Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στην επέτειο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου θεωρώ ότι αξίζει να αφιερώσω την τιμή που αξίζει στους απογόνους της θρυλικής αυτής γενιάς.

Δεν είχα ποτέ στο παρελθόν γνωρίσει από κοντά Ποντίους καταγόμενος από την Μάνη μέχρι που βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη τα χρόνια των σπουδών μου.

Γνώρισα πολλούς, μπήκα στα σπίτια τους, είδα την λειτουργία των οικογενειών τους και τους θαύμασα.

Η φλόγα που καίει στα στήθη των Ποντίων δεν είναι απλώς μια ανάμνηση από το παρελθόν.

Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, μια ανάσα που αρνείται να σβήσει.

Κοιτάζοντας κανείς τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αυτοί αγκαλιάζουν την κληρονομιά τους, δεν βλέπει μόνο χορούς και τραγούδια, αλλά μια ιερή υπόσχεση.

Είναι λες και κάθε χτύπος της λύρας και κάθε βήμα στον πυρρίχιο να αποτελεί ένα νήμα που δένει το «σήμερα» με τα αγιασμένα χώματα του Πόντου, μεταφέροντας την αύρα μιας πατρίδας που, αν και μακριά, παραμένει η απόλυτη πηγή της ύπαρξής τους.

Μέσα από τους συλλόγους, τις χορωδίες και τις καθημερινές τους συνευρέσεις, οι Πόντιοι δεν αναπαράγουν απλώς έθιμα.

Οικοδομούν ένα ανάχωμα απέναντι στη λήθη.

Η φυλετική τους ιδιοσυγκρασία, σφυρηλατημένη μέσα από δυσκολίες και διωγμούς, μετατρέπεται σε μια αστείρευτη δύναμη δημιουργίας.

Υπάρχει μια αξιοθαύμαστη σφριγηλότητα στον τρόπο που προοδεύουν, μια ορμή που τους ωθεί να διακριθούν σε κάθε τομέα της ζωής.

Αυτός ο «σπόρος της δημιουργίας» που φέρουν μέσα τους μοιάζει με ένα χρέος τιμής προς εκείνους που χάθηκαν, μια σιωπηλή δέσμευση ότι η δική τους επιτυχία είναι η καλύτερη δικαίωση για τις θυσίες των προγόνων τους.

Είναι συγκλονιστικό να συνειδητοποιεί κανείς πως αυτή η επιμονή στην παράδοση δεν αφορά μόνο το δικό τους παρελθόν. Οι Πόντιοι κρατούν ζωντανή την ψυχή μιας Ελλάδας που συχνά νιώθουμε πως χάνεται μέσα στην ισοπέδωση των καιρών.

Γίνονται οι ίδιοι ένα «ζωντανό εγχειρίδιο» ήθους και αξιοπρέπειας.

Δεν κοιτούν πίσω με μελαγχολία που παραλύει, αλλά με μια ματιά που αντικρίζει το εθνικό μας μέλλον γεμάτη αυτοπεποίθηση.

Στα πρόσωπά τους βλέπουμε την απόδειξη πως ένας λαός δεν χάνεται όσο κρατά σφιχτά τις εθνικές του αξίες.

Η στενή επαφή με την πατρογονική εστία δεν είναι δεσμός με το χθες, αλλά το καύσιμο για το αύριο. Οι Πόντιοι μας θυμίζουν πως η παράδοση δεν είναι η συντήρηση της στάχτης, αλλά η μεταφορά της φλόγας, και σε αυτή τη μεταφορά, παραμένουν οι πιο ακούραστοι και περήφανοι σκυταλοδρόμοι.

Όταν σήμερα διερευνούμε την έννοια του πατριωτισμού και κάποιοι θεωρούν ότι απαιτείται να τον απενοχοποιήσουμε αναζητώντας τον νέο πατριωτισμό, οι Πόντιοι δείχνουν τον έναν και μοναδικό με τον τρόπο που ζουν και θυμούνται!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους