Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί η Αυτοκρατορία Κίνας- Ρωσίας, δημιουργήθηκε και θα διαρκέσει πολύ ακόμη; Η συμμαχία της Ρωσίας με την Κίνα, αποτελεί την ισχυρότερη γεωπολιτική οντότητα που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Είναι τόσο ισχυρή, πού κάθε ομάδα που την διοικεί δύσκολα θα αποχωριστεί αυτήν την κοινή ισχύ.

Επομένως λίγο πολύ και οι δύο μετατρέπονται σε ακόμη πιο αυταρχικά καθεστώτα με εντελώς αντιδυτικό προσανατολισμό.

Καθώς μάλιστα είναι δεδομένη η πρόθεση των αντιπάλων τους να διαμελίσουν αυτές τις χώρες και να καταστρέψουν τις κοινωνίες τους, κάθε μέρα ψυχικά υγιές και συγκροτημένο μέλος τους (εκτός προφανώς από τα μέλη κάποιων καταπιεσμένων κοινοτήτων), από φόβο και άρα εκ των πραγμάτων, θα υποστηρίξει αυτήν την συμμαχία και την άνευ όρων διατήρηση της.

Το ζήτημα είναι να καταλάβουμε το γιατί και να δούμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον: Όποιος έχει δει πώς ήταν η Ρωσία την εποχή της κατάρρευσης και όποιος έχει διαβάσει πόσο μεγάλη προσπάθεια γίνεται να διαλυθεί η Κίνα με πρόσχημα την δημοκρατία, θα κατανοήσει τον λόγο για τον οποίο μεγάλο μέρος αυτόν τον κοινωνιών, θεωρεί την δημοκρατία επικίνδυνη.

Εκτός εάν υπηρετεί απόλυτα των εθνικισμό τους: όμως δεν εμπιστεύονται αρκετά τους εκλεγμένους πολιτικούς και τους θεωρούν πολύ διεφθαρμένους και ασυνεπείς ως προς τα εθνικά τους ιδεώδη.

Ένας από τους υπαίτιους για αυτή την κατάσταση όλα τα δυτικά κράτη.

Τα δυτικά κράτη από την πρώτη μέρα της καταρρευσης ουδέποτε ταύτισαν την δημοκρατία με την αισθησή της εξωτερικής ασφάλειας για την Ρωσία.

Όταν η Ρωσία ήταν στα κάτω της, προσπάθησαν να την περικυκλώσουν και ευνόησαν κάθε είδους διαφθορά, αντί να δείξουν ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα μας ήθελαν μόνον ειρήνη μαζί της και υπό όρους εντιμότητας.

Η μισή αμερικανική κυβέρνηση βρέθηκε να υποστηρίζει το αυτονομιστικό κίνημα στην Τσετσενία (το οποίο ήταν κίνημα ανεξαρτησίας αν και ισλαμιστικό στη βάση του, άλλα δεν κρίνουμε τώρα το κίνημα) αλλά δεν νομίζω ότι θα υποστήριζε κάτι τέτοιο για την νότια Νεβάδα και τους Ινδιάνους της ή τους Μεξικάνους της.

Με αυτόν τον τρόπο στρώθηκε ο δρόμος για την δικτατορία του Πούτιν.

Μέσα από αυτή την αντίφαση: διότι είναι άλλο να προάγεις μία ειρηνική λύση για την Τσετσενία, και άλλο η μισή αμερικανική κυβέρνηση να είναι σε think tank που στηρίζουν μία ένοπλη εξέγερση που θα θεωρούσα αδιανόητη στο έδαφος τους.

Όταν κάποιος φροντίζει το παιδί σου να έχει ζεστό σχολείο, να έχει φαγητό, να έχει μία σχετικά ομαλή νεότητα, σε μία ελεγχόμενη κοινωνία, και το μόνο που είδες πριν ήταν φτώχεια και εξαθλίωση, είναι πολύ πιθανό ότι θα καταλάβεις πως η πρώτη αρχή της ελευθερίας είναι το παιδί σου να μην πεθάνει από την αρρώστια, από το κρύο και από τα ναρκωτικά.

Έτσι σκέφτεται ο μέσος άνθρωπος.

Αυτός είναι ο ορίζοντας της απλής ανθρώπινης ζωής.

Μπορεί μακροπρόθεσμα να είναι άλλη η ιστορική διαδρομή, αλλά αποτελεί μάλλον πρόοδο μίας κοινωνίας να μην θέλει να την ανθρωποθυσιάσουν στο όνομα ενός λαμπρου μέλλοντος.

Η αποτυχία λοιπόν είναι, σε σημαντικό βαθμό στην κρίσιμη περίοδο, του δυτικού κόσμου δηλαδή όλων μας λίγο πολύ, που θεωρούσαμε ότι αυτό που αξίζει στη Ρωσία ήταν ο μέθυσος Γέλτσιν και μας κακοφάνηκε όταν ο εθνικός πυρήνας του ρωσικού κράτους, επεβαλε μία άτυπη μορφή δικτατορίας.

Την οποία προσπαθούμε να νικήσουμε εδώ και 4 χρόνια και καταλήξαμε να χάνουμε.

Και πάμε τώρα στην Αυτοκρατορία. Στην Κίνα τα παιδιά μαθαίνουν ιστορία και μαθαίνουν επίσης ότι μετατρέψαμε τη χώρα τους σε ναρκοκράτος τον 19ο αιώνα, με τους πολέμους του οπίου με τους οποίους επιβάλαμε στην Κίνα να δεχθεί ελεύθερο εμπόριο ναρκωτικών μέσα στο έδαφος της.

Και κάθε προσπάθεια της Κίνας για να σταματήσει αυτή η κατάσταση, αντιμετωπίστηκε με ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια από περισσότερα δυτικά κράτη, από όλα μάλιστα τα δυτικά κράτη ακόμα και την Δανία, για περισσότερο έξαναγκασμό της σε υποταγή, αποικισμό, εξευτελισμό και εξαθλίωση.

Όσο για την όποια βοήθεια στην κίνα στις αρχές του 20ου αιώνα δόθηκε απλά από τον φόβο της Δυσης για την πανίσχυρη ιαπωνική αυτοκρατορία.

Όσο για την Ταϊβάν, αφού πρώτα την κρατήσαμε για 30 χρόνια σε καθεστώς δικτατορίας ανάλογης με αυτή του Μουσολίνι, επιτρέψαμε τον σταδιακό της εκδημοκρατισμό για να δείξουμε ότι έχουμε δυτικές αξίες για να υφίσταται ως αντίβαρο στην Κίνα. Στην Κίνα όπως έγραψα μαθαίνουν ιστορία και γελάνε πολύ ειρωνικά με τον τρόπο τους που είναι πολύ χαρακτηριστικός, όταν τους μιλάμε για δημοκρατία.

Ακόμα και αυτή η κομμουνιστική κίνα, με το σύστημα συμμετοχής που έχει για ένα μέρος του πληθυσμού, είναι πολύ πιο δημοκρατική από όλα τα κράτη του περσικού κόλπου, τα οποία έχουν επιβάλει μεσαιωνική υποταγή στις γυναίκες και στα θηλυκά παιδιά.

Δεν έχουν λοιπόν καμία αυταπάτη για το τι εννοούμε δημοκρατία: ακόμη και εάν η κίνα ήταν εξίσου δημοκρατική με την αναμφίβολα πλέον δημοκρατικοί Ταϊβάν, θα θεωρούνταν απειλή για τον δυτικό κόσμο.

Απλά η απειλή θα είχε λυθεί, διότι είναι πολύ πιο εύκολο να διεισδύσεις και να εξαγοράσεις σε μία δημοκρατία και εκεί να έχει ιστορικά τέτοια παράδοση διαφθοράς που θα μπορούσαμε εύκολα να την μετατρέψουμε σε Βραζιλία.

Όποιος έχει την ψευδαίσθηση ότι θα επιτρεπόταν σε μία δημοκρατική Κίνα να λειτουργήσει αδιάφθορα, χωρίς αυτονομιστικά κινήματα, χωρίς την εισαγωγή ξένων βάσεων στις περιοχές που θα πετύχαιναν αυτονομία, χωρίς την υποστήριξη από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες των υποψηφίων που θα ξεπουλούσαν τα εθνικά συμφέροντα της Κίνας και φυσικά με την συστηματική προσπάθεια να αποκοπεί από το διεθνές κύκλωμα του πετρελαίου, είναι απλά εντελώς αφελής.

Όταν λοιπόν θα αναρωτιόμαστε την επιβίωση αυτών των καθεστώτων, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για την φύση του δικού μας καθεστώτος.

Και πριν φτιάξουμε εκείνα τα καθεστώτα, είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε την παραδειγμα δείχνουμε στον υπόλοιπο κόσμο.

Για όσο χρόνο έχουμε ακόμη διότι με το 96% των παιδιών του πλανήτη γεννημένα έξω από το δυτικό σύστημα φέτος, δεν νομίζω ότι μας μένει πολύς ακόμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους