Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ψυχολογία πίσω από το παραβάν… Πες μου τι ψηφίζεις, να σου πω ποιος είσαι...Ένα σχόλιο για το πιο ετερόκλητο κοινό αυτής της χώρας: τους Έλληνες και νεοέλληνες ψηφοφόρους.

Κακά τα ψέματα… πίσω από κάθε εκλογικό παραβάν κρύβεται και από μια διαφορετική ψυχολογία.

Αν επιχειρήσεις να χαρτογραφήσεις τους ψηφοφόρους, θα διαπιστώσεις ότι χωρίζονται σε πολύ συγκεκριμένες κατηγορίες.

Υπάρχουν, αρχικά, οι «κληρονομικοί». Αυτοί που ψηφίζουν ένα κόμμα απλώς επειδή αυτό ψήφιζε ο παππούς τους. Ιδεολογία; Καμία.

Απλά οικογενειακή παράδοση, σαν την ομάδα στο ποδόσφαιρο.

Μετά, έχουμε τους «βολεμένους». Εδώ το κίνητρο είναι απλό: «ο βουλευτής, ο υπουργός, ο κομματάρχης βόλεψε εμένα ή το παιδί μου, οπότε του το χρωστάω». Η ψήφος μετατρέπεται σε γραμμάτιο.

Υπάρχει και η κατηγορία «κολλημένη κασέτα». Άνθρωποι που στα φοιτητικά τους χρόνια οργανώθηκαν, ας πούμε, σε κάποιο αριστερό κυρίως κόμμα και από τότε δεν μπορούν να αλλάξουν οπτική, δεν θέλουν να δουν ότι οι προτάσεις που έρχονται από εκείνη την πλευρά είναι πλέον μη εφαρμόσιμες, αν όχι εντελώς ουτοπικές για τον σύγχρονο κόσμο.

Φυσικά, δεν λείπουν οι «προσωπολάτρες». Οι νοσταλγοί παλιών εποχών που δεν ψηφίζουν πρόγραμμα, αλλά τον «αρχηγό». Παπανδρέου σου λέει ο ένας, Καραμανλής σου λέει ο άλλος, Μητσοτάκης σου λέει ο παράλλος… και πάει λέγοντας… Είναι αυτοί που τρέχουν και φιλούν τα χέρια των απογόνων.

Δίπλα τους, οι «επαγγελματίες συμφεροντολόγοι». Αυτοί δεν έχουν κολλήματα.

Ξεπουλάνε την ψήφο τους κάθε φορά σε όποιον τάξει ή δώσει τα περισσότερα.

Δημοπρασία κανονική. (Οι τσιγγάνοι σε αυτή την κατηγορία είναι ένα κεφάλαιο από μόνοι τους) Πάμε και στους «εύκολους στόχους». Ψηφοφόροι με τρομερή έφεση στο να παραμυθιάζονται.

Ευκολόπιστοι, που ακούνε ένα μεγάλο «θα» και ενθουσιάζονται, οπότε γίνονται έρμαια χειραγώγησης.

Αυτή η συνομοταξία ανθεί τελευταία! Πάμε και στους απέχοντες… Αχ αυτοί οι απέχοντες… «Εγώ κάνω επανάσταση, δεν τους νομιμοποιώ» σου λένε με ύφος.

Μόνο που, ας είμαστε ειλικρινείς, αυτό δεν είναι επανάσταση.

Είναι φυγομαχία, στα όρια της προδοσίας απέναντι στο ίδιο το μέλλον της χώρας.

Γιατί αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για σένα και η αποχή προσμετράται στο πρώτο κόμμα! Υπάρχουν, ευτυχώς, και οι σκεπτόμενοι.

Άνθρωποι που κάθονται, διαβάζουν, κρίνουν και ψηφίζουν με μοναδικό γνώμονα το πραγματικό συμφέρον της Ελλάδας και των παιδιών τους.

Και εδώ έρχονται δύο μεγάλα ερωτήματα… Πρώτον: Σε ποια κατηγορία πιστεύετε ότι ανήκετε (απαντήστε με ειλικρίνεια αν θέλετε) Και δεύτερον: Ποιος από όλους αυτούς είναι τελικά ο πιο επικίνδυνος για την Ελλάδα; Και σας αφήνω με ένα κοινωνικό σχόλιο, έτσι για να προβληματιστούμε: Σε μια δημοκρατία, η κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο καθρέφτης της κοινωνίας.

Αν παραπονιόμαστε για το επίπεδο των πολιτικών μας, μήπως πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε το επίπεδο των κινήτρων μας πίσω από το παραβάν; Μήπως η κρίση στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ οικονομική ή πολιτική, αλλά βαθιά πολιτισμική και κοινωνική;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους