Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκτός από τις τελευταίες μπασκετικές εξελίξεις, ο Παναθηναϊκός αποχωρίζεται ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του.

Το γήπεδό μας. Την Λεωφόρο μας. “Στο τσιμέντο της Λεωφόρου δεν περπάτησαν απλώς τα παιδικά μας χρόνια, εκεί ριζώσαν οι ψυχές μας.” Το γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης» δεν είναι ένας απλός αθλητικός χώρος.

Είναι το λίκνο των αναμνήσεών μας, ένα καταφύγιο συναισθημάτων όπου η ανιδιοτελής αγάπη σμιλεύτηκε από την παιδική μας ηλικία.

Εκεί, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Λυκαβηττού, μάθαμε να αναπνέουμε στον ρυθμό του τριφυλλιού.

Μέσα σε εκείνα τα τείχη, οι κοινωνικές αποστάσεις και οι προσωπικές ιδιότητες κατέρρεαν.

Δεν μας ένοιαζε ποιος ήταν ο διπλανός μας, ποια ήταν η καταγωγή ή η αφετηρία του.

Εκείνη τη μοναδική στιγμή ήμασταν όλοι ένα, αδέλφια εξ αίματος πράσινου, σφυρηλατημένοι κάτω από την κοινή μοίρα της λατρείας για το τριφύλλι.

Αυτός ο ιερός δεσμός μάς ένωνε τότε και θα μας συνέχει εσαεί, αδιάρρηκτος στον χρόνο.

Υπήρχε ένας μεταφυσικός, μαγικός τρόπος με τον οποίο το γήπεδο σε υποδεχόταν.

Μόλις το πόδι σου πατούσε το τσιμέντο, αναδυόταν μια βαθιά, οικεία οσμή: η μυρωδιά του σπιτιού μας.

Κάθε φθαρμένο κάθισμα, κάθε γωνιά της κερκίδας, κάθε παθιασμένη ιαχή, κάθε σπιθαμή του γρασιδιού και το εκτυφλωτικό φως των προβολέων, συνέθεταν το δικό μας πατρικό καταφύγιο.

Είναι αδύνατον να εξηγήσουμε σε όποιον δεν το έζησε αυτή την ηλεκτρισμένη ενέργεια, αυτή τη δόνηση που διαπερνούσε το είναι μας και μας μεταμόρφωνε.

Στις κερκίδες του ζήσαμε, τραγουδήσαμε, βραχνιάσαμε.

Σε στιγμές προσωπικής δοκιμασίας και θλίψης, η Λεωφόρος μάς κράτησε συντροφιά σαν μάνα στοργική.

Μόλις δρασκελίζαμε το κατώφλι της, συνέβαινε μια μυσταγωγία: τα προβλήματα της καθημερινότητας έσβηναν μονομιάς.

Η γκρίζα πραγματικότητα υποχωρούσε μπροστά στο πράσινο μεγαλείο.

Δεν υπήρχε πια σκοτούρα, παρά μόνο ο εκκωφαντικός παλμός της εξέδρας και η ανόθευτη αγάπη για την ομάδα.

Αυτό το γήπεδο δεν κατεδαφίζεται, γιατί δεν χτίστηκε μόνο με τούβλα· χτίστηκε με τις αναμνήσεις μας. Η Λεωφόρος είναι πλέον εσωτερική μας πατρίδα.

Την κουβαλάμε μέσα μας, ζωντανή και αλώβητη, φυλαχτό στις δικές μας Θερμοπύλες.

Κανένας χρόνος και καμία λήθη δεν πρόκειται να σβήσει το αποτύπωμά της από τη μνήμη μας.

Ο ψίθυρος αυτός γίνεται κραυγή.

Και η φράση «Είμαστε από τη Λεωφόρο» θα συντροφεύει αιώνια το σύνθημά μας.

Θα στέκει εκεί για να μας θυμίζει την αδιαπραγμάτευτη ιστορία μας.

Μια ιστορία ένδοξη, την οποία κανείς δεν μπορεί να φθείρει, να παραχαράξει ή να αλλοιώσει.

Λεωφόρε μου, φάνταζες «λίγη» στα μάτια εκείνων που μας στέρησαν το δικαίωμα να σε αποχαιρετήσουμε με τις τιμές που πραγματικά σου αναλογούσαν.

Ήσουν «λίγη» για όσους στάθηκαν ανίκανοι να αντιληφθούν το μεγαλείο σου, για εκείνους που επεδίωξαν την απαξίωσή σου και επιχείρησαν μεθοδικά να σε εκμηδενίσουν, σβήνοντάς σε από τον χάρτη των ζωντανών αναμνήσεων.

Αποδείχθηκες πολύ μικρή για να χωρέσεις τον φθόνο, την εμπάθεια και το τυφλό, αναιτιολόγητο μίσος τους.

Για εμάς όμως, τους αφοσιωμένους οπαδούς σου, ήσουν κάτι απροσμέτρητα ανώτερο από το «πολύ». Για εμάς ΗΣΟΥΝ,ΕΙΣΑΙ και θα παραμείνεις ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αντίο, Λεωφόρε μας ! ☘️ By Χριστίνα Δεληκάρη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους