Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βρίσκομαι αυτές τις μέρες στην Ουάσινγκτον στο πλαίσιο του Libra Philanthropies Democracy Cohort.

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τα δικά του βιώματα δουλεύουμε πάνω στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συμμετοχή των νέων στα κοινά.

Χθες, στις 19 Μαΐου, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, είχα την τιμή να συναντηθώ με τον Garo Paylan. Ο Garo Paylan είναι Αρμένιος πολιτικός από την Τουρκία και πρώην βουλευτής στο τουρκικό κοινοβούλιο.

Για χρόνια δίνει μια μοναχική, δύσκολη και απίστευτα θαρραλέα μάχη να μιλήσει ανοιχτά μέσα στην ίδια του τη χώρα για τη Γενοκτονία των Αρμενίων και για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, πληρώνοντας πολύ βαρύ προσωπικό και πολιτικό κόστος.

Το ότι συναντηθήκαμε αυτήν ακριβώς την ημέρα δεν ήταν απλώς μια σύμπτωση καθώς είχε ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος. Οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι ανήκουν στο ίδιο ακριβώς κεφάλαιο της ιστορίας.

Στην ίδια εποχή, στα ίδια χώματα της Μικράς Ασίας, άνθρωποι που ζούσαν δίπλα δίπλα για αιώνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ίδια βία, τον ίδιο τρόμο και τον ίδιο ξεριζωμό.

Δεν πρόκειται για δύο ξεχωριστές ιστορίες αλλά για μια κοινή, ανοιχτή πληγή που ο καθένας την κουβαλάει με το δικό του όνομα.

Για μένα αυτή η συγκίνηση είναι πολύ προσωπική.

Μεγαλωμένος στον Βύρωνα, σε μια γειτονιά που γεννήθηκε από την προσφυγιά της Μικράς Ασίας.

Για τη δική μας γενιά αυτή η μνήμη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια στα βιβλία της ιστορίας, είναι οι δρόμοι που περπατάμε και το έδαφος πάνω στο οποίο πατάμε.

Με τον Garo συζητήσαμε για την ειρήνη, για τις απειλές που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δημοκρατίες μας, αλλά και για το πώς λαοί που μοιράζονται τις ίδιες γειτονιές, τις ίδιες γεύσεις, τους ίδιους μύθους και τα ίδια τραύματα μπορούν να κοιτάξουν διαφορετικά το μέλλον.

Μιλήσαμε για τον ρόλο που έχουν οι νεότερες γενιές να μετατρέψουν τη μνήμη σε υπεύθυνη πολιτική πράξη και σε ασπίδα δικαιοσύνης, αντί για καύσιμο που τροφοδοτεί το μίσος.

Πιστεύω βαθιά ότι η ιστορική μνήμη δεν ανήκει σε όσους θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν για να χτίσουν τείχη.

Ανήκει σε όσους αντλούν δύναμη από αυτήν για να υπερασπιστούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όπου και αν αυτή απειλείται.

Φεύγω από αυτή τη συνάντηση με μια πεποίθηση που γίνεται όλο και πιο δυνατή αυτές τις μέρες, ότι η γενιά μας έχει την ευθύνη να μετατρέψει το κοινό μας παρελθόν σε ένα κοινό όραμα. Σε ένα μέλλον όπου η μνήμη δεν θα χωρίζει τους ανθρώπους αλλά θα τους προστατεύει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους