι όμως, αυτοί που γνωρίζουν "πώς λειτουργούν τα πράγματα" είναι ακριβώς εκείνοι που τα έφεραν εδώ που τα έφεραν: χρεοκοπία, αναξιοκρατία, διασπάθιση, ατιμωρησία.

Η λεγόμενη "εμπειρία", όταν αποσυνδέεται από το ήθος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά τεχνογνωσία συγκάλυψης και αδράνειας.

Το πιο αποτελεσματικό όμως εργαλείο εις βάρος των πολιτών παραμένει η τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα.

Αυτό που δεν έχει παρουσιαστεί στα μεγάλα κανάλια, δεν υπάρχει.

Αυτός που δεν έχει "φωτογένεια", δεν αξίζει.

Αυτή η συνθήκη έχει λειτουργήσει εις βάρος του λαού για δεκαετίες.

Μέχρι τα Τέμπη - Η φωνή που δεν θάφτηκε Εκεί, μέσα στον πόνο και τη θλίψη μιας τραγωδίας που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, αναδύθηκε κάτι που δεν μπορούσε να αγνοηθεί, να χειραγωγηθεί ή να "παρουσιαστεί" κατά το δοκούν: η φωνή της Μητέρας. Η Μαρία Καρυστιανού είναι το πρόσωπο που, χωρίς να το επιδιώξει, η τραγική μοίρα της επέβαλε να σηκώσει το κρυμμένο ανάστημα που υπάρχει μέσα στον καθένα μας για να αλλάξει το πεπρωμένο της χώρας.

Η δύναμή της δεν προέρχεται από χρήμα, ούτε από γνωριμίες, ούτε από τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Προέρχεται από κάτι που δεν μπορεί να πλαστογραφηθεί: από την αλήθεια μιας απώλειας και την αξιοπρέπεια της διεκδίκησης δικαιοσύνης.

Μόνο η ζηλοτυπία — η μικρόψυχη, η ανούσια, η πολιτικά υπολογισμένη — θα μπορούσε να αποτελέσει τροχοπέδη σε ένα τέτοιο εγχείρημα.

Γι' αυτό αξίζει να ειπωθεί με σαφήνεια: αυτό το κίνημα δεν ανήκει σε κανέναν συγκεκριμένο.

Ανήκει σε όλους εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν την αδικία.

Πρέπει να υπερβούμε το μεγαλύτερο από τα ελαττώματα της φυλής μας — αυτό που ο Αριστοτέλης είχε ήδη διαγνώσει στα Πολιτικά του: «οὗτοι αὐθημερόν ἀξιοῦσιν οὐχ ὅπως ἴσοι, ἀλλὰ καὶ πολὺ πρῶτος ἕκαστος αὐτὸν εἶναι» — ο καθένας να θεωρεί τον εαυτό του όχι απλώς ίσο, αλλά πολύ ανώτερο από τους άλλους.

Να το υπερβούμε και να ενωθούμε.

Πέρα από αριστερά και δεξιά — ένα νέο ήθος Πριν παραφθαρεί από τον χρόνο, η έννοια της εξουσίας είχε ένα βαθύτερο, σχεδόν ιερό νόημα: ήταν πράξη θυσίας, όχι προνόμιο.

Ανάληψη ευθύνης, όχι μέσο προσωπικής αναρρίχησης.

Έγινε όμως επάγγελμα, και εξελίχθηκε σε αντικείμενο οικογενειακής και συντεχνιακής κληρονομιάς.

Οι ταμπέλες — "αριστεροί", "δεξιοί", "συντηρητικοί", "προοδευτικοί" — μοιάζουν πια με παλιό ρούχο που δεν μας ταιριάζει.

Οι ιδέες και οι εμπειρίες του καθενός δεν είναι αφορμή σύγκρουσης, αλλά πηγή γόνιμου διαλόγου.

Λίπασμα για να ανθίσουν νέες σκέψεις, νέες λύσεις, νέοι τρόποι, να γίνει η ζωή των πολιτών καλύτερη.

Η χώρα δεν χρειάζεται στρατόπεδα.

Χρειάζεται συλλογική ωριμότητα και ένα νέο ήθος που θα ενώνει αντί να διχάζει.

Ένα νέο ξεκίνημα Η στήριξη ενός νέου εγχειρήματος δεν είναι πράξη ενθουσιασμού ούτε τυφλής πίστης.

Είναι μια ψύχραιμη διαπίστωση: ότι όσα δοκιμάσαμε μέχρι τώρα δεν μας οδήγησαν εκεί που θέλαμε.

Όχι γιατί δεν υπήρχαν άξιοι άνθρωποι στα παλαιά κόμματα, απλά τα θηρία της αφομοίωσης και του συμβιβασμού είναι δυνατότερα.

Ένα νέο ξεκίνημα έχει το πλεονέκτημα ότι δεν έχει ακόμη φθαρεί.

Δεν έχει δεσμεύσεις.

Δεν κουβαλά ιστορικά βάρη.

Μπορεί να χτίσει από την αρχή ένα κράτος δικαίου που θα προστατεύει τον αδύναμο, θα τιμά τον άξιο και θα διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα με σεβασμό — και όχι ως λάφυρο.

Προσοχή!— η ρίζα της διαφθοράς Ωστόσο, η ιστορία μάς διδάσκει ότι κανένα εγχείρημα δεν είναι θωρακισμένο από μόνο του.

Ο καταλύτης κάθε διάβρωσης — πολιτικής και όχι μόνο — είναι το χρήμα.

Αν δεν θωρακιστεί θεσμικά η προστασία από αυτόν τον αρχέγονο πειρασμό, ο εκφυλισμός κάθε τίμιας στην αφετηρία της προσπάθειας είναι δεδομένος.

Χρειάζονται γενναία μέτρα απαγόρευσης του πλουτισμού όσων ασκούν εξουσία, καθώς και του στενού οικογενειακού τους περιβάλλοντος.

Κανείς δεν πρέπει να βγαίνει πλουσιότερος από την πολιτική.

Μόνο έτσι διασφαλίζουμε ότι όποιος ασχολείται με τα κοινά το κάνει από διάθεση προσφοράς και όχι για ίδιον όφελος.

Οι άνθρωποι υπάρχουν.

Αξίζουν την ευκαιρία.

Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι άξιοι, φωτεινοί, έντιμοι και εξαιρετικά ικανοί να αντιμετωπίσουν τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Πολύ περισσότεροι απ' όσοι νομίζουμε.

Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει να δώσουμε χώρο σε αυτό που δεν έχει ακόμη διαβρωθεί.

Σε αυτό που μπορεί να ξεκινήσει καθαρό, με την υπόσχεση ότι η εξουσία θα επιστρέψει στο φυσικό της ρόλο: να υπηρετεί τον άνθρωπο — και όχι να τον χρησιμοποιεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους