Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι “μαλάκες” που τρέχουν όταν όλοι οι άλλοι κοιτάνε... Υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων στο Αλιβέρι.

Και σε κάθε Αλιβέρι αυτής της χώρας.

Αυτοί που τρέχουν όταν ακούγεται “φωτιά”. Αυτοί που βγαίνουν μέσα στη νύχτα όταν πλημμυρίζουν σπίτια.

Αυτοί που ψάχνουν ανθρώπους σε βουνά, σε ποτάμια, στη θάλασσα.

Αυτοί που θα φτάσουν πρώτοι σε ένα τροχαίο και θα γονατίσουν μέσα στα αίματα, ενώ οι υπόλοιποι τραβάνε βίντεο.

Αυτοί που κουβαλάνε απινιδωτές αντί για δικαιολογίες.

Οι “μαλάκες”. Γιατί μόνο μαλάκας μπορεί να ξοδεύει δικά του χρήματα για καύσιμα, εξοπλισμό, εκπαιδεύσεις και ώρες ατέλειωτες, ώστε να μπορεί να σώσει έναν άγνωστο που ίσως αύριο τον προσπεράσει αδιάφορα στον δρόμο.

Μόνο μαλάκας θα αφήσει το σπίτι του μέσα στη βροχή, για να βγάλει άλλους από τα λασπόνερα.

Μόνο μαλάκας θα χάσει ύπνο, οικογένεια, δουλειά, προσωπική ζωή, για να τρέχει σε φωτιές, χιόνια, πλημμύρες, δυστυχήματα, παρελάσεις, αγώνες, διασώσεις.

Μόνο μαλάκας θα συνεχίσει να εκπαιδεύεται ξανά και ξανά, για να γίνει καλύτερος σε κάτι που οι περισσότεροι θεωρούν “δουλειά κάποιου άλλου”. Και μετά έρχεται η πραγματικότητα.

Διοργανώνεται σεμινάριο πρώτων βοηθειών.

Όχι φιλοσοφία.

Όχι networking.

Όχι influencer event με prosecco και selfies.

Σεμινάριο για το πώς να κρατήσεις έναν άνθρωπο ζωντανό μέχρι να έρθει ασθενοφόρο.

Και η συμμετοχή; Σχεδόν ανύπαρκτη.

Γιατί ο Έλληνας θέλει σωτηρία, αλλά όχι εκπαίδευση.

Θέλει εθελοντές, αλλά να είναι “οι άλλοι”. Θέλει διασώστες, αλλά χωρίς να ξεβολευτεί ο ίδιος ούτε δύο ώρες από τον καναπέ και το κινητό του.

Θα δώσει άπειρες ώρες να ουρλιάζει για διαιτητές, κόμματα, ριάλιτι και θεωρίες συνωμοσίας.

Αλλά δεν θα αφιερώσει ένα πρωινό για να μάθει ΚΑΡΠΑ.

Δεν θα μάθει να χρησιμοποιεί απινιδωτή.

Δεν θα μάθει πώς σταματά μια αιμορραγία.

Γιατί μέσα στο κεφάλι του η ανακοπή είναι κάτι που συμβαίνει “στους άλλους”. Μέχρι να πέσει ο πατέρας του στο τραπέζι.

Μέχρι να πνιγεί το παιδί του στη θάλασσα.

Μέχρι να καρφωθεί ο φίλος του σε μια μπαριέρα και να περιμένει κάποιον να ξέρει τι να κάνει.

Τότε ξαφνικά όλοι ψάχνουν βοήθεια.

Όλοι φωνάζουν “πού είναι το ασθενοφόρο”. Όλοι απαιτούν ήρωες.

Ήρωες όμως δεν γεννιούνται τη στιγμή της καταστροφής.

Φτιάχνονται από ανθρώπους που εκπαιδεύτηκαν όταν οι υπόλοιποι βαριόντουσαν.

Και κάπου εκεί γεννιέται το πιο πικρό ερώτημα: Μήπως τελικά οι εθελοντές είναι απλώς οι χρήσιμοι ηλίθιοι μιας κοινωνίας που δεν θέλει ούτε να βοηθήσει, ούτε να μάθει, ούτε να συμμετέχει; Μιας κοινωνίας που θεωρεί αυτονόητο ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος να μπει στη φωτιά, στη λάσπη ή στη θάλασσα για λογαριασμό της; Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: Αν αύριο εξαφανίζονταν όλοι αυτοί οι “μαλάκες”, η κοινωνία δεν θα κατέρρεε σε έναν μήνα. Σε ένα Σαββατοκύριακο θα κατέρρεε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους