Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ιησούς Χριστός και οι Έλληνες «Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν». Μέσα σε αυτή τη μικρή φράση των Ελλήνων κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία αναζητήσεως του αληθινού Θεού.

Δεν πλησίασαν τον Χριστό με αλαζονεία ούτε με διάθεση αντιλογίας, αλλά με δίψα πνευματική.

Ήθελαν να Τον δουν. Να Τον γνωρίσουν.

Να ακούσουν τον λόγο Του.

Και ο Κύριος, βλέποντας αυτή την αναζήτηση, αποκρίνεται με έναν λόγο βαθύ και προφητικό· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Δεν είναι τυχαίο ότι ο λόγος αυτός ειπώθηκε όταν παρουσιάστηκαν οι Έλληνες.

Η ελληνική γλώσσα, η ελληνική παιδεία και η αναζήτηση της αλήθειας από τους Έλληνες έγιναν δρόμος ώστε το Ευαγγέλιο να φθάσει στα πέρατα της οικουμένης. Η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην ελληνική γλώσσα. Οι Άγιοι Πατέρες εξέφρασαν τα μυστήρια της πίστεως με ελληνικούς όρους και έννοιες.

Η θεολογία της Εκκλησίας ντύθηκε το ένδυμα της ελληνικής γλώσσας, όχι από ανθρώπινη υπερηφάνεια, αλλά από θεία οικονομία.

Οι αρχαίοι Έλληνες, παρ’ όλη την πλάνη της ειδωλολατρίας, δεν έσβησαν μέσα τους την αναζήτηση του αληθινού Θεού. Ο Απόστολος Παύλος στάθηκε στον Άρειο Πάγο και μίλησε για τον «Ἄγνωστο Θεό», στον οποίο είχαν αφιερώσει βωμό οι Αθηναίοι.

Εκεί όπου η ανθρώπινη φιλοσοφία έφθανε μέχρι την αναζήτηση, ήλθε ο Χριστός να αποκαλύψει την Αλήθεια.

Γι’ αυτό και η ελληνική σκέψη έγινε πολλές φορές γέφυρα για να κατανοηθεί βαθύτερα το ευαγγελικό μήνυμα. Ο Χριστός όμως δεν σταματά μόνο στη συνάντηση με τους Έλληνες.

Αμέσως οδηγεί τον λόγο Του στο μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως. «Ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει». Ο σπόρος πρέπει να ταφεί για να καρποφορήσει.

Έτσι και ο Χριστός δέχθηκε τον Σταυρό, τον Τάφο και τον θάνατο, ώστε να χαρίσει ζωή αιώνια στον κόσμο.

Αυτός ο λόγος δεν αφορά μόνο τον Χριστό αλλά και κάθε άνθρωπο.

Όσο κρατάμε μέσα μας τον παλαιό άνθρωπο, τα πάθη, την υπερηφάνεια και την προσκόλληση στα πρόσκαιρα, μένουμε μόνοι και άκαρποι.

Όταν όμως ο άνθρωπος ταπεινωθεί, νεκρώσει το εγώ του και ακολουθήσει τον Χριστό, τότε γεννιέται μέσα του η αληθινή ζωή.

Όπως ψάλλει η Εκκλησία· «Χθὲς συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον». Γι’ αυτό και ο Κύριος λέγει ακόμη· «Ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν». Δεν μιλά για μίσος προς την ψυχή, αλλά για απομάκρυνση από το κοσμικό φρόνημα που δένει τον άνθρωπο στη γη και τον κάνει δούλο των υλικών πραγμάτων.

Όποιος ζει μόνο για την παρούσα ζωή, χάνει την αιώνια.

Όποιος όμως θυσιάζει την πρόσκαιρη άνεση για χάρη του Χριστού, φυλάσσει την ψυχή του «εἰς ζωὴν αἰώνιον». Και τέλος ο Χριστός φανερώνει το μέτρο της αληθινής δόξας.

Όχι την εξουσία, όχι την κυριαρχία, αλλά τη διακονία. «Ἐὰν ἐμοὶ διακονῇ τις, ἐμοὶ ἀκολουθείτω». Ο ίδιος ο Δεσπότης έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Ο Θεός εταπείνωσε Εαυτόν.

Εκεί βρίσκεται το μεγαλείο της Ορθοδοξίας.

Στην ταπείνωση που γεννά την Ανάσταση.

Στην αγάπη που θυσιάζεται.

Στον άνθρωπο που δεν ζητά να υψωθεί πάνω από τους άλλους, αλλά να γίνει υπηρέτης από αγάπη προς τον Θεό. Οι Έλληνες είπαν «θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν». Αυτός ο λόγος παραμένει μέχρι σήμερα η πιο μεγάλη αναζήτηση της ανθρώπινης ψυχής.

Γιατί μόνο όταν ο άνθρωπος συναντήσει πραγματικά τον Χριστό, βρίσκει το φως, την ειρήνη και την αλήθεια που αναζητούσε από την αρχή της υπάρξεώς του. «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς». (Ιωάν. 8,12) ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΈΝΟΥ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους