Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα και καλή Τετάρτη, Ήδη η στιγμή που όλοι περιμέναμε - μπορεί και όχι -, έφθασε. Αλέξης Τσίπρας, Μαρία Καρυστιανού και - ίσως - Αντώνης Σαμαράς είναι προ των πυλών για την ανακοίνωση των κομμάτων τους.

Για τον λόγο αυτό επιχειρήθηκε στο άρθρο της Τετάρτης στην Political.gr να αποτυπωθεί το πολιτικό σκηνικό. Κοπιάστε.

Αναλυτικά, «Το «rebranding» που πήγε κουβά και η πραγματική μάχη στα δεξιά… Η εγχώρια πολιτική σκηνή μοιάζει πλέον με ποδοσφαιρικό γήπεδο όπου οι τακτικές των προπονητών πέφτουν έξω η μία μετά την άλλη.

Αν μπορούσαμε να κάνουμε μια ασφαλή πρόβλεψη για τις εξελίξεις, αυτή θα ξεκινούσε από την αριστερή πολυκατοικία.

Εκεί, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να «πηγαίνει κουβά» με όρους καθαρά στοιχηματικούς.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς ένας πολιτικός που κυβέρνησε, έχασε, παραιτήθηκε το 2023 και εγκατέλειψε ακόμη και τη βουλευτική του ιδιότητα για να κάνει το λεγόμενο «rebranding», επιχειρεί μια τόσο βιαστική επιστροφή.

Ήθελε να παρουσιαστεί ως ένας μετριοπαθής, κεντροαριστερός ηγέτης διεθνούς βεληνεκούς.

Τελικά αποδείχθηκε ότι η στολή του Κέντρου δεν του ταίριαζε και τα παπούτσια αυτά του ήταν στενά.

Έτσι, επιλέγει την ολοταχώς επιστροφή στις ρίζες της «κυβερνώσας Αριστεράς», όπως μαρτυρούν και τα πρόσφατα μηνύματα από το Χαλάνδρι.

Ο στόχος του πλέον είναι σαφής: να ηγηθεί ξανά του χώρου που άφησε ελαφρά τη καρδία, προσπαθώντας να επαναπατρίσει το 17% του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πιο κωμικοτραγικό στην υπόθεση είναι η στάση των στελεχών.

Βλέπουμε πρόσωπα όπως ο Κώστας Ζαχαριάδης, ο Χάρης Μαμουλάκης, ή ο Οζγκιούρ Φερχάτ – αποχώρησε προ ολίγων ημέρων από τη ΝΕΑΡ - , να τρέχουν ήδη να χωθούν στην ασφαλή αγκαλιά του πρώην προέδρου.

Ξεχνούν, προφανώς, ότι έχουν συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα και ιδιότητα.

Αν ανάλογες τάσεις φυγής και δημόσιου φλερτ συνέβαιναν στη Νέα Δημοκρατία - ειδικά τώρα που φουντώνουν τα σενάρια για αυτόνομο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά - οι «αντάρτες» θα είχαν κρεμαστεί στα μανταλάκια.

Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας δείχνει γιατί η Κεντροαριστερά αδυνατεί να εμπνεύσει. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη απλώς «δεν τραβάει», ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου αναλώνεται στο πώς θα μοιραστούν οι καρέκλες και τα οφίτσια της επόμενης ημέρας, και η Νέα Αριστερά διαλύεται, με τις δημοσκοπήσεις να την μετράνε στο 1%. Το πραγματικό ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται εκεί.

Το αληθινό πολιτικό παιχνίδι και η μεγάλη ανακατανομή της πίτας εξελίσσεται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Εκεί η μάχη θα είναι σκληρή και αδυσώπητη.

Το πώς θα μοιραστεί το ακροατήριο ανάμεσα στον Κυριάκο Βελόπουλο, την Αφροδίτη Λατινοπούλου, την Μαρία Καρυστιανού και το ενδεχόμενο σχήμα του Αντώνη Σαμαρά, αποτελεί τον γρίφο των επόμενων εκλογών.

Σε αυτό το κάδρο, η ιστορία έχει δείξει ότι σχηματισμοί όπως η Νίκη ή οι Σπαρτιάτες έχουν ημερομηνία λήξης και νομοτελειακά θα αποδομηθούν, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με τα θολά προσωποπαγή ακροδεξιά μορφώματα σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο.

Το μεγάλο ερωτηματικό, ωστόσο, παραμένει η δυναμική και η ενδεχόμενη κάθοδος ή επιρροή της πλευράς Κασιδιάρη.

Εκεί, λοιπόν, χτυπά ο παλμός των εξελίξεων.

Ενώ η Αριστερά ανακυκλώνει τα ίδια πρόσωπα σε ένα «νέο μαγαζί» με παλιά υλικά, η δεξιά πολυκατοικία αναδιατάσσεται βίαια.

Εκεί θα κριθεί αν η κυβερνώσα παράταξη θα αποκτήσει έναν μόνιμο και ισχυρό πονοκέφαλο από τα δεξιά της, ικανό να αλλάξει τις ισορροπίες ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Αν και η Νέα Δημοκρατία ό,τι «λίπος» είχε να δώσει στα δεξιά, το έχει δώσει».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους