Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Εμείς είμαστε η Γάζα. ( το έγραψα το καλοκαίρι.περυσι

...) Σκέφτομαι να κάνω μια ακόμη ανίερη σύγκριση μεταξύ του κύματος διεθνούς συμπαράστασης προς τον λαό της Γάζας και της Παλαιστίνης και του κύματος συμπαράστασης προς τον επαναστατημένο ελληνικό λαό πριν από 200 χρόνια, που έμεινε γνωστό ως φιλελληνισμός. - Βέβαια δεν πρέπει να αγνοήσουμε τα διαφορετικά πλαίσια: τότε είχαμε ακόμα την αυγή της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού· σήμερα βιώνουμε το τέλος της, και το σκοτάδι επιστρέφει ολοταχώς.

Τότε κυρίαρχο μέσο επικοινωνίας ήταν ο έντυπος λόγος και οι εφημερίδες που απευθύνονταν σε μορφωμένο, ευαίσθητο κοινό της ανώτερης αστικής τάξης και σε φιλελεύθερα, ρομαντικά τμήματα της αριστοκρατίας (π.χ. Μπάιρον). Τώρα κυριαρχεί η αδιάκοπη ροή του infotainment της τηλεόρασης και του έξυπνου κινητού, η σύγχυση και ο πόλεμος των fake news.

Τότε κυρίαρχο ρεύμα ήταν ο ρομαντισμός· σήμερα ο κυνισμός και η λατρεία της πληροφορίας. - Όμως υπάρχουν και ομοιότητες: όπως και τότε, έτσι και τώρα κυριαρχεί στον κόσμο η αντίδραση — τότε η Ιερά Συμμαχία, τώρα η μαύρη αντίδραση του τραμπισμού.

Μετά το Συνέδριο της Βιέννης κυριάρχησαν η αρχή της νομιμότητας (νόμιμοι μόνο οι μονάρχες) και η αρχή της επέμβασης (όπου εμφανιστεί επανάσταση, οι δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας θα την καταπνίξουν). Σήμερα βλέπουμε να κυριαρχεί στη Δύση η απόλυτη κυριαρχία του κεφαλαίου· νόμιμοι μόνο οι ολιγάρχες του πλούτου. - Ας καταλάβουμε τους φιλέλληνες: τι οδήγησε πολλούς να σχηματίσουν δίχτυ αλληλεγγύης για την ελληνική επανάσταση; Έπαιξαν ρόλο η θρησκεία (ένα χριστιανικό έθνος) και η αίγλη της αρχαίας Ελλάδας (η Έλλη Σκοπετέα — το λέω από μνήμης — υπενθύμισε ότι ενώ υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική επανάσταση, δεν υπήρξε σχεδόν κανένα για τη σερβική). Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ήταν, σύμφωνα με τον Έρικ Χομπσμπάουμ στην «Εποχή των επαναστάσεων» (πάλι από μνήμης), και μια εκδήλωση αντίστασης στην παλινορθώση, συνέχεια του επαναστατικού κύματος της γαλλικής επανάστασης — ανάλογα είχαμε και το κύμα συμπαράστασης προς την ισπανική δημοκρατία του μεσοπολέμου. - Σήμερα το κύμα συμπαράστασης προς το παλαιστινιακό έθνος που απειλείται με γενοκτονία ενέχει, πέρα από ηθικά χαρακτηριστικά, ανθρωπισμό και απόρριψη του ωμού κυνισμού και της λατρείας του μιλιταρισμού, και χαρακτηριστικά μιας — ακόμα εμβρυώδους — αντίστασης στην ολοκληρωτική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού και του κεφαλαίου. - Στην περίπτωση της Γάζας αυτό εμφανίζεται ως σύμπτωμα ενός καινούριου συμπλέγματος: τουρμποκαπιταλιστικές φαντασιώσεις τύπου Τραμπ («θα κάνουμε την Γάζα Ριβιέρα») ανακατεύονται με παλιότερους ρατσισμούς, ισλαμοφοβία (οι Παλαιστίνιοι ως «ισλαμιστές» και «οπισθοδρομικοί» — παρόλο που μέρος τους είναι χριστιανοί), και πολιτισμικούς πολέμους (το Ισραήλ ως υπερασπιστής του δυτικού πολιτισμού). - Τώρα, βέβαια, σημασία στις ιστορικές συγκρίσεις έχουν — ίσως περισσότερο από τις ομοιότητες — οι διαφορές: τότε η νεωτερικότητα μάχονταν το παλαιό καθεστώς, την παράδοση και την αριστοκρατία· η επιστήμη προχωρούσε και το τρένο συμβόλιζε τη νεωτερικότητα. Η Ελλάδα τότε συμβόλιζε τη συνέχεια της γαλλικής επανάστασης και τη φαντασίωση του θεμελίου της Δύσης. - Στην παρούσα εποχή, αυτή η σφαγή θυμίζει το Homo Sacer του Τζόρτζιο Αγκάμπεν: «γυμνή ζωή». Ο καθένας μπορεί να την σκοτώσει ατιμώρητος· να στερήσει την τροφή από παιδιά· οι Παλαιστίνιοι ως «ανάξιες ζωές» — «ανάξιες να βιωθούν», όπως έλεγαν οι ναζί. - Και τι ξεσηκώνει εκατομμύρια ανθρώπους; Η υπορρήτη κατανόηση ότι αυτό που υφίσταται η Γάζα σήμερα είναι η μοίρα όλων, φτωχών και μεσαίων τάξεων στον τουρμποκαπιταλισμό· ότι η ισοπέδωση δεν αφορά μόνο τη Γάζα αλλά κι εμάς, που για τους ολιγάρχες του παγκόσμιου πλούτου είμαστε ένα τίποτα — Homo sacer, γυμνές ζωές.

Εμείς, όλοι εμείς, είμαστε η Γάζα — εμείς, γυμνές ζωές. - Καθώς τα κατάλοιπα της νεωτερικότητας εξαφανίζονται ραγδαία, υπό τη διεισδυτική παρουσία της λογικής του κεφαλαίου — καθώς το χρήμα ως γενικό ισοδύναμο αξίας διαλύει κάθε ανθρώπινη αξία και «κάθε τι το σταθερό εξατμίζεται», όπως έγραφε ο Μαρξ — η παράδοση και το έθνος-κράτος (ως ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο άτομο και την παγκόσμια κυριαρχία του κεφαλαίου, όπως το αποκαλούσε ο Winnicott) εξαφανίζονται. - Μένουμε μόνοι στην έρημο του πραγματικού.

Αυτή η σφαγή — η γενοκτονία που δεν κρύβεται καν — μας αφορά ως γυμνές ζωές στο μέλλον.

Και αυτή είναι η καίρια διαφορά: το μέλλον στην εποχή της ελληνικής επανάστασης συνδεόταν με την ουτοπία της νεωτερικότητας· το μέλλον της ύστερης (μετά) νεωτερικότητας συνδέεται με τη δυστοπία της σφαγής. - Πέτρος Θεοδωρίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους