Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Υγρασία Αργύρης Χιόνης Όλα τα υπόγεια είναι υγρά. Βεβαίως και το δικό μου.

Και είναι λογικό αυτό, γιατί το υπόγειο είναι οι ρίζες του σπιτιού, και όσο πιο υγρές είναι οι ρίζες του τόσο και πιο πολύ το σπίτι ευτυχεί και θάλλει.

Ωστόσο, η υπερβολή είναι κακή και, δυστυχώς, βρίσκεται πάντα εκεί και καιροφυλακτεί, την ευκαιρία για να βρει να καταλύσει κάθε μέτρο, κάθε λογική.

Έτσι, χωρίς να καταλάβω πώς αρχίσανε οι τοίχοι μου να κλαίνε.

Τέτοια ευαισθησία, σκέφτηκα, ποιος θα περίμενε από ντουβάρια τέτοια ευαισθησία; Όμως τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

Οι τοίχοι μου παρέμεναν αναίσθητοι, όπως η τύχη μου, αλλ’είχαν προσβληθεί απ’την ασθένεια του υπογείου.

Με άλλα λόγια, το ισόγειο του σπιτιού μου όπως και ο πρώτος όροφος είχαν γίνει υπόγεια.

Αν συνεχίσει αυτή η κατάσταση, αν δηλαδή η ακατάσχετη επέλαση της υγρασίας δεν ανακοπεί, σε λίγο θα βρεθώ σ’έναν επίγειο ή και υπέργειο βυθό... Από τη συλλογή Ό,τι περιγράφω, με περιγράφει Γαβριηλίδης Κίχλη Photo: Υπόγειο στην οδό Μοναστηρίου, Θεσσαλονίκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους