Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διόσκουροι ( Διός κούροι, δηλαδή υιοί τού Διός ) ( Μυθολ.) : Ούτως επεκράτησεν ει τή αρχαία Ελλάδι νά καλούνται αι δύο λακωνικαί θεότητες Κάστωρ καί Πολυδεύκης, τών οποίων η λατρεία από τής Λακωνικής μετεδόθη καί εις τάς άλλας ελληνικάς χώρας καί εκ τούτου προέκυψαν καί οι άλλοι τύποι Διόσκοροι καί Διοσκόρω κατά δυϊκόν αριθμόν ( αττ.) καί Διόσκωροι Λακωνικής διάδοσις καί εις τήν λοιπήν Ελλάδα τής λατρείας τών Διοσκούρων, θεοτήτων τής αχαϊκής φυλής, τών οποίων τήν λατρείαν απεδέχθησαν οι εισβαλόντες εις τήν Λακωνικήν Δωριείς, έγινεν ευχερώς, διότι η λατρεία ζεύγους θεοτήτων τού φωτός ( καί θεότητες τού φωτός ήσαν οι Διόσκουροι ), ήτο κοινή τών ελληνικών φύλων κληρονομία, ώς ήτο κοινή κληρονομία καί πάντων τών λαών τού ινδογερμανικού δένδρου, παρά τοίς οποίοις ( Ινδοίς, Κελτοίς, Γερμανοίς κ.ά. ) ελατρεύοντο ανάλογοι θεότητες. Παρ' Ομήρω ο " ιππόδαμος Κάστωρ " καί ο πύξ αγαθός Πολυδεύκης ",είναι οι Τυνδαρίδαι, οι υιοί δηλαδή τού Τυνδάρεω καί τής Λήδας, καί αδελφοί Κληταιμνήστρας συζύγου τού Αγαμέμνονος, Τιμάνδρας, συζύγου τού ήρωος Τεγέας Εχέμου ( κατά τόν Ησίοδον ) καί τής Ελένης, τούς οποίους είχε καλύψει η γή ( είχον αποθάνει ), ότε έγινεν ο Τρωϊκός πόλεμος ' είχον όμως εξ ευνοίας τού Διός τό προνόμιον τής ημιαθανασίας, ήσαν " ετερήμεροι " ( Οδυσ. λ, 298 _ 305 ), δηλαδή έζων καί απέθνησκον εναλλάξ, ημέραν παρ' ημέραν, έκαστος.

Βραδύτερον ο μύθος τής γεννήσεώς των υπέστη πολλάς παραλλαγάς, δέν είναι πλέον οι υιοί τού Τινδάρεω ( η λέξις κατ' αρχάς ήτο επίθετον τού Διός καί μετέπεσεν εις ουσιαστικόν, γενομένη όνομα ηρωϊκού προσώπου ), αλλ' οι δίδυμοι υιοί τού Διός εκ τής Λήδας ( κατά τόν αφηερωμένον εις αυτούς ομηρικόν ύμνον ), ή ο μέν Κάστωρ τού Τινδαρέω, ο δέ Πολυδεύκης τού Διός, διότι η Λήδα κατά τήν αυτήν νύκτα ηνώθη καί μετά τού νομίμου συζύγου της Τινδάρεω καί μετά τού άνακτος τών θεών Διός ( κατά τόν Πίνδαρον ), διά τούτο δέ καί μόνον ο Πολυδεύκης ήτο αθάνατος ( ο πύξ αγαθός Πολυδεύκης " " πύξ = επίρημα ΑΝ διά τής πυγμής Α, 2 Α ώς πρός τήν πυγμήν 3 πύξ _ λάξ = μέ γροθιές καί κλωτσιές " ) Κατ' άλλην δέ παραλλαγήν τού μύθου εκ τής ενώσεως τού Διός, λαβόντος μορφήν κύκνου, καί τής Λήδας, εγεννήθη έν ωόν εκ τού οποίου εξεκολάφθησαν μετά εννέα μήνας οι δίδυμοι αδελφοί Κάστωρ καί Πολυδεύκης, ή δύο ωά εκ τού ενός τών οποίων εξήλθεν η Ελένη μετά τής Κλυταιμήστρας, καί εκ τού ετέρου οι Διόσκουροι.

Εκτός δέ τών ειρημένων παραλλαγών, ο μύθος τής γεννήσεως τών Διοσκούρων υπέστη καί άλλας ποικίλας.

Ώς τόπος τής γεννήσεως τών Διοσκούρων ελέγετο μία τών κλιτύων τού Ταϋγέτου, ή η πόλις Θεράπναι ή καί Αμύκλαι ή η νησίς Πέφνος ( κατά τόν Αλκμάνα ), περί τής κατοχής τής οποίας, κειμένης πρό τών Θαλαμών, ήριζον μεταξύ των Μεσσήνιοι καί Λακεδαιμόνιοι.

Εκ τής Πέφνου δέ είχεν οδηγήσει αυτούς εις τήν Πελλάναν, έδραν τού βασιλείου τού Τυνδάρεω, ο θεός Ερμής. _ Άθλοι τών Διοσκούρων.

Ως καί οι άλλοι ήρωες τών μυθικών χρόνων τής αρχαίας Ελλάδος, ούτω καί οι θεοί _ ήρωες Διόσκουροι μετέσχον τών πλείστων αγώνων τών χρόνων εκείνων, χαρακτηριστικώτεροι όμως δι' αυτούς είναι αι συγκρούσεις των πρός τούς Μεσσηνίους ήρωας Λυγκέα καί Ίδαν καί τόν Ίωνα ήρωα Θησέα, αίτινες καί ανεπτύχθησαν υπό τών αρχαίων μυθογράφων πρός εξήγησιν τού παλαιού μεταξύ Λακαιδεμονίων καί Μεσσηνίων μίσους εκ τών παλαιών μεταξύ Σπάρτης καί Αθηνών αντιζηλιών.

Οι αντιτιθέμενοι πρός τούς Λακεδαιμονίους Διοσκούρους Μεσσήνιοι ήρωες Λυγκεύς, παροιμιώδης καταστάς διά τήν διαπεραστικήν όρασίν του, καί Ίδας ( ο γνωρίζων ή βλέπων ), οι υιοί τού Αφαρέως, είναι οι Μεσσήνιοι Διόσκουροι, οίτινες μετέσχον, ώς καί οι Λακεδαιμόνιοι, απάντων τών αγόνων τών μυθικών χρόνων.

Περί τής μεταξύ των συγκρούσεων διηγούνται τά εξής.

Απήγαγαν από κοινού μίαν ημέραν, Τινδαρίδαι καί Αφαρείδαι εξ Αρκαδίας μίαν αγέλην βοών, τής οποίας τήν διανομήν ενεπιστεύθησαν εις τόν Ίδαν.

Ούτος ετεμάχησεν ένα βούν εις τέσσαρα ίσα μέρη καί εδήλωσεν ότι οι δύο, οίτινες πρώτοι θά φάγωσι τάς μερίδας των, θά μοιρασθώσι μεταξύ των τήν λείαν. Ο Ίδας κατεβρόχθισε πρώτος καί τήν ιδικήν του μερίδα καί τήν τού αδελφού του καί διά τού στρατιγήματος τούτου έγινε κύριος τής όλης αγέλης. Οι Διόσκουροι αγανακτίσαντες έστησαν ενέδραν υπό μίας δρύν, αλλ' ο Λυγκεύς είδεν αυτούς καί ούτω προλαβών ο Ίδας εφόνευσε τόν Κάστωρα. Ο Πολυδεύκης τότε κατεδίωξεν αυτούς καί εφόνευσε μέν τόν Λυγκέα, αλλά κτυπηθείς διά πέτρας υπό τού Ίδα εις τήν κεφαλήν, έπεσε ζαλισμένος.

Επεμβάς ο Ζεύς τόν μέν Ίδαν εκεραύνωσε, τόν δέ Πολυδεύκη ανήγαγεν εις τόν ουρανόν, επειδή δέ ο Πολυδεύκης δέν αποδέχετο τήν αθανασίαν εξ' αδελφικής αγάπης, επέτρεψεν ο πατήρ του νά μοιρασθή αυτήν μετά τού Κάστορος.

Ούτω διά τού ειρημένου μυθικού αγώνος εδόθη η μυθική ερμηνία τής ημιθανασίας τών Διοσκούρων.

Τόν μύθον τούτον μετερρύθμισαν ο Πίνδαρος καί άλλοι ποιηταί τών αρχαίων χρόνων, ο μυθογράφος Υγίνος καί άλλοι μεταγενέστεροι ποιηταί καί μυθογράφοι.

Τούτου δέ τού μύθου παραλάγή ή συμφυρμός μετά τούτου, είναι ο μύθος τής αρπαγής τών θυγατέρων τού Λευκίππου, αδελφού τού Αφαρέως ( τού πατρός τού Λυγκέως καί Ίδα ). Αι κόραι τού Λευκίπου, αίτινες κατ' άλλον μύθον ήσαν θυγατέρες τού Απόλλωνος, εκαλούντο Φοίβη καί Ιλάειρα, καί ήσαν η μέν Φοίβη ιέρεια τής Αθηνάς, η δέ Ιλάειρα τής Αρτέμιδος, είχον δέ αρραβωνισθή μέ τούς δύο Αφαρείδας, Λυγκέα καί Ίδαν.

Ταύτας ήρπασαν οι Διόσκουροι κατά τήν τέλεσιν τού γάμου των μετά τών Αφαρειδών, οίτινες καί κατεδίωξαν τούς Διοσκούρους.

Κατά τήν καταδίωξιν ταύτην ο Κάστωρ εφόνευσε τόν Λυγκέα, ένεκα δέ τού θανάτου τούτου ο Ίδας έπαυσε τήν καταδίωξιν, έως ότου θάψη τόν αδελφόν του, επειδή δέ ημπόδισεν εις τούτο αυτόν ο Κάστωρ, ο Ίδας εφόνευσε τούτον καί τότε έτρεξεν εναντίον τού Ίδα ο Πολυδεύκης, όστις καί εφόνευσε τούτον, έθαψε δέ τόν αδελφόν του, μετά τού οποίου βραδύτερον διεμοίρασε τήν αθανασίαν του. Ο Θεόκριτος συνήνωσεν εις ένα μύθον τήν απαγωγήν τής αγέλης τών βοών μέ τόν μύθον τής απαγωγής τών Λευκιππιδών.

Τέκνα τών Λευκιππιδών εκ τών Διοσκούρων ελέγοντο ο Μνησίλαος ή Μνησίνους, υιός τού Πολυδεύκους καί τής Φοίβης, καί ο Ανώγων ή ΆΝΑΞΙΣ ή ΑΊΛΑΘΟΣ, υιός τού Κάστορος καί τής Ιλαείρας.

Η σύγκρουσίς των πρός τόν Θησέα προήλθεν εκ τής αρπαγής τής αδελφής των Ελένης υπό τού ήρωος τούτου καί τού φίλου του Πειρίθου. Ο Θησεύς ηνώθη μετά τής Ελένης καί πρίν απέλθη μετά τού Πειρίθου εις Ήπειρον ενεπιστεύθη τήν φύλαξίν της εις τήν μητέρα του Αίθραν εν Αφίδναις τής Αττικής. Οι Διόσκουροι κατά τήν απουσίαν τού Θησέως επήλθον κατά τής Αττικής καί ηρήμωσαν ταύτην, οδηγηθέντες δέ υπό τών κατοίκων τής Δεκελείας, τών οποίων οι απόγονοι διά τούτο είχαν ατέλειαν καί προεδρίαν εν Σπάρτη, κατέλαβον τάς Αφίδνας, απηλευθέρωσαν τήν Ελένην καί απήγαγον εις Σπάρτην τήν Αίθραν, εγκατέστησαν δέ βασιλέα τής Αττικής τόν Μενεσθέα, όστις καί εισήγαγεν τήν λατρείαν των εις τήν χώραν του.

Ο μύθος ούτος υπέστη βραδύτερον πλείστας παραλλαγάς.

Ούτως ελέγετο ότι ο Τιτακός παρέδωκε τήν Αφίδναν ( ή Αφίδνας ) εις τούς Διοσκούρους, ότι απεκάλυψεν εις αυτούς τόν τόπον ένθα εφυλάσσετο η Ελένη ο Δέκελος ή Ακάδημος, καί ότι διά τούτο καί κατά τόν Πελοποννησιακόν πόλεμον οι Λακεδαιμόνιοι δέν έβλαψαν τάς περί τήν Ακαδήμειαν γαίαν.

Ελέγετο ακόμη ότι κατά τήν άλωσιν τών Αφιδνών ο Άφιδνος επλήγωσε τόν Κάστωρα, ή ο Θησεύς εφόνευσε αμφοτέρους τούς Διοσκούρους ( η παράδοσις αύτη είναι τό θέμα καί αγγειογράφου τινός αγγείου ευρισκομένου εν τώ μουσείω Νεαπόλεως ) ή καί υιοθέτησε αυτούς ο Αφίδνας διά νά μυηθώσιν εις τά Ελευσίνια μυστήρια.

Τινές μάλιστα, συνέφυραν τούς δύο άθλους τών Διοσκούρων καί μετετόπισαν τόν κατά τών Αφαρειδών πόλεμόν των από τής Μεσσηνίας εις Αφίδνας τής Αττικής.

Αλλ' οι Διόσκουροι, όπως καί οι άλλοι ήρωες τών μυθικών χρόνων, μετέσχον εκτός τών ειρημένων πολεμικών επιχειρήσεων καί όλων τών μεγάλων εκστρατειών, ώς προελέχθη.

Ούτω μετέσχον τής θύρας τού Καλυδωνείου κάπρου ( Ovid. Metam.

VIII 300.

Εις τό αέτωμα τού εν Τεγέα ναού τής Αλέας Αθηνάς, όπερ είχε θέμα τήν θύραν τού Καλυδωνείου κάπρου, απεικονίζετο καί ο Κάστωρ ), καί τής εκστρατείας τών Αργοναυτών, κατά τήν οποίαν εθριάμβευσεν εις τόν αγώνα πυγμαχίας κατά τού Αμύκου, βασιλέως τών Βερβύκων, ο Πολυδεύκης.

Κατηύνασαν αμφότεροι μίαν θύελλαν καί έκτισαν εις τήν Κολχίδα, εκ τής οποίας εισήγαγον εις Λακωνίαν καί τήν λατρείαν τής Αθηνάς Ασίας καί μετεκόμισαν καί άγαλμα τού Άρεως τήν Διοσκουριάδα καί εξεπόρθησαν μετά τήν επιστροφήν των εκ τής Αργοναυτικής εκστρατείας τήν πόλιν τής Λακωνικής ΛΆΝ, εξ ής εκαλούντο ΛΑΠΈΡΣΑΙ.

Επολέμησαν κατά τών Ιπποκοωντιδών εκδικούμενοι διά τήν εκδίωξιν τού πατρός των Τυνδαρέω από τού αδελφού του Ιπποκόωντος.

Καί τέλος ελέγοντο ότι μετέσχον ώς σύμμαχοι τών Ολυμπίων θεών εις τόν πόλεμον αυτών κατά τών Γιγάντων. _ Παραστάσεις τών Διοσκούρων καί σύμβολα αυτών.

Σχετικαί πρός τούς ειρημένους μύθους ήσαν καί αι παραστάσεις εν τή τέχνη τών Διοσκούρων, ώς καί τά σύμβολα αυτών.

Εν αρχή απεικονίσθησαν εν τοίς μνημείοις τής τέχνης ( όπως εις τήν λάρνακα τού Κυψέλου ), ο Κάστωρ ώς ιπποδαμαστής καί ο Πολυδεύκης ώς πυγμάχος, καί γενειών ο είς, ο δέ έτερος αγένειος.

Πολύ ενωρίς όμως η ιππευτική ιδιότης τού Κάστωρος επεξετάθη καί εις τόν αδελφόν του καί οι Διόσκουροι απεικονίζοντο αμφότεροι έφιπποι ( ούτως απεικονίσθησαν εις τόν θρόνον τού Αμυκλαίου Απόλλωνος ). Έφιπποι απεικονίζοντο κατά τούς κλασσικούς χρόνους καί " ταχέων ίππων επιβήτορες " πώλων δματήρες ", " λευκόπολοι ", " εύιπποι " αποκαλούνται υπό τών λογοτεχνών καί ποιητών τών αυτών χρόνων.

Ενίοτε τρέχουν πρός δύο αντιθέτους διευθύνσεις.

Παρίστανται καί όρθιοι πλησίον τών ίππων των, τούς οποίους κρατούν από τούς χαλινούς των ώς είναι οι δύο εν Ρώμη κολοσσοί τού Monte Cavallo ( τών ίππων Αρπάγου καί Φλογέου ή Ξάνθου καί Κυλλάρου. Ο Φλόγιος ήτο είς τών τεσσάρων πυριπνόων ίππων τού τερθίππου άρματος τού Άρεως υιός τού Βορέου καί τής Ερινύος, καί αδελφός τού Αίθωνος, Φόβου καί Κονάβου. Οι Δίδυμοι συνήθως παρίστανται μετά τών ίππων των Ξάνθου καί Κυλλάρου. Ο Ξάνθος ητο επίσης ίππος τού Αχιλλέως, άρα καί τού Πολιδεύκους ώς αθανάτου. Η Ήρα εχάρισεν στόν Ξάνθο ανθρώπινην φωνήν καί ήτο αδελφός τού Βαλίου.

Κατά τόν Στησίχορον τούς ίππους τών Διοσκούρων Φλόγιον καί Άρπαγαν εγέννησε η Ποδάργη μία τών Αρπυιών εκ τού Ζεφύρου.

Οι ηνίοχοί των ονομάζοντω Τέλχιος " πυθανόν τού Πολυδεύκους " καί Άμφιτος " πυθανόν τού Κάστωρος " ο δέ ίππος Άρπαγας ήτο πυθανόν τού Πολυδεύκους, καί ο Φλόγιος τού Κάστωρος.

Κατ' άλλην παράδοσιν ηνίοχοι τών Διοσκούρων ήσαν ο Κρέκας καί ο Αμφίστρατος.

Κατά τινα παράδοσιν σωζομένην παρά Αμμιανώ Μαρκελίνω, ηνίοχος τού άρματος τών Διοσκούρων ήτο ο Κέρκιος ) ' ή ίστανται παρά τούς ίππους των, ή είναι όρθιοι καί παρ' αυτοίςαπεικονίζεται προτομή ίππου.

Πολλάκις απεικονίζονται άνευ ίππων, όρθιοι αμφότεροι καί στηριζόμενοι επί δοράτων ( ή κρατούμενοι εκ τών χειρών ) ή καθήμενοι ο είς όρθιος καί ο έτερος καθήμενος.

Κατά τούς αλεξανδρινούς χρόνους, αμφότεροι απεικονίζοντο ώς νεανίαι αγένειοι ( επί αγγείων ιδίως ), γνωριζόμενοι μόνον εκ τών συμβόλων των.

Απεικονίζονται πολλάκις μάλιστα μόνον αι κεφαλαί τών Διοσκούρων μέ τούς κωνικούς πίλους των καί αστέρας υπεράνω αυτών, ή μόνον οι κωνικοί πίλοι μέ τούς υπεράνω αυτών αστέρας, ή μόνον οι κεφαλαί των εστεμένοι μέ αστέρας υπεράνω αυτών.

Αντί τών πίλων απεικονίζονται επί τε μαρμαρίνων πλακών καί νομισμάτων δύο αμφορείς, περί εκάτερον τών οποίων περιελίσσεται όφις καί ουχί, ή δύο ξύλα κάθετα συνηνωμένα διά δύο οριζοντίων δοκών.

Τά ξύλα ταύτα καλούνται δόκανα καί είναι πρωτόγονον σύμβολον τής αδελφικής μεταξύ των αγάπης ( ή τό σχήμα τής θύρας τού εν Θεράπναις, κατ' άλλους, τάφου των ), ήτις εν Κυζίκω εξεδηλούτο διά συμπλέγματος τών Διοσκούρων, εις τό οποίον ο είς επέρα τόν βραχίονά του διά τού λαιμού τού άλλου.

Τά δόκανα έφερον μεθ, εαυτών οι Σπαρτιάται κατά τάς εκστρατείας.

Εν τώ μουσείω τής Σπάρτης υπάρχει ανάγλυφον μέ τριπλήν παράστασιν τών Διοσκούρων, ώς ηρώων, ώς όφεων καί ώς δοκάνων ( είναι η εξέλιξις τής απεικονίσεως τού θείου από απλού συμβόλου _ λίθου ή ξύλου _ ώς ζώου καί ώς ανθρώπου τελευταίον ). Πλήν τών ειρημένων συμβόλων τών Διοσκούρων ( δοκάνων, πίλων, αστέρων, αμφοτέρων κ.λ.π. ), εμφανίζονται ακόμη ώς σύμβολα αυτών εις διαφόρους παραστάσεις ο αλέκτωρ, ο αετός καί ο κύκνος, παράστασις υπενθυμίζουσα τούς έρωτας τού Διός καί τής μητρός των Λήδας, καί οι κύνες συνοδεύοντες αυτούς καί στέφανοι μέ κλάδους φοίνικος, σύμβολα νικών εις αγώνας.

Η τέχνη τών κλασσικών χρόνων απεικόνιζεν αυτούς καί ώς δύο νεανίας μέ χλαμύδαν καί δόρυ ή ακόντιον ( ενίοτε ο είς έφερε δύο ακόντια ), καί η μεταγενεστέρα ώς αθλητάς μέ χλαμύδα κυματίζουσαν, διότι η παράδοσις έφερεν αυτούς καί ώς ολυμπιονίκας καί προστάτας τών μεγάλων ολυμπιακών αγόνων ( Πίνδ. Ολυμπ.

ΙΙΙ. 36, Παυσ. V. 8. 4 ). Αύται είναι αι συνήθεις παραστάσεις τών Διοσκούρων κατά τούς αρχαίους χρόνους.

Αλλά καί εκ διαφόρων μυθικών επεισοδίων τών Διοσκούρων είχον εμπνευσθή οι αρχαίοι καλλιτέχναι.

Ούτως ο μέν Γιτιάδης εν τώ ναώ τής Χαλκιοίκου εν Σπάρτη Αθηνάς, ούτινος τήν ανοικοδόμησιν είχεν αρχίσει κατά τήν παράδοσιν ο Τινδάρεως καί είχον συνεχίσει οι Διόσκουροι διά τών εξ Αφιδνών λαφύρων των, είχεν επεργασθή επί χαλκού καί τούς άλλους άθλους αυτών, ιδία δέ τήν αρπαγήν τών θυγατέρων τού Λευκίππου ( Παυσ.

Γ 17, 3 ), ο δέ ζωγράφος Πολύγνωτος εν τώ εν Αθήναις ιερώ αυτών είχε φιλοτεχνήσει τούς γάμους των μετά τών Λευκιππιδών.

Τό επεισόδιον τής αρπαγής τών θυγατέρων τού Λευκίππου φαίνεται ότι ήτο καί τό δημοφιλέστερον ' διά τούτο καί εκ τών διασωθέντων αρχαίων μνημείων τής τέχνης, άτινα είχον εμπνευσθή εκ τών μύθων τών Διοσκούρων, τά κάλλιστα είναι, μετά τούς δύο πραμνημονευθέντας κολοσσούς τού Monte Cavallo, μία γραπτή παράστασις τής αρπαγής τών Λευκιππιδών επί τινος υδρίας τού Βρεττανικού μουσείου καί δύο ανάγλυπτοι επί σαρκοφάγων, μιάς εν τώ Βατικανώ αποκειμένης καί ετέρας εν Φλωρεντία.

Διεσώθη καί η ανάγλυπτος επί σαρκοφάγου παράστασις τών Διοσκούρων συνοδευόντων τό άρμα τού Φοίβου καί τό άρμα τής Νυκτός.

Επίσης διεσώθησαν παραστάσεις τών Διοσκούρων επί πολυτίμων λίθων καί νομισμάτων ( Λακεδαιμονίων, Ρηγίου κ.ά. ). Ώς δέ είχον εμπνεύσει τούς αρχαίους καλλιτέχνας οι μύθοι τών Διοσκούρων, ούτως είχον εμπνεύσει καί τήν αρχαίαν λογοτεχνίαν, τής οποίας κάλλιστον μνημείον είναι τό ΧΧΙΙ ειδύλλιον τού Θεοκρίτου, είδος ύμνου πρός τούς Διοσκούρους καί περιγραφή τού αγώνος τού Πολυδεύκους κατά τού βασιλέως τών Βερβύκων Αμύκου καί τού αγώνος τού Κάστορος κατά τού Αφαρείδου Λυγκαίως. _ Η λατρεία τών Διοσκούρων επεχωρίαζεν ιδία εν Λακωνία, ένθα εγεννήθησαν ούτοι, κατά τούς αρχαιοτέρους τών περί αυτών μύθων, ετάφη ο Κάστωρ ( τό μνήμα του εδεικνύετο εν Σπάρτη παρά τήν ΣΚΙΆΔΑ ) πρίν γίνει ημιαθάνατος, υπήρχεν η παρά τόν ΧΙΤΏΝΑ οικία των ( εν Σπάρτη ), καί είχον τούς περισσοτέρους βωμούς καί τά περισσότερα ιερά ( ιδίως δέ εν Σπάρτη, Αμύκλαις, Θεράπναις, Κροκεαίς, Βρασυαίς καί Πέφνω.

Ελατρεύοντο δέ εν αυτή ώς ΑΜΒΟΎΛΙΟΙ θεοί, ώς καί ο Ζεύς καί η Αθηνά, ώς Αφετήριοι, έχοντες τόν βωμόν των εν τή αρχή τού δρόμου ( τού χώρου εις τόν οποίον ησκούντο οι νέοι εν Σπάρτη εις τόν δρόμον ), ώς Εναγώνιοι, " ταμεία αγώνων ευρυχώρου Σπάρτας " ώς καλεί αυτούς ο Πίνδαρος, καί ώς Ορχηστικοί, διότι αυτούς εθεώρουν ώς ευρετάς τής Καρυάτιδος ενόπλου ορχήσεως.

Από τής Λακωνικής διεδόθη η λατρεία τών Διοσκούρων εις τήν όμορον Μεσσηνίαν, τής οποίας οι κάτοικοι έλεγον ιδικούς των ήρωας τούς Διοσκούρους, αφού ούτοι είχον γεννηθή εν τή νησίδι Πέφνω ήτις ημφεσβητείτο υπ' αυτών.

Εκτός όμως τών ειρημένων χωρών ελατρεύοντο ούτοι καί εν τή άλλη Ελλάδι ( εν Κρήτη διεσώθη καί παράστασις τών Διοσκούρων υποβασταζόντων εις τάς χείρας των τόν εκπλέοντα ήρωα τής νήσου Τάλων. Εν Αθήναις, ένθα είχον ίδιον ιερόν κ.ο.κ. ) καί εν ταίς αποικίαις αυτής ( Ταραντικά ). Ελατρεύοντο δέ οι άφθιτοι ούτοι καί φθιτοί, αθάνατοι καί θνητοί, ήρωες ώς αγαθοί παραστάται καί σωτήρες θεοί, τούς οποίους επεκαλούντο ώς προστάτας εν καιρώ κινδύνου και εν ειρήνη καί εν πολέμω καί εν ξηρά καί εν θαλάσση.

Προσήρχοντο δέ πρός βοήθειαν οι Διόσκουροι πάντων τών υπέρ τού δικαίου αγωνιζομένων.

Ιδίως δέ προσήρχοντο πρός βοήθειαν τών ναυτιλλομένων, ότε ενεφανίζοντο ώς αστέρας επί τών ιστών τών πλοίων.

Κατά τόν Πελοποννησιακόν πόλεμον διηγούντο ( Πλουτ. Λυσ.

ΧΙΙ. 1 ) ότι δύο λαμπροί αστέρες αιφνιδίως είχον εμφανισθή εκατέροθεν τού πηδαλίου τού πλοίου, τό οποίον έφερε τόν Λύσανδρον.

Αι λόγω τού ατμοσφαιρικού ηλεκτρισμού παρατηρούμεναι αύται φωσφορώδεις ( άς Διοσκούρους καί Ελένην, οι δέ Βυζαντινοί καί Ουρανίας εκάλουν ), τάς οποίας οι Ευρωπαίοι ναυτικοί καλούσι " πυρά τού αγίου Έλμου " οι δέ ιδικοί μας " τελώνια ", έγιναν αφορμή αφ' ενός μέν ν' αποδοθή αστρικός χαρακτήρ εις τούς Διοσκούρους, οι οποίοι κατά τούς τελευταίους χρόνους τού αρχαίου ελληνισμού κατέστησαν ο αστερισμός τών Διδύμων, αφ' ετέρου δέ νά ταυτισθώσι πρός τούς μεγάλους μυστιριώδεις θεούς τής Σαμοθράκης, τούς Καβείρους καί τούς Κουρήτας ακόμη, ώς συνέβαινεν εν τή τελετή τών Ανάκτων παίδων εν Αμφίσση, οίτινες ηγνοείτο κατά τούς χρόνους τού Παυσανίου ( Χ. 38. 7 ) τίνες τών ειρημένων θεοτήτων ήσαν.

Από τού χαρακτηρισμού αυτών ώς θεών βοηθών εν παντί κινδύνω έγιναν καί θεράποντες θεοί ασθενών καί τραυματιών ' ούτως ελέγοντο ότι εθεράπευσαν τήν πληγήν τού στρατιγού τών Κρωτονιατών Φορμίωνος τραυματισθέντος υπό τών Επιζεφυρίων Λοκρών.

Υπέρ τής γνώμης ότι ελατρεύοντο καί ώς θεότητες ιατρικαί μαρτυρεί καί αρχαίον ανάγλυφον, αποκείμενον εν τώ εν Ρώμη μουσείω Pio Clementino, εις τό οποίον απεικονίζονται οι Διόσκουροι μετά τών θεών Ασκληπιού καί Υγείας.

Τινές μάλιστα υποθέτουσιν ότι οι ήρωες Ποδαλείριος καί Μαχάων ( οι λεγόμενοι υιοί τού Ασκληπιού ) ήσαν οι θεσσαλικοί Διόσκουροι καί ότι τό σύμβολον αυτών όφις οφείλεται εις τήν θεραπευτικήν ιδιότητά των μάλλον ή τόν χαρακτηρισμόν αυτών ώς χθονίων θεών.

Από τού χαρακτηρισμού αυτών ώς αγαθών παραστατών παντός οδοιπόρου προήλθε καί ο χαρακτηρισμός των ώς φυλάκων τού αγράφου πανελληνίου νόμου τής ξενίας καί τιμωρών τών αφιλοξένων ανθρώπων ( Παυσ. Γ. 162 ). Εν Σπάρτη καί Ακράγαντι ετελείτο η εορτή τών ξενίων πρός τιμήν τών Διοσκούρων καί εν Τήνω υπήρχεν εταιρεία υπό τήν προστασίαν τών Θεοξενιαστών. Εν Αθήναις δέ παρέθετον τράπεζαν μέ φαγητά εις τούς Διοσκούρους, όπως καί εις τούς δημοσίους ξένους των Από τών ειρημένων ιδιοτήτων των προήλθον αι πρός αυτούς απονεμόμεναι εξαιρετικαί τιμαί καί μεγάλοι έπαινοι διά τάς ηθικάς αρετάς των, τήν φιλαδελφίαν τήν ευσέβειαν καί τήν δικαιοσύνην.

Από τής Ελλάδος μετεδόθη η λατρεία των εις τήν Ρώμην, ένθα ελατρεύοντο ωσαύτως ώς θεοί προστάται τών υπέρ τού δικαίου αγωνιζομένων.

Ώς επίστευον οι Σπαρτιάται, ότι τήν πόλιν των έσωσαν κατά τινά νυκτερινήν έφοδον από τής αλώσεώς της υπό τού Αριστομένους τά φάσματα τών Διοσκούρων καί τής Ελένης, άτινα απέτρεψαν αυτόν τής εφόδου, καί οι Λοκροί ότι ενίκησαν τούς Κροτωνιάτας κατά τήν παρά τόν ποταμόν Σάγραν μάχην τή βοηθεία τών Διοσκούρων εμφανισθέντων εις τάς δύο πτέρυγας τού στρατού τών εφίππων καί μέ απαστράπτουσαν πανοπλίαν ούτως επίστευον καί οι Ρωμαίοι ότι τή βοηθεία των ενίκησαν στρατηγούντος τού δικτάτορος Ποσθουμίου παρά τήν λίμνην Ρηγίλλην κατά τό 496 π.Χ. τούς Λατίνους.

Τό όνομα τών δύο τούτων θεών καί ο τρόπος τής γεννήσεώς των εξ ωού, τό οποίον εν τή ινδική μυθολογία είναι ο αναφενόμενος τήν πρωΐαν ήλιος, καί η ιδιότης αυτών νά είναι ετερημεροι ( ημιαθάνατοι ) καί η μετά τών Λευκιππιδών Φοίβης καί Ιλαείρας ένωσίς των, καί τό επίθετον αυτών λευκόπωλοι, ώς καί τό όνομα τού πενθερού των Λευκίππου, όπερ θεωρείται ώς έν τών επιθέτων τού Απόλλωνος, καί τά ονόματα τών ίππων των ( Φλογαίου, Ξάνθου ), καί ο κατά τούς μεταγενεστέρους χρόνους επικρατήσας αστρικός χαρακτήρ των, μαρτυρούσιν από κοινού ότι οι Διόσκουροι είναι συγγενείς θεότητες πρός τούς Ασβίνους Acwins, ,ή, ώς προσφυέστατα λέγει ο A Maury, οι Ασβίνοι μεταφερθέντες υπό τόν ουρανόν τής Ελλάδος.

Ούτοι εις τάς Βέδας είναι η προσωποποίησις δύο φωτεινών φαινομένων διαδεχομένων άλληλα, ηλίου καί σελήνης, λυκαυγούς καί λυκόφωτος, εωσφόρου ( αυγερινού ) καί εσπέρου ( Αφροδίτης ). Η συγγένεια τών Διοσκούρων πρός τούς βεδικούς Ασβίνους, πολεμικάς θεότητας ( καί εν Σπάρτη εν τώ ναώ τών Διοσκούρων ετέλουν θυσίαν τώ θεώ τού πολέμου Ενυαλίω ) αγωνιζομένας πρός τούς δαίμονας τού σκότους, είναι καταφανής καί από τάς κοινάς μεταξύ των ιδιότητας Είναι καί οι Ασβίνοι οι αγαθοί προστάται τών ανθρώπων εν κινδύνω καί οι θεράποντες τών ασθενών.

Η αρχαιότης τής λατρείας ζεύγους διδύμων θεοτήτων εν Ελλάδι υποδηλούται καί εκ τής λατρείας ζεύγους ηρώων εις πολλάς χώρας τής Ελλάδος, οίτινες είναι θεότητες αντίστοιχοι πρός τούς Διοσκούρους, ώς είναι οι εις εχθρικάς πρός τούς Διοσκούρους ελθόντες, ώς προελέχθη, σχέσεις Αφαρείδαι Λυγκεύς καί Ίδας, οι Θεσσαλοί ήρωες Ποδαλείριος καί Μαχάων, οι Θηβαίοι ήρωες Αμφίων καί Ζήθος, αληθινοί Διόσκουροι ώς υιοί τού Διός καί τής Αντιόπης, οι εξ αργυρού ωού γεννηθέντες λευκόπολοι Ακτορίωνες ή Μολιονίδαι Εύρητος καί Κτέατος κ.ο.κ. Διοσκούρεια ( τά ) ( Αρχ. ). Ούτως εκαλούντο οι πρός τιμήν τών Διοσκούρων τελούμεναι εις διαφόρους πόλεις τηςαρχαίας Ελλάδος εορταί.

Τά εν Σπάρτη ετελούντο μετά πολλής ευθυμίας καί παιδιών καί ποτών, ομοίως δέ ελατρεύοντο καί τά εν Κυρήνη ( Δωρική αποικία ). Εν Αθήναις τά Διοσκούρεια εκαλούντο " Ανάκεια ", διότι " Άνακτες " εκαλούντο καί οι Διόσκουροι καί Ανάκειον καί τό ιερόν αυτών ( κατά τόν Αθήναιον ). Ότε οι Αθηναίοι ετέλουν τά Διοσκούρεια παρέθετον εν τώ πρυτανείω τράπεζαν εις τούς δύο δισύμους θεούς, εις τήν οποίαν έθετον " τυρόν, φυστήν ( είδος πλακούντος ), δρυπετείς τε ελάας καί πράσα " εις υπόμνησιν τής αρχαίας αγωγής.

Εις τάς άλλας πόλεις τής αρχαίας Ελλάδος η εορτή τών Διοσκούρων φαίνεται ότι δέν εκαλείτο ούτε Διοσκούρεια, ούτε Ανάκεια.

Εκ τών ελληνικών φύλων ( ιδιαιτέρως ελάτρευον τούς Διοσκούρους οι Αχαιοί καί οι Δωριείς.

Διοσκούρεια ετελούντο καί εν Ρώμη κατά τήν 8ην Απριλίου εκάστου έτους εις ανάμνησιν τής νίκης τών Ρωμαίων κατά τών Λατίνων παρά τήν Ρηγίλλην λίμνην κατά τό 496 π.Χ. Διοσκουριάς ( Αρχ.

Γεωγρ. ). Αποικία τών Μιλησίων εν τώ Πόντω, εις τό σημείον ακριβώς όπου η κολχική παραλία αρχίζει νά στρέφεται πρός Ν. Η ίδρυσις τής πόλεως ταύτης συνδέεται μέ τόν μύθον τής αργοναυτικής εκστρατείας, διότι ώς ιδρυταί της θεωρούνται οι Διόσκουροι, ή οι ηνίοχοί των Τέλχιος καί Άμφιτος. ( κ.τ.λ. βλ.λ. ). Κατά τήν εκτίμησή μου ο Κάστωρ εκφράζει τήν ηλεκτρική δύναμη ενώ ο Πολυδεύκης τήν μαγνητική.

Αυτές οι δυνάμεις είναι τά δύο ρευστά αστρικού φωτός.

Η μαγνητική έχει σχέση μέ τό υγρό στοιχείο, πού ώς ψυχή δεσπόζει στήν δημιουργία καί περιβάλλει τόν δομημένο ώς οντότητα ( αρσενική ή θηλυκή ), κόσμο, συσχετιζομενη μέ τό ωάριο.

Η δέ ηλεκτρική αντιστοιχεί στήν ουσία τού σπέρματος εκ τής οποίας παράγεται τό σχήμα καί τών δύο φύλων εντός τού αρχικώς άνευ φύλου ωαρίου.

Καί τά δύο φύλα λοιπόν λαμβάνουν ψυχική υπόσταση από τό ωόν όπως καί οι δύο Διόσκουροι.

Μετά τόν θάνατο η ψυχή αποχωρεί από τό θνητό σώμα πού σχετίζεται μέ τίς τέσσερις κατώτερες διαβαθμίσεις τών στοιχειακών δομών τού υλικού μας σώματος ώς παράγωγο τής ουσίας τού Κάστορος ( σπερμα ) πού είναι ο θνητός υιός τού Τινδάρεω, ενώ η πεμπτουσία τού Κάστορος ώς δαίμων, πού παρίσταται εξ αρχής εν τή γέννεσι τού όντος, στήν συνέχεια μετά θάνατον ακολουθεί τήν ψυχή καί κατά τήν διαδικασία τής ζυγο στάθμισης της εν τή ζυγό τού Διός στόν άδη όπου η κρίση της γιά τά έργα της εν ζωή θά καθορίσει τήν μετέπειτα πορεία της σε μία εκ τών επτά διαβαθμίσεων τού μακρόκοσμου, όσο καί τόν χρόνο παραμονής τής ψυχής σέ αυτή τήν διάσταση μέχρι τήν επόμενη μετενσάρκωσή της, όπου η επίγνωση τής ουσίας τού προηγουμένου δαίμονος θά ενσωματωθεί μέ τήν ουσία τού νέου δαίμονος πού θά δομίσει ώς σπέρμα τήν νέα μορφή πού θά λάβει διά μέσω τής νέας ψυχικής του οντότητας ώς ωάριο μέσα στό οποίο θά κυοφορείται.

Τό όνομα Κάστωρ είναι σύνθετο εκ τής λέξεως Κά καί άστρον. Τό Κά στήν αρχετυπική γλώσσα προσδιορίζει τήν κατώτερη υλική διαβάθμιση τού κόσμου στήν αιγυπτιακή ( καί όχι μόνο )@ θρησκεία, σέ συμπληροματική σχέση μέ τόν αντίποδα αυτού πού είναι τό Μπά η Πά καί πού η λέξη επίσης αρχετυπική προσδιορίζει τήν ανώτερη πνευματική διάσταση τής ψυχικής υπόστασης τού κόσμου πού ώς προανέφερα σχετίζεται μέ τήν δυναμική τού Πολυδεύκους.

Ο άνθρωπος δύναται εν ζωή νά θεοποιηθεί εφόσον εναρμονιστεί μέ τόν νόμο τής δημιουργίας αντλώντας τήν δύναμη γιά αυτή τήν διαδικασία εκ τού κατωτέρου του ενεργειακού κέντρου δύναμης πού βρίσκεται στήν βάση τής σπονδυλικής του στήλης στόν κόκκυγα πού οι Ινδουιστές ονομάζουν Μουλαντάρα τσάκρα.

Αυτή η δύναμη πού αντλείται από τόν κόκκυγα ονομάζεται Κουνταλίνη. Ο Πολυδεύκης ψυχή, " μαγνητικό ρευστό " είναι αυτός πού αρδεύει " άρ _ δεύει " έλκη ' πολύ δεύκης εκ τού δεύω = αρδεύω " δεύσιμος ΑΝ ο δεκτικός δεύσεως / άρδευσις " εκ τής άρουρας " γής " ( " άρ _ ρού _ ρά " τήν δύναμη τού Ρά " ηλιακού θεού τών Αιγυπτίων " τουτέστιν τήν ηλεκτρική ενέργεια ) κ.τ.λ. κ.τ.λ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους