Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η συνωμοσία των μετρίων»🚫 ~Όταν η βλακεία γίνεται καθεστώς~⚠️ Το 1941, μέσα σε μια Ελλάδα που βυθιζόταν στο σκοτάδι της Κατοχής, ένας σχεδόν λησμονημένος αλλά εκρηκτικά διορατικός στοχαστής, ο Ευάγγελος Λεμπέσης, έγραφε ένα από τα πιο προκλητικά και αφοπλιστικά πολιτικά δοκίμια της νεότερης ελληνικής σκέψης," Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω". Ένα κείμενο που δεν χαρίστηκε σε κανέναν και πιθανότατα για αυτό το μνημονεύουν ελάχιστοι.

Ούτε στις ελίτ, ούτε στις μάζες, ούτε στην πολιτική εξουσία, ούτε στην ίδια την κοινωνία.Ο Λεμπέσης δεν ήταν ένας συνηθισμένος συγγραφέας.

Ήταν ένας αιρετικός κοινωνιολόγος της ανθρώπινης παρακμής.

Ένας άνθρωπος που διέκρινε πίσω από τα μεγάλα λόγια της πολιτικής, της ιδεολογίας και της δημοκρατίας έναν βαθύτερο μηχανισμό την οργανωμένη επικράτηση της μετριότητας πάνω στην ευφυΐα, της κραυγής πάνω στη σκέψη, της αγέλης πάνω στο δημιουργικό άτομο.

Δυστυχώς το πιο ανατριχιαστικό είναι πως ογδόντα και πλέον χρόνια μετά, η σκέψη του μοιάζει πιο σύγχρονη από ποτέ.Η μεγάλη ιδιοφυΐα του Λεμπέση ήταν ότι κατάλαβε κάτι που οι περισσότερες κοινωνίες αρνούνται να παραδεχτούν,οι βλάκες δεν επικρατούν επειδή είναι περισσότεροι μόνο αριθμητικά αλλά επικρατούν επειδή είναι οργανωμένοι.

Ο ευφυής άνθρωπος λειτουργεί μόνος. Αμφιβάλλει. Αναλύει.

Συγκρούεται με τον εαυτό του.

Έχει ηθικούς ενδοιασμούς.

Δεν μπορεί εύκολα να υποταχθεί σε μηχανισμούς πειθαρχίας.

Ο βλάκας όμως διαθέτει κάτι πολύ ισχυρότερο από την ευφυΐα,το "ανίκητο" ένστικτο της αγέλης.

Αναγνωρίζει αμέσως ποιος τον κολακεύει, ποιος του υπόσχεται ασφάλεια, ποιος του επιτρέπει να παραμείνει πνευματικά αδρανής χωρίς να νιώθει κατώτερος.

Έτσι δημιουργούνται κλίκες, μηχανισμοί, παρατάξεις, κομματικοί στρατοί και δίκτυα αλληλοϋποστήριξης.

Η μετριότητα παύει να είναι ατομικό χαρακτηριστικό και μετατρέπεται σε οργανωμένη πολιτική δύναμη.

Και κάπου εκεί αρχίζει η ελληνική τραγωδία.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδας μοιάζει συχνά με ζωντανή επιβεβαίωση του Λεμπέση.

Ένα σύστημα όπου η πραγματική αξιοκρατία αντιμετωπίζεται σχεδόν ως απειλή.

Όπου ο ανεξάρτητος νους θεωρείται επικίνδυνος επειδή δεν ελέγχεται εύκολα.

Όπου ο κομματικός μηχανισμός δεν επιλέγει πάντα τον ικανότερο αλλά τον ασφαλέστερο.

Τον λιγότερο απρόβλεπτο.

Τον περισσότερο διαχειρίσιμο.

Έτσι αναπόδραστα ενεργοποιείται ο πιο σκοτεινός μηχανισμός εξουσίας η αρνητική επιλογή.

Ο μέτριος προωθεί τον κατώτερο για να μη νιώσει ότι απειλείται.

Ο ανεπαρκής στελεχώνει γύρω του ακόμη πιο ανεπαρκείς ανθρώπους ώστε να μοιάζει ικανός μέσα στη γενική παρακμή.

Έτσι ολόκληρος ο μηχανισμός του κράτους, της πολιτικής, της διοίκησης, ακόμη και της δημόσιας συζήτησης, κατακλύζεται σταδιακά από ανθρώπους που δεν διακρίνονται για την αξία τους αλλά για την προσαρμοστικότητά τους στη μετριότητα.

Και η κοινωνία το αποδέχεται παθητικά.

Όχι πάντα συνειδητά.

Αλλά η αλήθεια απαιτεί κόπο, ενώ το σύνθημα προσφέρει άνεση και στην εποχή μας η σκέψη φαντάζει πολυτέλεια.

Ο άνθρωπος που σκέφτεται κουράζει.

Ο άνθρωπος που απλουστεύει γοητεύει.

Ο πολιτικός που λέει δύσκολες αλήθειες γίνεται αντιπαθής ενώ εκείνος που χαϊδεύει αυτιά βαφτίζεται «λαϊκός» και «αυθεντικός».Γι’ αυτό και στην εποχή των social media, της τηλεοπτικής φλυαρίας και της πολιτικής εικόνας, ο Λεμπέσης μοιάζει απολύτως προφητικός.

Ζούμε στην πρώτη ιστορική περίοδο όπου η άγνοια δεν ντρέπεται για τον εαυτό της αλλά διαφημίζεται με περηφάνια.

Η επιθετική βεβαιότητα εκλαμβάνεται ως ηγετικότητα.

Η χυδαιότητα βαφτίζεται ειλικρίνεια.

Η ημιμάθεια μεταμφιέζεται σε άποψη.

Και ο άνθρωπος που φωνάζει περισσότερο θεωρείται συχνά πιο πειστικός από εκείνον που γνωρίζει περισσότερο.

Αυτή είναι η μεγάλη νίκη της οργανωμένης βλακείας η οποία δεν καταστρέφει μόνο τους θεσμούς αλλά καταστρέφει τα ίδια τα κριτήρια με τα οποία μια κοινωνία ξεχωρίζει το ποιοτικό από το ευτελές και τότε η παρακμή γίνεται αυτοτροφοδοτούμενη.Οι πραγματικά ικανοί αποσύρονται απογοητευμένοι.

Οι δημιουργικοί άνθρωποι απομακρύνονται από τη δημόσια ζωή.

Οι σκεπτόμενοι πολίτες σιωπούν είτε από αηδία είτε από κούραση και το κενό καλύπτεται από επαγγελματίες της δημαγωγίας, από ανθρώπους που δεν έχουν καμία ανάγκη αλήθειας μόνο ανάγκη επιβολής.

Ίσως τελικά αυτό να ήταν το μεγάλο προφητικό μήνυμα του αείμνηστου στοχαστή Ευάγγελου Λεμπέση ότι οι κοινωνίες δεν πεθαίνουν όταν εμφανίζονται οιβλάκες.Πεθαίνουν όταν οι ευφυείς παραιτούνται από την ευθύνη να αντισταθούν.

Και τότε δυστυχώς όπως το βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο στην καθημερινότητα μας η μετριότητα δεν είναι πια σύμπτωμα. Είναι καθεστώς. ✍ Στυλ. Καβάζης 📸«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους