Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση μαζί με τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα που το εκπροσωπούν, έχουν ρόλο γονέα και οι πολίτες ρόλο παιδιού.

Όχι τυχαία, όχι καταλάθος, είναι αυτή η συνθήκη αναγκαίο στοιχείο της δομής εξουσίας.

Οι πολίτες έχουν εκπαιδευτεί να πιστεύουν ότι σαν παιδιά είναι ανίκανοι να ζήσουν χωρίς τους γονείς τους, χωρίς το κράτος, χωρίς όσους αποφασίζουν για εμάς, με την δική μας εκβιασμένη εντολή αποποίησης της προσωπικής μας ευθύνης, του εαυτού μας και της κοινωνίας που συνδημιουργούμε όλοι μαζί.

Σήμερα που το κράτος έχει πλέον βγάλει τη μάσκα του γονιού και κυκλοφορεί με το αληθινό πρόσωπο του διαμεσολαβητή της εκμετάλλευσης των πολιτών, του λαού, των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών, της γης, του ουρανού... οι πολίτες βιώνουν το σοκ της απώλειας του γονιού.

Το κακό νέο λοιπόν είναι ότι μείναμε ορφανοί.

Το καλό νέο είναι ότι το κράτος δεν ήταν ποτέ ο γονιός μας, ότι δεν είμαστε παιδιά, ότι δεν έχουμε ανάγκη από γονείς, ότι ξυπνάμε (άγαρμπα και επώδυνα) από μια γιγάντια ψευδαίσθηση, ότι είμαστε πολλοί και ότι έχουμε ο ένας τον άλλο, ακόμα κι αν λόγω μουδιάσματος και φόβου ρίχνουμε τώρα το φταίξιμο ο ένας στον άλλο.

Πολλά καλά νέα μαζεμένα δηλαδή.

Θέλω να μοιραστώ δύο ιστορίες.

Μια γυναίκα που σαν παιδί επιβίωσε και ξέφυγε από ένα δίκτυο εμπορίας παιδιών που τα βίαζαν και τα δολοφονούσαν πλούσιοι, περιέγραφε το πως πιο μεγάλα παιδιά που ήταν σ'αυτή τη σκλαβιά από πιο πριν, έδειχναν στα πιο καινούρια παιδάκια τρόπους να προετοιμάζουν το σώμα τους ώστε να πονάνε και να τραυματίζονται λιγότερο κατα τη διάρκεια των βιασμών.

Μικρά παιδιά έδειχναν τρόπους προστασίας σε πιο μικρά παιδιά μέσα σε συνθήκες απόλυτου τρόμου και εξαθλίωσης.

Αυτοί είμαστε οι άνθρωποι.

Και είμαστε πολλοί.

Η συντριπτική πλειοψηφία.

Το 1996 ένα παιδάκι τριών ετών έπεσε στην σπηλιά ενός γορίλα στον ζωολογικό κήπο του Μπρούκφιλντ στο Σικάγο.

Κατά την πτώση, το αγόρι χτύπησε το κεφάλι του και λιποθύμησε.

Εκείνη τη στιγμή ξέσπασε πανικός μεταξύ των επισκεπτών του ζωολογικού κήπου.

Οι άνθρωποι άρχισαν να ουρλιάζουν όταν είδαν έναν γορίλα να πλησιάζει, πιστεύοντας ότι μπορεί να βλάψει το λιπόθυμο παιδί.

Αντίθετα, ο οκτάχρονος θηλυκός γορίλλας με το όνομα Binti Jua πλησίασε το μωρό το κράτησε στην αγκαλιά της, απομακρύνοντας τους άλλους γορίλες και προχώρησε προς την πόρτα από όπου οι γονείς του παιδιού είχαν πρόσβαση.

Στάθηκε εκεί μέχρι που άκουσε τους εργαζόμενους στην υγειονομική περίθαλψη να ανοίγουν την πόρτα.

Στην φωτογραφία επίσης φαίνεται ο γορίλας να προσπαθεί να καθαρίσει το κεφάλι του παιδιού από το αίμα της πληγής κατά την πτώση, βυθίζοντάς το στο νερό.

Εκεί ακριβώς ο οκτάχρονος γορίλας άφησε στοργικά το μωρό ξαπλωμένο και απομακρύνθηκε μόλις οι υγειονομικοί πλησίασαν για να του δώσουν τις πρώτες βοήθειες.

Αυτή είναι η φύση.

Και εμείς οι άνθρωποι είμαστε αναπόσπαστο και ζωντανό κομμάτι της.

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν πέρα από την αγάπη μας, το νοιάξιμο και τη φροντίδα μας ο ένας για τον άλλο και ο ένας για όλους και όλοι για έναν και όλοι για όλους.

Αυτοί είμαστε, αλλά με χιλιετίες σκλαβιάς και αλληλοβιασμών κάθε είδους το έχουμε ξεχάσει.

Αυτοί είμαστε όμως και τώρα ξυπνάμε από τον εφιάλτη.

Θα μας πάρει λίγο καιρό μέχρι να ξεπεράσουμε το σοκ, λογικό και αναμενόμενο.

Ας κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου μέχρι να μας περάσει, δεν ωφελεί να αλληλοκατηγορούμαστε, η ευθύνη δεν είναι ατομική, είναι συλλογική, και αν το δούμε από ψηλά δεν υπάρχει καν ευθύνη.

Ένα εξελικτικό στάδιο ήταν, σιγά σιγά ολοκληρώνεται και πάμε να δημιουργήσουμε κάτι ολότελα διαφορετικό, και απείρως καλύτερο για όλους.

Είμαστε υπέροχοι, είμαστε μαγικοί και είμαστε ικανοί να υλοποιήσουμε και τα πιο τρελά όνειρα αγάπης και ευτυχίας για όλους επάνω στην πανέμορφη και αληθινά παραδεισένια Γη. Μη μασάτε και μη θλίβεστε ρε, κοιταχτείτε με έναν άγνωστο για 5 λεπτά μέσα στα μάτια και θα δείτε ότι έχω δίκιο. "Ή θα περπατήσουμε στον ουρανό ή κάντε μας τη χάρη. Δεν έχουμε ανάγκη από μικρές ζωές!" Κ. Μόντης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους