Original Post

Πλήρες Κείμενο:

(Προσωπικού #Rebranding "Μπορώ και καλύτερα από τον #Αλ6, συνέχεια του #JustMyTwoCents: - Κεφάλαιο ΧΧΧ: Πολιτικά κόμματα ΙΚΕ Πολλά κόμματα βλέπω να δημιουργούνται και να διεκδικούν την ψήφο του πολίτη.

Δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι.

Ακόμη και για εκείνα που φωνάζουν πως “δεν έχουμε δημοκρατία”. Διότι, αν όντως δεν είχαμε δημοκρατία, πώς ακριβώς θα είχαν δικαίωμα να ιδρύονται, να υπάρχουν, να οργανώνονται, να κατεβαίνουν στις εκλογές και να ζητούν την ψήφο των πολιτών; Όμως εδώ αρχίζει ένα σοβαρότερο θεσμικό ζήτημα: οι προϋποθέσεις δημιουργίας ενός κόμματος.

Και ας ξεκινήσουμε αντίστροφα: με μια μικρή ετερόρρυθμο εταιρεία, άντε μία ομόρρυθμη.

Μια μικρή ετερόρρυθμη εταιρεία να πρέπει να εμφανίζει καταστατικό στην τράπεζα για να ανοίξει λογαριασμό, να πάρει δάνειο, να εκδώσει μπλοκ επιταγών, πάει στην εφορία καταθέτει καταστατικό, πάει στο Πρωτοδικείο ζητάνε καταστατικό, έναρξη επαγγέλματος και ένα σκασμό έγγραφα.

Ένα πολιτικό κόμμα που ζητά ψήφο, κρατική χρηματοδότηση και νομοθετική εξουσία να κινείται με χαμηλότερο επίπεδο πρακτικής διαφάνειας; Του ζητά το κράτος όλα τα παραπάνω; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Ξυπνάς ένα πρωί, λες τί θα κάνω εγώ σήμερα με 200 φίλους μου, ας πάω να φτιάξω ένα κόμμα: Μαζεύεις 200 υπογραφές, πας στο Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου, καταθέτεις μια ιδρυτική διακήρυξη (όχι καταστατικό…) και... ...έτοιμο το κόμμα, χωρίς πρόεδρο, προεδρείο, όργανα διοίκησης, οργανόγραμμα, χωρίς ΑΦΜ, χωρίς ιστοσελίδα, χωρίς δημόσιες πληροφορίες... Μπορείς δηλαδή να φτιάξεις ένα κόμμα, να το δηλώσεις νομιμότατα στον Άρειο Πάγο and business begins… Η αναλογία είναι εύστοχη ακριβώς επειδή προσγειώνει το θέμα στην πραγματική ζωή.

Ο μικρός επιχειρηματίας, για να ανοίξει λογαριασμό, για να λειτουργήσει, για να δηλώσει δραστηριότητα, για να συνεργαστεί με τράπεζα ή δημόσια αρχή, καλείται να αποδείξει ποιος είναι, πώς οργανώνεται, ποιος τον εκπροσωπεί, ποιοι είναι οι εταίροι και ποιο είναι το καταστατικό του σχήματος.

Αλλά ένα κόμμα, όχι.

Ούτε καν άν μπει στη Βουλή δεν υποχρεούται να διαθέτει καταστατικό, καλείται να ψηφίζει νόμους που δεσμεύουν όλους τους παραπάνω: επιχειρήσεις, φορολογούμενους, τράπεζες, επαγγελματίες, πολίτες και δημόσιες υπηρεσίες, χωρίς καταστατικό αλλά μπορεί να έχει υπαλλήλους και να πληρώνει ΦΠΑ.

Άρα το ελάχιστο θεσμικό αίτημα είναι αυτονόητο: - Όποιος θέλει να νομοθετεί για τους κανόνες διαφάνειας των άλλων, πρέπει πρώτος να ζει κάτω από κανόνες διαφάνειας. Το Σύνταγμα προστατεύει την ελευθερία ίδρυσης και συμμετοχής σε πολιτικά κόμματα.

Όμως ταυτόχρονα ορίζει ότι η οργάνωση και η δράση τους οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Αυτό δεν είναι διακοσμητική φράση.

Είναι η θεσμική βάση για να απαιτείται σοβαρότητα, διαφάνεια και δημοκρατική συμβατότητα από κόμματα που διεκδικούν δημόσια εξουσία.

Στο παρελθόν έχω προτείνει δύο φορές, σε δύο διαφορετικούς πολιτικούς αρχηγούς, την κατάθεση ολοκληρωμένης πρότασης νόμου για τη δημιουργία δημόσιας βάσης δεδομένων πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα. (...για να μη πάει χαμένο και το σεμινάριο καλής νομοθέτησης που έκανα στη Βουλή το 2022). Μιας σοβαρής, επίσημης, προσβάσιμης βάσης, μέσω internet, όπου ο πολίτης θα μπορεί να βλέπει συγκεντρωμένα βασικά στοιχεία: - ποια κόμματα υπάρχουν, - πότε ιδρύθηκαν, - ποια είναι η νομική τους υπόσταση, - ποια είναι τα καταστατικά τους, - ποιοι τα εκπροσωπούν, - ποια είναι τα όργανά τους, - ποιες είναι οι διαδικασίες τους, - αν έχουν συμμετάσχει σε εκλογές, - ποια εκλογικά αποτελέσματα έχουν λάβει - και ποια δημόσια χρηματοδότηση, αν υπάρχει, έχουν εισπράξει.

Όχι για να περιοριστεί κανείς.

Ακριβώς το αντίθετο.

Για να μπορεί ο πολίτης να γνωρίζει ποιος του ζητάει την ψήφο.

Την πρώτη φορά που το πρότεινα, ο τότε πολιτικός αρχηγός το αντιμετώπισε με χλευασμό.

Θα το αφήσω εκεί όμως το συμβάν αυτό, καλή του ώρα, ως ένα μικρό θεσμικό ενθύμιο.

Τη δεύτερη φορά, άλλος πολιτικός αρχηγός, παρότι δεν συμφωνούσε ιδεολογικά μαζί μου, το αντιμετώπισε με σκεπτικισμό και σοβαρότητα, προς τιμή του.

Θεώρησε ότι χρειαζόταν περισσότερη μελέτη.

Και πράγματι χρειαζόταν, αν και τελικά δεν προχώρησε η πρόταση, αλλά για άλλους λόγους.

Όμως η ιδέα παραμένει σωστή.

Σε μια χώρα όπου εμφανίζονται διαρκώς νέα κόμματα, κινήσεις, σχήματα, μέτωπα, πρωτοβουλίες και «σωτήρες», ο πολίτης δεν πρέπει να βασίζεται μόνο σε αφίσες, συνθήματα, τηλεοπτικές εμφανίσεις και οργισμένα βίντεο στα social media. - Χρειάζεται θεσμική μνήμη. - Χρειάζεται πρόσβαση σε καθαρή πληροφορία. - Χρειάζεται να ξέρει ποιος είναι ποιος.

Η δημοκρατία δεν είναι μόνο κάλπη. - Είναι διαδικασία. - Είναι θεσμική ευθύνη. - Είναι λογοδοσία. - Είναι διαφάνεια. - Είναι στοιχειώδης προβλεψιμότητα.

Διότι όταν ένα κόμμα μπαίνει στη Βουλή, δεν μπαίνει σε τηλεοπτικό πάνελ.

Μπαίνει στον χώρο όπου αποφασίζονται φόροι, εθνική άμυνα, διεθνείς δεσμεύσεις, κοινωνική πολιτική, δικαιοσύνη, δημόσιες δαπάνες, δικαιώματα πολιτών και κανόνες λειτουργίας της οικονομίας.

Δεν μπορεί να θεωρείται πολιτικά σοβαρό ή θεσμικά ανώδυνο να εκφέρονται θέσεις στρατηγικής τρέλας, όπως αιφνιδιαστικά προληπτικά στρατιωτικά χτυπήματα κατά γειτονικής χώρας ή ανεξέλεγκτη χρήση θανατηφόρας βίας σε θαλάσσια σύνορα, χωρίς στοιχειώδη κατανόηση διεθνούς δικαίου, κανόνων εμπλοκής, ευρωπαϊκού πλαισίου, ΝΑΤΟϊκών ισορροπιών και εθνικού συμφέροντος.

Και ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί κόμματα που ζητούν την ψήφο των πολιτών να λειτουργούν χωρίς πλήρη δημόσια θεσμική διαύγεια: καταστατικό, όργανα, διαδικασίες, εσωτερική δημοκρατία, κανόνες εκπροσώπησης, διαχείριση χρηματοδότησης και δημόσια προσβάσιμη εικόνα του ποιος αποφασίζει και με ποια νομιμοποίηση.

Δεν μπορεί ο μικρός επαγγελματίας να αντιμετωπίζεται ως πιθανός κίνδυνος αδιαφάνειας αν δεν παρουσιάσει κάθε χαρτί του, και το πολιτικό κόμμα να αντιμετωπίζεται ως “φορέας λαϊκής βούλησης” χωρίς αντίστοιχη θεσμική διαύγεια.

Αυτό δεν είναι αντιδημοκρατικό αίτημα.

Είναι προϋπόθεση σοβαρής δημοκρατίας.

Η χώρα χρειάζεται πολιτικό πλουραλισμό, αλλά όχι θεσμικό σκοτάδι.

Χρειάζεται αντισυστημική κριτική, αλλά όχι ανευθυνότητα.

Χρειάζεται νέα κόμματα, αλλά όχι μορφώματα που λειτουργούν σαν προσωπικά οχήματα, παρέες, μηχανισμοί θυμού ή επιχειρήσεις πολιτικής εκμετάλλευσης χωρίς καθαρούς κανόνες.

Το θεμελιώδες κριτήριο πρέπει να είναι απλό: Θέλεις να νομοθετείς για τους πολίτες; Τότε πρώτα απόδειξε ότι λειτουργείς με κανόνες.

Και ναι, αυτό δείχνει πόσο δρόμο έχουμε ακόμη.

Όχι επειδή η δημοκρατία μας δεν υπάρχει.

Αλλά επειδή η δημοκρατία μας συχνά επιτρέπει σε πολιτικά σχήματα να χρησιμοποιούν την ελευθερία που τους δίνει το Σύνταγμα χωρίς να έχουν εσωτερικεύσει το αντίστοιχο βάρος ευθύνης. Just My Two Cents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους