Σήμερα ξύπνησα με μια υπαρξιακή κρίση. Σκεφτόμουνα πώς επιβιώσαμε εμείς που μεγαλώσαμε στα 80s και τα 90s, σε σύγκριση με τα παιδιά μας… Σήμερα, αν το παιδί δεν έχει 5G στο κινητό, παθαίνει κρίση...

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα ξύπνησα με μια υπαρξιακή κρίση. Σκεφτόμουνα πώς επιβιώσαμε εμείς που μεγαλώσαμε στα 80s και τα 90s, σε σύγκριση με τα παιδιά μας… Σήμερα, αν το παιδί δεν έχει 5G στο κινητό, παθαίνει κρίση πανικού, στερητικό σύνδρομο και νιώθει λες και το εξόρισαν στη Σιβηρία! Εμείς; Για να μπούμε στο ίντερνετ το ’90, έπρεπε να θυσιάσουμε το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού.

Κι εκείνος ο ήχος του μόντεμ; «Κρρρρ-γκρρρρ-ντιν-ντον»... Σαν να προσπαθούσες να επικοινωνήσεις με εξωγήινους από τον Άρη! Κι αν σήκωνε η μάνα σου το ακουστικό για να πάρει την αδερφή της; Αποσύνδεση! Ένα παιχνίδι στον Άμστραντ έκανε τρεις μέρες να φορτώσει, κι αν στο 99% κολλούσε, ξεκινούσες τη ζωή σου από την αρχή.

Σήμερα η νεολαία έχει food intolerances. «Αχ, δεν μπορώ τη γλουτένη, θέλω γάλα αμυγδάλου, vegan burger και matcha latte με ντεκαφεϊνέ εσπρέσο». Εμείς; Μεγαλώσαμε με "Ψωμί, βούτυρο, ζάχαρη" για γλυκό.

Ή με εκείνη την τυρόπιτα από το κυλικείο του σχολείου, που η σφολιάτα ήταν τόσο σκληρή που αν την πέταγες σε κάποιον τον άφηνες στον τόπο, και το τυρί μέσα είχε την υφή και τη θερμοκρασία λάβας από το ηφαίστειο της Σαντορίνης.

Φάγαμε ότι χαζομάρα μπορείς να φανταστείς, ήπιαμε νερό από τη σκουριασμένη βρύση της αυλής και το ανοσοποιητικό μας σύστημα έγινε τόσο δυνατό που αν μας δαγκώσει ζόμπι, θα πεθάνει! Σήμερα, η μάνα ξέρει πού είναι το παιδί ανά πάσα στιγμή.

Έχει "Find My iPhone", έχει live location στο Viber και στο snap chat, ξέρει μέχρι και τους σφυγμούς του παιδιού από το smartwatch. Τότε; Φεύγαμε από το σπίτι στις 5 το απόγευμα και η μόνη οδηγία της μάνας ήταν: «Να γυρίσεις πριν ανάψουν τα φώτα του δρόμου». Αυτό ήταν το GPS μας! Αν αργούσες, δεν υπήρχε "στείλε ένα μήνυμα". Υπήρχε η μάνα που έβγαινε στο μπαλκόνι και ούρλιαζε το όνομά σου τόσο δυνατά, που το άκουγαν σε τρεις διπλανούς δήμους. Στέφανεεεεεεε….. Κι αν δεν εμφανιζόσουν; Η τιμωρία δεν ήταν «σου παίρνω το iPad για δύο μέρες». Ήταν η ιπτάμενη παντόφλα-ξύλινο σαμπό κατευθυνόμενος πύραυλος, που σε έβρισκε στον αυχένα ακόμα κι αν είχες κρυφτεί πίσω από τον κάδο των σκουπιδιών.

Και φυσικά ξύλο… πολύ ξύλο! Σήμερα, Netflix, Spotify, εκατομμύρια τραγούδια με ένα κλικ. Εμείς; Για να ακούσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι, περιμέναμε με το δάχτυλο κολλημένο στο REC του κασετοφώνου να το βάλει ο ραδιοφωνικός παραγωγός.

Κι εκεί που το πέτυχαινες και πανηγύριζες, ο τύπος άρχιζε να μιλάει πάνω στο σόλο της κιθάρας! Εκείνη τη στιγμή ένιωθες μια προδοσία που δεν ξεπερνιέται ούτε με δέκα χρόνια ψυχοθεραπείας.

Και για να γυρίσεις την ταινία της κασέτας πίσω; Στυλό! Γυρνάγαμε την κασέτα με το χέρι για να γλιτώσουμε μπαταρία από το Walkman.

Σήμερα τους δείχνεις κασέτα και στυλό και νομίζουν ότι είναι εργαλεία αρχαίας τελετουργίας.

Σήμερα οι νέοι φλερτάρουν με DM στο Instagram: «Μου έκανε heart στο story, άρα με θέλει». Εμείς παίρναμε τηλέφωνο στο σταθερό, απαντούσε ο πατέρας της με φωνή Μπάμπη του Σουγιά: «Ναι, ποιος είναι;», κι εμείς κλείναμε το τηλέφωνο και παθαίναμε εγκεφαλικό από τον φόβο! Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα… μπορεί και εσείς να σκεφτείτε δεκάδες άλλα… τα παιχνίδια στους δρόμους, τα αγαπημένα κινούμενα σχέδια, οι καλοκαιρινές διακοπές με φορτωμένα αυτοκίνητα και εμείς μέσα να ακούμε Χάρρυ Κλυνν στο κασετόφωνο, χωρίς ζώνες air conditioning clima και music list… Ναι μπορεί σήμερα τα παιδιά να έχουν την τεχνολογία, αλλά εμείς είχαμε την περιπέτεια.

Εμείς είχαμε την αληθινή αλάνα.

Γι' αυτό, αν δείτε κάποιον της γενιάς μας να περπατάει στον δρόμο και να χαμογελάει χωρίς λόγο... δεν είναι τρελός.

Απλά θυμήθηκε πώς είναι να επιβιώνεις έχοντας φάει πτώση από ποδήλατο BMX χωρίς κράνος και επιγονατίδες! Καλημέρα στα αλάνια της αλάνας! Στέφανος Δαμιανίδης Στέφανος Δαμιανίδης Πολιτευτής Ελληνική Λύση Ά Θεσσαλονίκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους