Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν θέλω να ξαλαφρώσει η ψυχούλα μου πηγαίνω στη παιδική μου ηλικία.

Εκεί μέχρι τα έξι μου χρόνια ένας ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Ο παππούς Μιχάλης.

Παγωτό βανίλια με επικάλυψη σοκολάτας από το ψυγείο της ΕΒΓΑ στην αγκαλιά του παππού.

Μύθοι του Αισώπου.

Ιστορίες από το Μέτωπο.

Πολέμησε στο Τάγμα των Ευζώνων.

Ιστορίες με τον αδελφοποίητο του φίλοπριν την Καταστροφή και την Ανταλλαγή. Καναρίνι Κίτρινο.

Τραγούδια της νιότης με φωνή που με έκανε να μένω καθηλωμένη και αποσβολωμένη να τον κοιτώ.

Ιστορίες θάρρους, αυτοθυσίας, φιλίας πραγματικής, γνώσης ανάμεικτες με παγωτό βανίλια και μαστίχα υποβρύχιο, τσάγαλα και φρεσκα καρύδια με μαυρισμένα δάχτυλα.

Όταν θέλω να καθαρίσει η ψυχούλα μου θυμάμαι αυτά τα μάτια τα μελιά που με εβλεπαν σαν να είμαι το κέντρο του σύμπαντος και τα χέρια του ίδια με τις αιωνόβιες ελιές του νησιού μου συνόδευαν τον λόγο και ζωντάνευαν τους ήρωες μαγικά.

Χέρια γεμάτα ρόζους και χοντρές φλέβες.

Τα χαϊδεύα και διάβαζα ψηλαφιστά ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Χέρια που με έκαναν να νιώθω σιγουριά σε εποχέςπου δεν ένιωσα ποτέ την δυσκολία τους.

Χερια που πάνω τους χαράχτηκαν ιστορίες της γης.

Των νερών του ποταμού.

Των αλόγων, και όλων των ζωντανών που όριζε και πέρασαν στη δούλεψη του και κεινος όλα τα ένιωθε παιδιά του.

Εκείνος στα τελευταία του εγώ στην αρχή.

Μια πόρτα που μισοκλείνει και μια αντικρινή ίσα που άνοιξε και στο μεσοδιαστημα προλάβαμε.

Για λίγο που εκ των υστέρων αποδείχθηκε αρκετό.

Προλάβαμε να συναντηθούμε.

Να δει τα πρώτα μου γράμματα στο χαρτί σαν αναρριχόμενα λουλούδια να γυρεύουν τον ήλιο.

Πρόλαβε να με ακούει να διαβάζω και να δίνεις σημασία πιοτερη στον ήχο της φωνής παρά σ'αυτά που του έλεγα κι εγώ μή γνωρίζοντας τότε το γιατί, θύμωνα.

Πρόλαβε να μου δείξει πώς ένα καθρεφτάκη φέρνει φως απ'εξω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ο ήλιος να πάει όπου θελω εγώ.

Αν ήξερε πόσο καλή εγινα στο να φέρνω τον ήλιο μεσα στα σκοτάδια θα χαιρόταν και μάλιστα δίχως καθρεφτάκι πια.

Αλάφρωσε η ψυχή μου και πέταξε ψηλά απόψε.

Στη ζωή κάθε ανθρώπου λένε πρέπει να υπάρξει ένας άνθρωπος που θα νιώσεις ότι τον αγαπήσε όσο κανένας.

Που είδε τον εαυτό του στα μάτια του και είδε αυτό που εισαι. Όμορφος. Πλήρης. Αρκετός.

Τόσο που κανένας δεν θα καταφέρει ποτέ να σε κάνει να σε αμφισβητήσεις.

Αγαπη ως τον ουρανό.

Αγάπη τόση που να κερνάμε φίλους κι οχτρούς γενναιόδωρα.

Γιατί πήραμε.

Γιατί δώσαμε.

Γιατί έχει ο Θεός βρε αδερφέ.

Πάντα έχει Με αφορμή ένα τραγούδι . Λένε πως οι ψυχές όταν σε επισκέπτονται σου στέλνουν σημάδια. Είχες χρόνια να με βρεις παππού. Μεγάλωσα πια ή και όχι... Φωτογραφία Nabaho Kayaker

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους