Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O Παναθηναϊκός έχει την τιμή να είναι ο σύλλογος από τον οποίο αποσύρθηκαν από την αγωνιστική δράση τα δυο ιερά τέρατα του ελληνικού μπάσκετ.

Και στις δυο περιπτώσεις όμως αυτή τιμή έλαβε χώρα με άδοξο τρόπο.

Στην περίπτωση του Νίκου Γκάλη φυσικά είχαμε την ατυχέστατη κατάσταση στο Μετς τον Οκτώβριο του 1994.

Όμως και ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν αποσύρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τέτοιες ημέρες πριν από 30 χρόνια.

Μπορεί στην τελευταία χρονιά της καριέρας του να σήκωσε επιτέλους, ως αρχηγός μάλιστα, το πολυπόθητο πρωτάθλημα Ευρώπης, όμως η τελευταία γεύση εκείνης της ομάδας ήταν πικρή στους τελικούς με τον Ολυμπιακό.

Και από πολλές απόψεις, για τον Γιαννάκη το πραγματικό και μεγαλειώδες τέλος γράφτηκε στην Ατλάντα μερικές εβδομάδες μετά με την εθνική, μια ομάδα με την οποία ταυτίστηκε πολύ περισσότερο από ό,τι με τον Παναθηναϊκό.

Έστω κι έτσι όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένας από τους μεγάλους του ελληνικού μπάσκετ ήταν 'δικός μας' και ως τέτοιος τερμάτισε την καριέρα του.

Στα τελευταία τρία χρόνια της καριέρας του, από όταν έφυγε από τον Άρη ουσιαστικά, ο Γιαννάκης ήταν ντε φάκτο υπερκομματικός στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ, ως αρχηγός της εθνικής ομάδας ανήκε σε όλους τους φιλάθλους.

Στο βίντεο βλέπουμε έναν χαρακτηριστικό τρόπο με τον οποίο παρουσιαζόταν ο Γιαννάκης στα μάτια του κοινού.

Η διαφήμιση του Χαμόγελου του Παιδιού που παιζόταν συχνά στην τηλεόραση την τελευταία σεζόν του Γιαννάκη (1995-96) με φόντο το καινούριο και λαμπερό τότε κλειστό του ΟΑΚΑ, την έδρα της ομάδας του.

Πέραν από το ότι στα μάτια ενός έμπειρου μπασκετόφιλου η διαφήμιση έμοιαζε λίγο μη-ρεαλιστική - ο Γιαννάκης να καρφώνει! - το ότι η πολύ δραστήρια εκείνα τα χρόνια ΜΚΟ στράφηκε στον Γιαννάκη ήταν χαρακτηριστικό και της δημοφιλίας του σπορ αλλά και του στάτους του Γιαννάκη στο λυκόφως της καριέρας του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους