Η παρέα που έχει μαζευτεί γύρω από την κ. Καρυστιανού δεν θυμίζει πολιτική πρωτοβουλία αλλά casting αποτυχημένου μετασοβιετικού sequel. Τόπος συνάντησης που έχουν μαζευτεί οι ψεκασμένοι του ελληνικού...
Η παρέα που έχει μαζευτεί γύρω από την κ. Καρυστιανού δεν θυμίζει πολιτική πρωτοβουλία αλλά casting αποτυχημένου μετασοβιετικού sequel.
Τόπος συνάντησης που έχουν μαζευτεί οι ψεκασμένοι του ελληνικού Facebook, νοσταλγοί του Κρεμλίνου, επαγγελματίες «πατριώτες», αντιεμβολιαστές του YouTube και αιώνιοι καταγγελτικοί σωτήρες του έθνους.
Κοιτάζει κανείς τον περίγυρο και αναρωτιέται αν πρόκειται για πολιτικό φορέα ή για reunion όλων των σκοτεινών υπογείων του ελληνικού διαδικτύου.
Άλλος με διαδρομές σε ρωσικούς κρατικούς μηχανισμούς, άλλος με δεσμούς στην Αγία Πετρούπολη, άλλος με φιλορωσικές δημόσιες τοποθετήσεις, άλλος με θεωρίες συνωμοσίας, άλλος με αντισημιτικά παραληρήματα, άλλος με πολιτική καριέρα στον γαλαξία του αντισυστημικού τσίρκου.
Αν τους βάλεις όλους μαζί σε δωμάτιο, περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να μπει ακορντεόν με σοβιετικό εμβατήριο.
Και το πιο κωμικό; Παριστάνουν τους «ανεξάρτητους πολίτες». Όσο «ανεξάρτητο» είναι και κάθε δίκτυο που αναπαράγει με θρησκευτική ευλάβεια όλη τη ρωσόφιλη, αντιδυτική και ψεκασμένη σαβούρα του ίντερνετ.
Οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουν παντού συνωμοσίες, «παγκόσμιες ελίτ», σκοτεινά κέντρα, εμβόλια-δολοφόνους, ΜΚΟ, σιωνιστές, ΝΑΤΟϊκές πλεκτάνες και εξωγήινους πιθανόν παρκαρισμένους κάτω από τη Βουλή.
Μια ωραία γελαστή χωματερή όπου κατέληξαν όλα τα αποτυχημένα αφηγήματα της τελευταίας δεκαετίας.
Ένας βούρκος από λαϊκισμό, παραπληροφόρηση, ψευδοπατριωτισμό και μεταμφιεσμένη φιλορωσική προπαγάνδα, τυλιγμένος με ελληνικές σημαίες και κραυγές περί «αφύπνισης». Και φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα με τέτοιες ομάδες, η «ελευθερία λόγου» τελειώνει ακριβώς τη στιγμή που κάποιος τολμήσει να τους ασκήσει κριτική.
Τότε ξεκινούν οι μηνύσεις, οι διαδικτυακοί όχλοι και οι γνωστές υστερικές κραυγές περί «διώξεων». Οι άνθρωποι που ουρλιάζουν καθημερινά ότι ζούμε σε δικτατορία, είναι συνήθως οι πρώτοι που θέλουν να φιμώσουν οποιονδήποτε τους ξεμπροστιάζει.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι είναι γραφικοί. Η Ελλάδα είχε πάντα γραφικούς.
Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνική αποσύνθεση, η οργή και η ψηφιακή παράκρουση δημιούργησαν ακροατήριο για κάθε περιπλανώμενο τηλεπωλητή «αλήθειας» με σημαία, livestream και μπόλικη δόση Πούτιν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους