Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολιτικο-Θεολογικός Στοχασμός Παναγιώτη Νούνη #02.20.05.26 🔞 Λόγος αποδομητικός κατά των διαχρονικών -πολιτικά- α-νόητων λεχθέντων, γραφθέντων και πραχθέντων του πρώην Βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους Ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους δεν αποτυγχάνει, διαχρονικά, επειδή συγκρούεται, αποτυγχάνει όταν η σύγκρουση που διενεργεί υποκαθιστά την αλήθεια.

Διότι, θεωρώ ότι υπάρχει μια λεπτή διάκριση αλλά και αποφασιστική διαφορά: άλλο η ρήξη ως μέσο αποκάλυψης και άλλο η ρήξη ως αυτάρκης μηχανισμός μανικής (αυτο)επιβεβαίωσης.

Στο δεύτερο, η ένταση δ ε ν υπηρετεί το νόημα, ούτε την αλήθεια του πράγματος — καθότι το παράγει μονάχα τεχνητά και άνευ πολιτικής διάκρισης.

Ενίοτε με πείσμα και φανατισμό.

Τα δημόσια λεχθέντα, πραχθέντα και γραφθέντα του αξ. πρώην Βουλευτή κΑΘ, σε ποικιληδόν περιπτώσεις όταν διολισθαίνουν σε στείρες υπεραπλουστεύσεις είτε υπεργενικεύσεις, δεν καθίστανται απλώς «λαϊκά» καθίστανται επιστημολογικά και πολιτειολογικά άκρως ελλειμματικά.

Αδαής και ξερόλας δηλαδή.

Με απλούστερα λόγια, πολιτικάντης της σειράς.

Η πολιτική πραγματικότητα δεν διχοτομείται χωρίς απώλεια.

Όταν ο πολιτικός λόγος μετατρέπει το σύνθετο σε απόλυτο, δεν φωτίζει, αλλά προφανώς συσκοτίζει.

Και τότε, η πολιτική παύει να είναι τέχνη πολιτικής διάκρισης και γίνεται θέατρο εντυπώσεων.

Όποιος θεωρεί ότι θα βρει πολιτικό φως στο ΔΕΚ/ ΔΙΚΑΙΩΣΗ, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε αν είμαστε ειλικρινείς αναμεταξύ μας για την ποιότητα του φωτός.

Κατά τον πατέρα της μοντέρνας πολιτικής φιλοσοφίας, ο Νικολό Μακιαβέλι, ο Ηγεμών του, οφείλει να γνωρίζει πότε να είναι λέων και πότε αλώπηξ.

Η μονομέρεια του Ηγεμόνα είναι αδυναμία, όχι πολιτική αρετή.

Η συνεχής προσφυγή του αξ πρώην Βουλευτή στη σύγκρουση, αποκαλύπτει όχι ισχύ, αλλά έλλειψη στρατηγικής ευκαμψίας.

Τέτοια στρατηγική ακαμψία διαθέτει ο πρώην Βουλευτής Ανδρέας Θεμιστοκλέους μετά των συν αυτώ της ανωτάτης ηγεσίας του ΔΕΚ/ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

Η πολιτική παίδες, δεν είναι διαρκής πολιορκία και ακραία ψυχοπαθολογία ολκής — είναι και αρχιτεκτονική.

Υπό το πρίσμα του γάλλου Στοχαστού Μισέλ Φουκώ, κάθε λόγος που αξιώνει αποκλειστικότητα στην αλήθεια αναπαράγει εκείνο που υποτίθεται ότι καταγγέλλει: έναν μηχανισμό εξουσίας.

Όταν η «αντισυστημικότητα» γίνεται ρόλος και προσωπείο, παύει να είναι αντίσταση και γίνεται ένα νέο σύστημα σημείων.

Και εδώ παρεμβαίνει ο φωτισμένος Φιλόσοφος και Θεολόγος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής, με ένα κριτήριο αμείλικτο: η αλήθεια δ ε ν είναι κραυγή χωρίς μέτρο και διάκριση, αλλά η αλήθεια είναι σχέση που αντέχει/ανέχεται τον άλλον.

Όπου ο πολιτικός λόγος τραυματίζει και διασύρει συστηματικά την κοινότητα ή/και την Βουλή των Αντιπροσώπων, ακόμη κι αν όντως επικαλείται την τω όντι αλήθεια, εκπίπτει σε βούληση και μηχανισμό ισχύος.

Δηλαδή, μόνον για την συμπεριφορά του εναντίον της Προέδρου της Βουλής, θα πρέπει επίσης να τιμωρηθεί στην κάλπη.

Έτσι, το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους μιλά δυνατά και φωνασκεί αδιακρίτως και ανόητα.

Είναι ότι, σε κρίσιμες στιγμές, μιλά αδιακρίτως και χωρίς την αναγκαία εσωτερική πειθαρχία της σκέψης.

Και τότε, νομίζω, το πολιτικό πρόσωπο μετατρέπεται σε ηχώ, κύμβαλο αλαζονείας, του ίδιου του ύφους του: η ένταση καταναλώνει το περιεχόμενο.

Άρα ποιότητα πολιτικού λόγου, γιοκ, ακόμη και αν σερβίρουμε καλές και ενδιαφέρουσες θέσεις.

Η αποδόμηση, λοιπόν, δεν είναι απόρριψη.

Είναι απαίτηση: να επιστρέψει ο λόγος από την ευκολία της σύγκρουσης στη δυσκολία και διακριτική εκφορά της αλήθειας.

Διότι, ενδεχομένως, μόνο εκεί κρίνεται ο πολιτικός — όχι στο πόσο ταράζει και φωνασκεί σαν κύμβαλο αλλαλάζον, αλλά στο πόσο θεμελιώνει δομικά με την τέχνη της πολιτικής διάκρισης.

Και τι ακριβώς άραγε θεμελιώνει ή/και ξεθεμελιώνει ως πολιτικός ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους μετά των συν αυτώ; Αέρα κουπανιστό;! ⚜️ Του Παναγιώτη Νούνη ✌️Ερευνητής Πολιτικής Φιλοσοφίας 👊 20ην Μαΐου, 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους