Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΛΒΑΝΟΊ ΑΡΒΑΝΊΤΕΣ ΚΑΙ ΈΛΛΗΝΕΣ του Οδυσσέα Διομήδους Άκουσα στον τηλεδίαυλο Βεργίνα τον ιδιοκτήτη του, ψευτοεθνικόφρονα και όψιμο υποστηρικτή του Μητσοτάκη (κάποτε Σαμαρικό) Στέργιο Καλόγηρο να υποστηρίζει ότι οι Αλβανοί ενσωματώνονται στην Ελλάδα και γιαυτό πρέπει να αρθούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά των Αλβανών στο να λάβουν την ελληνική υπηκοότητα.

Φυσικά στο σημείο αυτό ο ψευτοεθνικοφρονας Καλογηρος παραπλανεί.

Διότι από το 2010 και εντεύθεν τα παιδιά τόσο των Αλβανών όσο και των λοιπών αλλοδαπών λαμβάνουν μαζικά και αφειδώς την ελληνική υπηκοότητα, με αστείες εξετάσεις, όπως έχω ξαναγράψει.

Στον ελλαδικό χώρο, σχετικώς με τους Αλβανούς, την καταγωγή τους και την εθνολογική σχέση τους με τους Έλληνες κυκλοφορούν διάφορες θεωρίες, στην πραγματικότητα μυθοπλασίες.

Μία θεωρία, προωθούμενη από μερίδα ερευνητών, κυρίως Ελλήνων Αρβανιτών, θεωρεί ότι Αλβανοί και Έλληνες αποτελούσαν αρχικώς μια φυλή, τους Πελασγούς, η οποία διασπάστηκε σε Έλληνες και Ιλλυριούς κατά τα τέλη της εποχής του Χαλκού.

Μια άλλη θεωρία, επίσης προωθούμενη από μερίδα ερευνητών, Έλληνες Αρβανίτες κυρίως, θεωρεί ότι οι, θεωρούμενοι ως πρόγονοι των Αλβανών, Ιλλυριοί ήταν αρχαίο βορειοδυτικό ελληνικό φύλο το οποίο, λόγω πολιτιστικής καθυστέρησης, διαφοροποιήθηκε από τους Έλληνες και αποτέλεσε ξεχωριστό έθνος κατά την Κλασική εποχή.

Κατά τη θεωρία αυτή, οι Ιλλυριοί παρέμειναν Πελασγοί χωρίς να εξελιχθούν σε Έλληνες, οπως έγινε με τα κυρίως ελληνικά φύλα.

Αντιστοίχως, κατά τις πιο πάνω θεωρίες, τα αρβανίτικα που ομιλούνται στην Ελλάδα (κλάδος της τοσκικής διαλέκτου της αλβανικής γλώσσας) δεν είναι στην πραγματικότητα ξένη γλώσσα αλλά κατευθείαν απόγονος της πανάρχαιας πελασγικής. Οι Έλληνες Αρβανίτες που προωθούν αυτές τις θεωρίες, το πράττουν λόγω της ψυχολογικής ανάγκης να γεφυρώσουν το γεγονός ότι ενώ συνειδησιακά είναι εκ των πλέον ένθερμων Ελλήνων, η μητρική τους γλώσσα δεν είναι η ελληνική.

Μία άλλη θεωρία θέλει τους Αλβανούς να μην κατάγονται από τους αρχαίους Ιλλυριούς, οι οποίοι κατά τους θιασώτες αυτής της θεωρίας είναι ελληνικό φύλο, αλλά από τους Αλβανούς του Καυκάσου, τους οποίους αναφέρει ο Στράβωνας και άλλες αρχαίες πηγές.

Αυτοί μετοίκησαν από την Αλβανία του Καυκάσου (σημερινό Νταγκεστάν) στη γνωστή Αλβανία των Βαλκανίων κατά τον Μεσαίωνα και αφού υιοθέτησαν την πελασγική γλώσσα των αυτοχθόνων (αλβανικά) τους απώθησαν προς τον κυρίως ελλαδικό χώρο όπου εγκαθιστάμενοι αποτέλεσαν τη μαγιά των Αρβανιτών.

Μια άλλη θεωρία θεωρεί τους Αλβανούς Πρωτοβούλγαρους ενώ μια άλλη, του πραγματικά οξυδερκούς ερευνητή Δημήτρη Ευαγγελίδη τους θεωρεί μη εκλατινισμένους Δάκες (Καρπόδακες) οι οποίοι κατέβηκαν από τη Δακία (σημερινή Ρουμανία) στην Αλβανία κατά τον πρώιμο Μεσσίωνα.

Εξ’ ου και η Αλβανική γλώσσα είναι κλάδος και απόγονος της αρχαίας δανικής, κάτι που κατά τον Ευαγγελίδη καταδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι, παρότι μη γειτνιάζουσες, η αλβανική και η σημερινή ρουμανική έχουν αρκετές κοινές λέξεις ενώ, αντιστοίχως, παρότι οι αρχαίοι Ιλλυριοι ήταν έθνος πειρατών, όλες οι λέξεις της σημερινής αλβανικής που υποδηλούν θάλασσα ή πλοίο είναι δάνεια από άλλες γλώσσες και κυρίως από τη Λατινική.

Κάτι που, κατά τον Ευαγγελίδη αποκλείει την ιλλυρική καταγωγή των σημερινών Αλβανών.

Τις πιο πάνω θεωρίες όμως, οι σύγχρονοι επιστήμονες και ερευνητές δεν τις αποδέχονται.

Επίσης, δεν τις υποστηρίζουν οι γενετικές έρευνες.

Συγκεκριμένα: α) Η θεωρία περί κοινής πελσσγικής καταγωγής Αλβανών και Ελλήνων δεν ευσταθεί καθότι με τον όρο Πελασγοί νοείται ένα πληθυσμιακό σύνολο αδιευκρινιστης εθνολογικής κατσγωγής, το οποίο κατά τη χαλκολιθική εποχή και την πρώιμη εποχή του Χαλκού κατοικούσε στα νότια Βαλκάνια και στις δύο όχθες του Αιγαίου.

Είναι σαφές και αποδεδειγμένο ότι η κύρια συνιστώσα των Πελασγών αποτέλεσε την προγονική φυλή των Ελλήνων ωστόσο το σύνολο των αποκαλούμενων Πελασγών δεν αποτελούσε ενιαία εθνοφυλή. Στους Πελασγούς πχ κατατάσσονται και οι Λελεγες οι οποίοι, αποδεδειγμένα πλέον, δεν ήταν Έλληνες.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, στους Πελασγούς δεν κατατάσσονται οι Ιλλυριοι (συνεπώς ούτε οι σύγχρονοι Αλβανοί) για τον απλούστατο λόγο ότι, ναι μεν οι Πελασγοί δεν αποτελούσαν ενιαία εθνοφυλή, ανήκαν όμως στην ίδια (Μεσογειακή) ομοφυλία χαρακτηριστικό της οποίας είναι η απλοομάδα Ε. Στη Μεσογειακή ομοφυλια ανήκαν και οι παλαιοβαλκάνιοι Θράκες (όπως ξαναέγραψα δεν πρέπει να συγχέονται με τους Έλληνες Θρακιώτες), δεν ανήκαν όμως οι Ιλλυριοι καθότι ανήκαν στη Δειναρική ομοφυλία, χαρσκτηριστικό της οποίας είναι η απλοομάδα Δ. β) Για τους ίδιους πιο πάνω λόγους, καταρρίπτεται και η θεωρία ότι οι Ιλλυριοι ήταν αρχικώς ελληνικό φύλο.

Επιστημονικά αβάσιμες είναι και οι άλλες τρεις θεωρίες, περί καυκάσιας, πρώτοβουλγαρικής και καρποδακικής προέλευσης των Αλβανών αλλά δεν θα αναλύσουμε εδώ το γιατί επειδή οι θεωρίες αυτές δεν ταυτίζουν φυλετικά τους Αλβανούς με τους Έλληνες. Οι Αλβανόφωνοι της Ελλάδας (Αρβανίτες) δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τους Αλβανούς πέραν της γλώσσας και του ομοηχου εθνωνυμίου.

Το πως προήλθαν οι Αρβανίτες το αναλύουν στα βιβλία τους οι εξαιρετικοί ερευνητές Κώστας Μπιρης (Αρβανίτης) «Αρβανίτες οι Δωριείς του Νέου Ελληνισμού», Σαράντος Καργάκος «Αλβανοί, Αρβανίτες, Έλληνες» και ιδίως ο Δημήτρης Ευαγγελίδης «Η καταγωγή των Αλβανών και οι Αρβανιτόφωνοι Έλληνες». Επίσης ο Διονύσιος Σουρμελής στο βιβλίο του «Ιστορία των Αθηνών». Όπως καταδεικνύουν οι ιστορικές πηγές, μεταξύ των ετών 1370 και 1420, κατά κύματα κατέβηκαν στον ελλαδικό χώρο χριστιανικοί αλβανόφωνοι πληθυσμοί από τη σημερινή Αλβανία.

Αυτοί οι πληθυσμοί ήταν Τοσκηδες και Βορειοηπειρώτες. Οι Τοσκηδες είναι το νότιο Αλβανικό φύλο, το οποίο (σε αντίθεση με το βόρειο φύλο των Γκεγκηδων που είναι κατά βάση φυλετικά ομοιογενές) παρουσιάζει υψηλά ποσοστά επιμειξίας με Έλληνες.

Αν σε αυτούς αθροίσουμε και τους Βορειοηπειρώτες που κατήλθαν μαζί τους στον ελλαδικό χώρο, εξηγείται το γεγονός ότι, κατά τις βενετικές πηγές της εποχής, αυτοί οι αλβανόφωνοι επήλυδες δήλωναν ότι ήταν Έλληνες.

Αυτοί οι Αλβανόφωνοι πληθυσμοί κατοίκησαν σε περιοχές της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας, της Βορειοανατολικής Πελοποννήσου και στα νησιά του Αργοσαρωνικου, σε οικισμούς που στα αλβανικά ονομάζονται κατούνες.

Αυτές οι εγκαταστάσεις μεταξύ των ελληνικών χωριών είχαν ως αποτέλεσμα μια πρώτη αλβανοφωνια των γύρω ελληνικών κοινοτήτων.

Η αλβανοφωνια πήρε μεγάλες διαστάσεις κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και κυρίως τους 16ο και 17ο αιώνες, λόγω της εκτεταμένης χρήσης από την Οθωμανική εξουσία Αλβανών ως φρουρών των ορεινών περασμάτων (κλεισούρων - δερβενιών). Οι γνωστοί Αλβανοί δερβεναγάδες.

Η εγκατάσταση αυτών των αλβανικών φρουρών είχε ως συνέπεια να αλβανοφωνήσουν όλα τα χωριά που βρίσκονταν κοντά σε δερβένια και να δημιουργηθούν ιστορικά οι Αρβανίτες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα χωριά της Αττικής (και σήμερα προάστια των Αθηνών) Κουκουβάουνες (σημερινή Μεταμόρφωση) και Μενίδι (σημερινές Αχαρνές) τα οποία στη μεν απογραφή του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπούς (περί το 1535) εμφανίζονται ως ελληνόφωνα ενώ περί το 1700 από Ευρωπαίους περιηγητές καταγράφονται ως αλβανόφωνα, όπως παραμένουν και σήμερα.

Αντιστοίχως στις περιοχές όπου η Οθωμανική εξουσία ασκείτο διά των Ελλήνων αρματολών (στο μεγαλύτερο δηλαδή μέρος του ηπειρωτικού ελλαδικού χώρου) τα χωριά παρέμειναν ελληνόφωνα.

Το γεγονός ότι οι Αρβανίτες έίναι φυλετικά Έλληνες εξαλβανισμένοι γλωσσικά, πέραν της ακραιφνώς ελληνικής συνείδησης των Αρβανιτών, καταδεικνύεται και από τις ανθρωπολογικές και γενετικές έρευνες.

Χαρακτηριστικά, οι Έλληνες Αρβανίτες παρουσιάζουν πολύ χαμηλά ποσοστά πλατυινίας (περί το 3,5%), ποσοστά δηλαδή πολύ χαμηλότερα από τα ποσοστά που παρουσιάζουν οι, κατά βάση ελληνόφωνοι, Ηπειρώτες (13,5% περίπου) η δε πλατυινία αποτελεί βασικό ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό των Δειναρικών, συνεπώς και των Αλβανών.

Επισης, οι γενετικές έρευνες καταδεικνύουν ότι οι Αρβανίτες είναι ταυτόσημοι γενετικά με τους λοιπούς Έλληνες και εντελώς διαφορετικοί από τους Αλβανούς, παρά την κοινή γλώσσα με αυτούς.

Επίσης, για να διαλυθούν κάποιες προπαγανδιστικές ανακρίβειες, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το ποσοστό των Αρβανιτών στην περιοχή που αποτέλεσε το λίκνο της Εθνεγερσίας και αποτέλεσε, συγχρόνως την επικράτεια του πρώτου ελληνικού κράτους (του 1830), ανερχόταν περίπου σε 15% του πληθυσμού (συνεπώς και των αγωνιστών), ενώ σήμερα οι έχοντες κάποια αρβανίτικη καταγωγή (κάποιο Αρβανίτη πρόγονο) ανέρχονται περίπου στο 5 με 7% του ελληνικού πληθυσμού. Συμπερασματικά: Παρά τα φληναφήματα των διάφορων Καλόγηρων, οι Έλληνες (μεταξύ αυτών και οι Ελληνες Αρβανίτες) ουδεμία εθνοφυλετική σχέση έχουν με τους Αλβανούς.

Αντιθέτως οι Αλβανοί, ακόμα και αυτοί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα και δεν μιλούν γρυ αλβανικά, εμφανίζονται το ίδιο μισέλληνες και φιλότουρκοι όπως και οι πρόγονοι τους.

Συνεπώς όχι μόνο δεν πρέπει να τους χορηγείται ελληνική υπηκοότητα και να υπηρετούν στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις αλλά, αντιθέτως, όλες οι υπηκοότητες πρέπει να ανακληθούν (όπως και των λοιπών αλλοεθνών) και το σύνολο των Αλβανών πρέπει να απελαθεί από την Ελλάδα ως ορκισμένοι εχθροί του Ελληνισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους