Original Post

Πλήρες Κείμενο:

''ΤΟ ΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ '' Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ας με φιλήσει φίλημα απ’ το δικό σου στόμα Τα χάδια σου γλυκύτερα κι απ’ το κρασί ακόμα Η ευωδιά των μύρων σου πασών των αρωμάτων Ευάρεστη ξεχύνεται η φήμη απ’ τ’ όνομά σου Γι αυτό οι κοπέλες σ’ αγαπούν να ‘ρθουν κοντά σου θέλουν Κι αν με ελκύσεις πίσω σου των μύρων σου θα έρθω Ο βασιλιάς με έβαλε Στα ιδιαίτερα του Χαρά και εύφρανση γλυκιά Της ηδονής τα χάδια Πλιότερο οίνου εκλεκτού Η αγάπη η δική σου Κάθε καρδιά σ’ αγάπησε Κι αγαλλίασε μαζί σου Ω! Θυγατέρες του Ισραήλ μη βλέπετε σε μένα Είμαι εγώ μελαχρινή σα-φως δεν είναι ψέμα Κι αν δείχνω να ‘μαι μελαμψή θωρώ ηλιοκαμένη Πανώρια είμαι δείτε με εγώ χαριτωμένη Σαν τα παραπετάσματα του Σολομώντα μοιάζω Ως του Κηδάρ σκηνώματα που όλοι τα θαυμάζουν Γιατί της μάνας μου οι γιοι Χολώθηκαν μαζί μου Στους αμπελώνες φύλακα Μ’ έθεσαν οι αδελφοί μου Όμως η αγάπη μου για αυτόν Με ώθησε να αφήσω Τον αμπελώνα μου αφύλαχτο Να αδιαφορήσω Ανάγγειλε μου αλήθεια εσύ π’ αγάπησε η ψυχή μου Το ποίμνιο σου που βοσκείς και όταν καίει ο Ήλιος Εσύ που αναπαύεσαι που πέφτεις και πλαγιάζεις Μην πλανηθώ σε ποίμνια αλλότρια μονάχη ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Πανώρια εσύ των γυναικών εάν δεν το γνωρίζεις Ξεκίνα κι ακολούθησε των ποιμνίων τα ίχνη Τα κατσικάκια σου σ’ αυτά ξωπίσω να ποιμαίνεις Και κάπου αυτόν π’ αναζητάς στο διάβα σου θα εύρεις Ωσάν φοράδα άμαξας Του Φαραώ εσένα Παρομοιάζω όμορφη Εξαίσια γυναίκα Πανώριες οι σιαγώνες σου Ως τρίγωνος ορμίσκος Ο τράχηλός σου έμορφος Π’ αξίζει να στολίζουν Χρυσά κοσμήματα κομψά Με στίγματα απ’ ασήμι Θα φτιάξω γύρω απ’ το λαιμό Ως Ήλιος ν’ ακτινίζει ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ο βασιλιάς σ’ ανάκληση το ευάρεστο άρωμα του Αναμεσίς απ’ τους μαστούς και στην καρδιά μου πάνω Σα γέρνει κι αναπαύεται η αδελφή ψυχή μου Ως στάχτη ευώδης στο κορμί ξεχύνεται το μύρο Ευωδιάζει ο νάρδος μου σαν κλίμα ανθισμένο Κι όπως το κυπρίνο τσαμπί σε Ενγαδδί αμπέλου ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Δες πόσο ωραία αγάπη μου· Μα πόσο ωραία είσαι Τα μάτια σου πανέμορφα Περιστερένια είναι ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Δες πόσο αλήθεια όμορφος Αδέρφι της ψυχής μου Στην κλίνη μας τη σκεπαστή Απάνω απ’ το κορμί μου Βλέπω το σπίτι μας γερό Με κέδρινα δοκάρια Κι οι τάβλες στα φατνώματα Κυπαρισσιού κομμάτια Κεφάλαιο 2. ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Εγώ ως άνθος των αγρών κι ως σε κοιλάδα κρίνος Θωρώ εν μέσω ακανθών πλησίον νεανίδων Σαν καρποφόρα η μηλιά στα δέντρα ‘όλου του δάσους Η αδελφάδα μου ψυχή θωρεί εν μέσω άλλων Πόθησα κάτω απ’ τη σκιά για λίγο να καθίσω Κι απ’ τον καρπό δοκίμασα γλυκό στον ουρανίσκο Πάρε με σπίτι του κρασιού Και τάξε ‘μέ αγάπη Δως μου απ’ τα μήλα τα γλυκά Να στυλωθώ λιγάκι Μιας και με πλήγωσε πολύ Η αγάπη στη ζωή μου Το χέρι το’ αριστερό Υπό την κεφαλή μου Με τ άλλο χέρι το δεξί γλυκά να μ’ αγκαλιάσει Ω! Θυγατέρες Ισραήλ στις φύσης τις δυνάμεις Εσάς ξορκίζω ήσυχα καμιά μην ενοχλήσει Να κοιμηθεί η αγάπη μου όσο ποθεί η ψυχή της ‘’ ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΣΜΑ ‘’ ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ιδού ακούω τη φωνή της αδελφής ψυχής μου Από τα ὄρη Βαιθήλ σαν ελαφίνας σκύμνος Πηδώντας δείτε έφτασε ξοπίσω απ’ τη θύρα Μέσα απ’ τη διχτυωτή σαν με θωρεί αλήθεια ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Ο αγαπημένος μου λαλεί ελθέ σ’ εμέ πλησίον Περιστερά μου όμορφη το ξέρεις το γνωρίζω Πως ο χειμώνας πέρασε και οι βροχές παρήλθαν Τα άνθη μυροβλύζουνε σα χρώμοπέταλίσαν Κι ήρθε ο καιρός για κλάδεμα στα φουντωμένα δέντρα Που η τρυγόνα λαρυγγεί πανώρια και πηγαία Δες της συκιάς τους ὀλύνθους Των αμπελιών τα άνθη Έλα ψυχή μου αδελφή Κι άμα πλησίον φτάσεις Σαν περιστέρα ντροπαλή Μην κρύψεις τη μορφή σου Πανώρια η όψη σου θαρρώ Ομοίως κι η φωνή σου ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Πιάστε μας όπως τα μικρά Τ’ αλεπουδάκια αμπέλου Όταν απάνω στους ανθούς Ορμούν και καταστρέφουν ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ω της ψυχής μου αδελφή κι εγώ για τη δική σου Όπως ο φρόνιμος ο ποιμήν στο ποίμνιο ξωπίσω Μες σε λιβάδια πράσινα με κρίνους στολισμένα Ολημερίς μ’ υπομονή μέχρι το γήλιογέρμα Έλα συνάμα των σκιών ότες η νύχτα πέσει Σα ζαρκαδάκι γλήγορο πλησίον μου να τρέξεις ΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Τη νύχτα μες στην κλίνη μου ποθόμανώ εκείνον Που η ψυχή μου ηγάπησε το σώμα του ν’ αγγίξω Αφού δε βρίσκω δυνατά φωνάζω το’ όνομα του Μα ακούω τον αντίλαλο σπαράζει η καρδιά μου Του ύπνου ανασταίνομαι στην πόλη τον γυρεύω Μες σε πλατείες κι αγορές τον ποθητό δε βλέπω Σαν είδα εγώ τους φύλακες Με θάρρος τους ρωτάω Μη σύντυχε να δείτε εσείς Εκείνον που αγαπάω Ουχί μου αποκρίθηκαν Στο σπίτι τη μητρός μου Εκεί αυτόν συναπαντώ Το σώμα μου δικό του Ω θυγατέρες του Ισραήλ εσάς που έχω ορκίσει Στη ζωογόνο δύναμη ολάκερης της φύσης Εκείνον που αγάπησα με όλη την καρδιά μου Σιγήστε μόλις ξάπλωσε στην κλίνη τη δικιά μου Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ’’ Ποιά είναι αυτή στην έρημο μονάχη π’ ανεβαίνει Όπως η στήλη ανάερη θυμιάματος που καίει Σμύρνα λιβάνι εκλεκτό Μυροποιού οι σκόνες Ευωδιούν στο διάβα της οι άμμο - ανηφόρες Του Σολομώντα η καμάρι Περί τριγυρισμένη Άνδρες εξήντα γύρω του Πολέμου εκπαιδευμένοι Κρατούν ρομφαία όλοι τους Επάνω στον μηρό τους Κι ο λόγος είναι που ‘ναι εκεί Νυκτός ο κάθε φόβος Ο Σολομώντας βασιλιάς φορείο χει φτιάξει Με ξύλα Λιβανέζικα ασήμι και χρυσάφι Οι στύλοι τ’ ανάκλιντρο το στρώμα του Πορφύρα Κι εντός αυτού λιθόστρωτο που με αγάπη αλήθεια Οι θυγατέρες του Ισραήλ Δώρο στο βασιλιά τους Δούλεψαν το διακόσμησαν Μ’ όλη την καρδιά τους Δείτε κοπέλες της Σιών το άρχοντα με στέμμα Τον Σολομώντα βασιλιά αυτό που η μητέρα Στεφάνωσε στο γάμο του τη μέρα που η καρδιά του Ευφρανθεί κι ηγαλλίασε στα στήθια τα πλατιά του ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ‘’ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ‘’ ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Πανώρια είσαι αγαπητή ιδού πόσο ωραία Τα μάτια σου πανέμορφα σα δυο περιστέρια Δες τα μαλλιά σου μοιάζουνε ως των αιγών αγέλη Απ’ το βουνό του Γάλααδ να Γόργο κατεβαίνει Τα δόντια σου κατάλευκα Ως ποίμνιο πρόβατων Το κουρεμένο καθαρό Λουσμένο στη ματιά σου Όλα γεννούνε δίδυμα Και στείρο δεν υπάρχει Στο ποίμνιο μου δε θα βρει Όσο κανείς κι αν ψάξει Το χρώμα απ τα χείλη σου ως κόκκινη ταινία Όμοια η λαλιά σου η γλυκιά σε θεια μελωδία Τα μάγουλα σου ροδαλά ως το μισό το ρόδι Πίσω απ’ το πέπλο το λεπτό που κρύβει εσέ την όψη Ο τράχηλός σου όμορφος Ως του Δαβίδ ο πύργος Κι η θέση του περίοπτη Ως όλοι το γνωρίζουν Είναι χτισμένος ειδικά Αυτός για προστασία Μ’ ασπίδες βέλη ακόντια Περίσσια για τα στήθια Οι δύο μαστοί σου οι δίδυμοι ως σκύμνοι μιας ζαρκάδας Που βόσκουνε αναμεσίς στα κρίνα πεδιάδας Μέχρις ο ήλιος να κρυφτεί μόλις αυγίσει η νύχτα Θα πορευτώ στο Λίβανο προς το βουνό της σμύρνας Πανώρια αγαπημένη μου Ψεγάδι που δεν έχεις Πάμε μαζί συντρόφισσα Στο Λίβανο που βλέπεις Ψηλά απ’ το όρος του Σανίρ Και του Ερμών τη ράχη Κρησφύγετα των λιονταριών Θεριών λεοπαρδάλεις Έλα ψυχή μου αδελφή που αρκούσε μια ματιά σου Κι η θέα του τραχήλου σου να κλέψουν την καρδιά μου Τα στήθη σου πανέμορφα μεθυστικοί οι μαστοί σου Απ’ το καλύτερο κρασί ομοίως και των μύρων Τα ιμάτια σου ευωδούν Ως η οσμή Λιβάνου Μέλι κηρήθρας λες κυλά Στη γλώσσα υποκάτω Για αυτό απ’ τα χείλη ο λόγος σου Σα μέλι γάλα ρέει Ω αδελφάδα μου ψυχή Πανώρια αγαπημένη Είσαι ως κήπος όμορφος κι ως σφραγισμένη κρήνη Τα παραδείσια δέντρα του έχουν καρπίσει ήδη Απ’ τους βλαστούς σαν κρέμονται λυγούν τ’ ακροκλαριά τους Οι κάθε είδους οι καρποί των δέντρων του Λιβάνου Ως η ανθισμένη άμπελος Ο νάρδος και ο κρόκος Κανελοφόρος κάλαμος Σμύρνα αλόη σ’ όλον Στον κήπο που μύροβολά Και τα νερά της κρήνης Σαν καταρράκτης που βοά Ως τρέχει τον ποτίζει ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ως ο βοριάς έλα εσύ κι ως ο νοτιάς που πνέει Διέπνευσε τον κήπο μου και τους καρπούς που βλέπεις Να δοκιμάσεις να γευτείς κάθε χυμό και μύρο Να ξεχυθεί στη γλώσσα σου ψηλά στον ουρανίσκο… ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 ‘’ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ’’ ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ’’ Εισήλθα εις τον κήπον σου ω αδελφή ψυχή μου Κι ετρύγησα μονάχος μου τα σμύρνα μου τους μύρους Άρτον και μέλι έφαγα ως ήπια το κρασί μου Φάγετε πιείτε φίλοι μου φρανθείτε αδελφοί μου ‘’ ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΣΜΑ ‘’ ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Εγώ κοιμάμαι μα η καρδιά Ξάγρυπνη ως ακούει Του αγαπητού μου τη φωνή Στην πόρτα μου που κρούει… ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ’’ Έλα ψυχή μου αδελφή στη θύρα να μ’ ανοίξεις Περιστερά αψεγάδιαστη εμέ να αντικρίσεις Από τη δρόσο της νυκτός η κεφαλή μου στάζει Κι απ’ τους πλοκάμους των μαλλιών πως ρέει σα ρυάκι ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Έβγαλα τον χιτώνα μου ως να φορέσω κάτι Ομοίως και στα πόδια μου που έπλυνα το βράδυ Ο αγαπητός μου άπλωσε στης θύρας μου την τρύπα Το χέρι του σαν πρόβαλε τα σπλάχνα μου θροήσαν Έτρεξα εγώ του άνοιξα Και των χεριών τα μύρα Ως σμύρνα ευώδη έμειναν Εις τη λαβή της θύρας Άνοιξα στον αγαπητό Μα αυτός λες είχε φύγει Ούτε κι όταν τον φώναξα Στ’ όνομα αποκρίθει Εξήλθα από το σπίτι μου να τον αναζητήσω Κι ότες στην πόλη κίνησα γυρεύοντας εκείνον Άξαφνα μια περίπολος πριχού από τα τείχη Εμένα συναπάντησε και για κακή μου τύχη Με βία μου αφήρεσαν Το πέπλο από την όψη Με κτύπησαν με πλήγωσαν Οι φύλακες της πόλης Ω! Θυγατέρες του Ισραήλ Του αγαπητού μου πείτε Η αγάπη πως με πλήγωσε Ξορκίζω σαν τον δείτε… ‘’’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Πες ο δικός σου αγαπητός Σε τι διαφέρει άλλων Πανώρια εσύ των γυναικών Που όρκο θες μεγάλο... ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ο εκλεκτός μου αγαπητός σα ρόδο και σαν κρίνο Ωραίος και περίβλεπτός αναμεσίς σε μύριους Επάνω στο κεφάλι του στεφάνι από χρυσάφι Και τα πανώρια του μαλλιά σα μελανί κοράκι Τα μάτια ως περιστεριών Που κάθονται πλησίον Λάκκου ολόγιομου νερού Ασπροφτεροώτας γύρω Ως οι φιάλαι αρώματος Οι δύο οι σιαγώνες Στις παρειές τα γένια του Ως οι πρασιές πανώριες Ως κρίνα είναι τα χείλη του που αποστάζουν σμύρνα Τα χέρια του ως τορνευτά χρυσά τα δαχτυλίδια Σαν έργο τέχνης η κοιλιά ‘λεφάντο κοσμημένη Πάνω σε λίθο σάπφειρου κι οι κνήμες στυλωμένοι Μοιάζουν ως οι μαρμάρινοι Σε βάση από χρυσάφι Πανώριος σαν τον Λίβανο Ως κέδροι μες τα δάση Απ’ το λαρύγγι του γλυκά Τα λόγια του στα χείλη Όντος ω κόρες του Ισραήλ Ο αγαπητός μου είναι ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 ‘’ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ‘’ ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Ω πιο όμορφη των γυναικών που είναι ο αγαπητός σου, Η αδελφή σου η ψυχή που πήγε ο καλός σου Μαζί σου εμείς να ψάξουμε να πάμε να τον βρούμε Αν ξέρεις πες που στράφηκε μην τύχει και τον δούμε ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Η αδελφάδα μου ψυχή Στράφηκε προς τον κήπο Στων αρωμάτων τις πρασιές Ξοπίσω απ’ το ποίμνιο Μέσα στους κήπους τριγυρνά Τα κρίνα του μαζεύει Είμαι εγώ τ’ αγαπητού Δική του έμενα θέλει… ΠΕΜΠΤΟ ΑΣΜΑ ‘’Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ‘’ ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Είσαι πανώρια αγαπητή γλυκιά χαριτωμένη Θαυμάσια ως η Σαλήμ στρατιά συντεταγμένη Απόστρεψε τα μάτια σου αντικρύ απ’ τα δικά μου Αυτά π’ εμέ συγκλόνισαν που πήραν την καρδιά μου Ως τα ωραία σου μαλλιά Σαν των αιγών αγέλη Από το βουνό του Γαλαάδ Που γόργοκατεβαίνει Τα δόντια σου ως ποίμνιο Προβάτων κουρεμένα Που έρχοντ’ απ’ το πλύσιμο Αυτά φρέσκο λουσμένα Τα χείλη σου πανέμορφα ως κόκκινο σιρίτι Λαλιά μελένια παρειές σαν του ροδιού το φλύδι Εξήκοντα βασίλισσες κι ογδόντα παλλακίδες Ενώ ουκ έστι αριθμός να πει τις νεανίδες· Όμως η περιστερά μου Μιά και χωρίς ψεγάδι Μία που η μητέρας της Την έφερε στην πλάση Οι θυγατέρες του Ισραήλ Που είδαν μακαρίσαν Μα και πολλές βασίλισσες Για αυτή εγκώμια είπαν ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Ποιά είναι αυτή ως η αυγή Ωραία σαν φεγγάρι Όσο ο ήλιος θαυμαστή Και ο στρατός σε μάχη ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ‘’ Πήγα στον κήπο των Καρυών που τρέχουν τα ρυάκια Να δω οι ροδιές η άμπελος τι κρύβουν στα βλαστάρια Εκεί αγαπημένη μου ποθώ να σου προσφέρω Εσένα την αγάπη μου τις αγκαλιές που θέλω ‘’’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Χωρίς ξέρω το γιατί Με έκανε η ψυχή μου Σαν άμαξες του Αμινναδίβ Να τρέμει το κορμί μου…. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 ‘’ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ‘’ ‘’ ΓΑΜΗΛΙΟΣ ΧΟΡΟΣ’’ Έλα ω Ουλίτιδα Γυρνά ξανά για λίγο Τα θαυμαστά τα κάλλη σου Να δούμε τη μορφή σου ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Σε μια Σουλαμίτιδά Αλήθεια τι να δείτε Ως ο ουράνιος χορός Για δείτε αυτόν που ήρθε ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ Ω θυγατέρα του Ναδάρ τα υποδήματα σου Δίνουν ρυθμό πανέμορφο ως το περπάτημα σου Στους τορνευτούς σου τους μηρούς σε θαυμαστ’ αρμονία Ως οι ορμίσκοι που κυλούν εμπρός με παρρησία Ο ομφαλός σου τορνευτός Ως ο κρατήρ του οίνου Που δεν του υπολείπεται Και η κοιλιά σου ομοίως Όπως του σίτου η θημωνιά Περιφραγμένη κρίνα Ενώ οι μαστοί σου δίδυμα Μικρά ζαρκάδια ίδια Ως πύργος ελεφάντινος θωρεί ο τράχηλος σου Και ως οι λίμνες Εσεβών το βλέμμα το δικό σου Η μύτη σου θαυμάσια ως πύργος του Λιβάνου Που βλέπει προς τη Δαμασκό στην όψη σου επάνω Η κεφαλή σου τα μαλλιά Ως Κάρμηλο το όρος Και οι πλεξούδες πορφυρές Σαν πέφτουνε εμπρός σου Όταν περνάει ο βασιλιάς Θαρρείς από’ εκείνες Δεμένος μένει να θωρεί Πάσο ωραία είσαι Αιτία εντρυφήσεων εσύ αγαπημένη Το μέγεθος σου όμοιο λες φοίνικα πως φέρνει Ως οι μαστοί σου σε τσαμπιά αμπέλου που θα πιάσω Θα ανέβω στο φοίνικα δικά μου να τα κάνω Η ευωδία της ρινός Όμοια με των μήλων Κι αυτή από το στόμα σου Ως εκλεκτός ο οίνος ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Θα ευωδιάζει ευχάριστα θα ρέει απ τα χείλη Στο στόμα του αγαπητού που θα μ’ ανταποδίδει Είμαι δική του κι ειν’ αυτός δικός μου παρομοίως Έλα ψυχή μου αδελφή εις τον αγρόν μαζί μου Να εγερθούμε το πρωί Στην άμπελο να πάμε Αυτής να δούμε στις ροδιές Τα άνθη που σκιρτάνε Οι μανδραγόροι ευωδούν Και οι καρποί των δέντρων Να δώσω εσένα τους μαστούς Ποθώ αγαπητέ μου… ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 ‘’ Η ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ‘’ ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Αν ήσουν ομογάλακτος αλήθεια αδελφός μου Κι είχες θηλάσει απ’ τους μαστούς της ίδιας της μητρός μου Αν σ’ απαντούσα έξω εγώ εσένα θα φιλούσα Και δεν πιστεύω πως για αυτό θα με καταφρονούσαν Όμως δεν είσαι και ποθώ Εσένα για Νυμφίο Και μες στο σπίτι της μητρός Έλα να σ’ οδηγήσω Στο δώμα που με γέννησε Κρασί να σε ποτίσω Και των ροδιών μου τους χυμούς Εκεί θα σου χαρίσω Το αριστερό το χέρι σου κάτω απ’ την κεφαλή μου Με το δεξί σου αγκαλιά να σφίξεις το κορμί μου Ω θυγατέρες της Σαλήμ στης φύσης τις δυνάμεις Ξορκίζω την αγάπη μου αφήστε να ησυχάσει ΕΚΤΟ ΑΣΜΑ ‘’Η ΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ‘’ ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Ποιά είναι αυτή που έρχεται Η λευκοστολισμένη Με τον αγαπημένο της Εναγκαλισμένοι ‘’ Η ΝΥΜΦΗ Από τη μηλιά σε ξύπνησα Που ‘χε κοιλοπονέσει Εσένα η μητέρα σου Στον κόσμο σ’ είχε φέρει Βάλε με ως σφραγίδα εμέ Εις στον βραχίονά σου Να μείνω ως τέτοια αλήθεια εγώ Στο μέρος της καρδιά σου Η αγάπη εξίσου ισχυρή ο θάνατος κι η ζήλια Σκληρή ως άδης σκοτεινός κι η φλόγα τους τα ίδια Ως οι σπινθήρες του πυρός που λαμπροκοκκινίζουν Λες η αγάπη μια πυρά που τα νερά δε σβήνουν Ποτάμια κι αν συγκλίνουνέ Δεν πνιγούν την αγάπη Και μ’ όλο του το βιος κανείς Αυτή δεν αγοράζει ‘’ Ο ΧΟΡΟΣ ‘’ Οι αδελφοί σου έλεγαν μικρότερη σαν ήσουν Ότι μαστούς είχες μικρούς σε γάμο πριν ζητήσουν Τείχος θα φτιάξουμε ισχυρό με αργυρές επάλξεις Με θύρα να την κλείσουμε αυτή αν κάποιος φτάσει… ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Ως ένας τείχος είμαι εγώ Και οι μαστοί μου ως πύργοι Κι αν μ’ έβαλαν στο μάτι τους Τώρα έχω βρει ειρήνη… ‘’ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ Eν Σολομώντος τον αγρό στης Βεελχαμών το χώμα Έδωκε στους αμπελουργούς αυτούς τον αμπελώνα Μ’ αντίτιμο για τους καρπούς να δίνουνε σ’ εκείνον Στον Σολομώντα ο καθείς χίλιους αργύρου σίκλους Ο αμπελώνας μου είναι εδώ Μα και τα χίλια αργύρια Κι ας μένουν στον αμπελουργό Διακόσια τέτοια ίδια Αλήθεια εσύ που κάθεσαι Στους κήπους της ψυχής μου Ψάλε για μένα ουράνια Να ακούσω τη φωνή σου… ‘’ Η ΝΥΜΦΗ ‘’ Έλα αδελφή μου εσύ ψυχή Ως σκύμνοι των ζορκάδων Κι ως τα ελάφια τα γοργά Στα όρη αρωμάτων .- ‘’ ΤΕΛΟΣ ‘’ ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ © Το ‘ Άσμα Ασμάτων ‘’ του Βασιλιά Σολομώντα, είναι κατά γενική ομολογία ένα απ’ τα κορυφαία Λογοτεχνικά Έργα των Αιώνων, ετοιμάστε καφέ ή ένα ποτηράκι κρασί, ανάλογα την ώρα κι απολαύστε το Φίλοι Συνταξιδευτάδες!! Ομολογώ πως θα ήθελα πολύ να ακούσω την άποψη Σας στα σχόλια και δη… αν απ τα όσα ακούσατε, θεωρείται Σωστό και Φρόνιμο να Ταυτίζεται με τον Νυμφίο Βασιλιά Σολομώντα, ο Χριστός Μας! Νικόλας Αλεξανδρινός.- https://www.youtube.com/watch?v=OEkipSkLScE

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους