Μικρά, νυχτερινά σπαράγματα… από έναν «Λυσιμελή πόθο»… του Τίτου Πατρίκιου. Που γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1928 «Αλλά μ’ ο λυσιμελής ωταίρε δάμναται πόθος» - «Ο πόθος, φίλε, που τα μέλη παραλύει με...

Πλήρες Κείμενο:

Μικρά, νυχτερινά σπαράγματα… από έναν «Λυσιμελή πόθο»… του Τίτου Πατρίκιου. Που γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1928 «Αλλά μ’ ο λυσιμελής ωταίρε δάμναται πόθος» - «Ο πόθος, φίλε, που τα μέλη παραλύει με δάμασε» Αρχίλοχος Κι ό,τι μ’ απόμεινε απ’ το πέρασμά σου σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς.

Μονάχα πια για τ’ όνομά σου είμαι σίγουρος.

Κι όλο το λέω, το ξαναλέω μπρος στη θάλασσα μήπως και κάποια νύχτα,, όταν μας πνίγουνε τα σύρματα κι η πέτρα, το χρειαστώ σα λέξη σωτηρίας κι ανακαλύψω αιφνίδια πως κι αυτό έχει σβήσει.

Έφερες πάλι τη ροή του χρόνου άλλοτε επιταχύνοντας, άλλοτε βραδύνοντας τις ώρες που αρδεύουν τώρα τα χέρσα μου χωράφια χωρίς κανένα από τ' αγάλματά μου να καλύψουν. ΟΜΟΛΟΓΙΑ Μιλήσαμε πολύ για τις γυναίκες πάντα δειλοί για να παραδεχτούμε την ομορφιά που μαστιγώνει τη ζωή μας. VIA DEI CORONARI 123 Άχρηστο μέσα στη μνήμη τ' όνομά σου χωρίς τους φθόγγους που το ζωντανεύαν σαν την χαμένη σύσταση σπιτιού όπου κανείς δεν ξέρει πως έχω κατοικήσει. «Κυκλικό», ΝΧ, 47 ‘Aραγε πώς γεννιέται από ένα τίποτα η επιθυμία; Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας, ο έρωτας πώς αλλάζει σε μακρινή ανάμνηση; Aραγε πώς μπορεί η ανάμνηση να σβήνει μες στο τίποτα; «Μεγάλο γράμμα», XV, 23 Από κανέναν τίποτα να διώξουμε δεν μπορούμε.

Περνάν οι άνθρωποι και μας αφήνουν την πρωινή καλημέρα τους όλοι οι άνθρωποι τη ζέστα του κορμιού τους τη σιγουριά για τη δική μας ανθρωπιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους