Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν καταλαβαίνω τις γελοίες επιθέσεις σε όσους διαφωνούν με την επιλογή μαύρης ηθοποιού για την Ελένη της Σπάρτης, λες και πρέπει όλοι να προσποιηθούμε ότι δεν βλέπουμε το προφανές.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Δεν είναι «ουδέτερη καλλιτεχνική επιλογή». Δεν είναι μια τυχαία αισθητική απόφαση που προέκυψε αποκλειστικά από το όραμα του σκηνοθέτη.

Είναι ξεκάθαρα πολιτική επιλογή, αποτέλεσμα της εποχής της υποχρεωτικής συμπερίληψης, της ανάγκης των στούντιο να δείχνουν ότι ευθυγραμμίζονται με συγκεκριμένες ιδεολογικές επιταγές. Ωραία.

Δικαίωμά τους.

Αλλά ας το λέμε με την αλήθεια και ας σταματήσει η υποκρισία περί «αγνής τέχνης». Αυτό δεν σημαίνει ότι η κοπέλα δεν είναι όμορφη.

Το αντίθετο.

Μπορεί να είναι χαρισματική, ιδανική για δεκάδες ρόλους.Το θέμα είναι ο συγκεκριμένος συμβολισμός.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνει «Αιθίοψ». Γνώριζαν τους λαούς της Αφρικής, τους περιγράφουν στα κείμενά τους και μάλιστα πολλές φορές με θαυμασμό. Ο Όμηρος αποκαλεί τους Αιθίοπες «αμύμονες», αγαπητούς στους θεούς.

Δεν υπήρχε αυτή η σύγχυση που επιχειρούν κάποιοι σήμερα, σαν να μην μπορούσαν οι άνθρωποι της εποχής να ξεχωρίσουν έναν Αφρικανό από έναν Μυκηναίο άνακτα.

Και ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία ότι η Ελένη δεν παρουσιάζεται ως «εξωτική εξαίρεση». Δεν χρειάζεται να περιγραφεί ως λευκή, γιατί αυτό θεωρείται αυτονόητο μέσα στο πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο του έπους.

Όταν ο Όμηρος λέει «λευκώλενος», δεν το κάνει τυχαία.

Δεν περιγράφει μόνο αισθητική· υποδηλώνει καταγωγή, κοινωνική θέση, ιδεώδες. Η Ελένη λειτουργεί ως αρχετυπική μορφή.

Είναι το πρόσωπο πάνω στο οποίο κάθε εποχή προβάλλει τη δική της ιδέα περί ομορφιάς.

Άλλος τη φαντάζεται σαν αρχαιοελληνικό άγαλμα, άλλος σαν μεσογειακή καλλονή, άλλος σαν την Μπελούτσι στα νιάτα της.

Αυτό είναι το ωραίο του μύθου.

Αλλά ας μην παριστάνουμε ότι μια τέτοια επιλογή casting γίνεται σε πολιτικό κενό.

Και το αστείο είναι ότι αν ήθελε πραγματικά ο Νόλαν να εντάξει αφρικανική παρουσία στον κόσμο του Τρωικού Πολέμου, υπήρχαν ιστορικά και μυθολογικά πρόσωπα που θα απογείωναν την αφήγηση. Ο Μέμνονας, ο βασιλιάς των Αιθιόπων, ήταν ένας από τους πιο εντυπωσιακούς ήρωες του Τρωικού Κύκλου.

Τόσο σπουδαίος πολεμιστής που χρειάστηκε ο ίδιος ο Αχιλλέας για να τον σταματήσει.

Εκεί υπήρχε χώρος για πραγματική δύναμη, βάθος και τραγικό μεγαλείο.

Αντί γι’ αυτό, πήγαμε στην εύκολη λύση του συμβολικού shock value «κάνε την Ελένη μαύρη για να συζητάει το internet». Και ναι, αυτό κουράζει.

Όχι γιατί ο κόσμος φοβάται το διαφορετικό, αλλά γιατί βαρέθηκε να του παρουσιάζουν πολιτικές αποφάσεις σαν δήθεν αυθόρμητη καλλιτεχνική έμπνευση.

Παρόλα αυτά, ένα πράγμα δεν αλλάζει: ο Νόλαν παραμένει τεράστιος δημιουργός.

Κι αυτό είναι που κάνει τη συζήτηση ακόμη πιο εκνευριστική.

Γιατί περιμένεις από έναν τόσο μεγάλο σκηνοθέτη να μη χρειάζεται τέτοιου τύπου «δηλώσεις» για να τραβήξει την προσοχή.

Τέλος πάντων.

Άνοιξε η κουβέντα για την Ελένη της Σπάρτης και κατέληξα να σκέφτομαι τον Μέμνονα, τη Γραμμική Β και τον Όμηρο.

Υγ μην πιάσω και τον Αχιλλέα που μοιάζει σαν μια μισοριξιά που έφτιαχνε ξαπλώστρες στη Μύκονο και του έδιναν χαρτζιλίκι για να φάει κάτι μπας και συνέλθει…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους