Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Ροδοχώρι ΔΕΝ είναι ούτε ιδιοκτησία κανενός Δημάρχου ούτε λάφυρο καμίας δημοτικής αρχής.

Η πλήρης απαξίωση των δημόσιων χώρων και της κοινωνικής ζωής του χωριού ξεκίνησε: • όταν, με απόφαση της δημοτικής αρχής, παραχωρήθηκε ο πολυχώρος του χωριού σε ιδιωτική επιχείρηση εστίασης, • όταν κόπηκαν δέντρα, σκυροδετήθηκαν παρτέρια και ξηλώθηκαν πετρόκτιστα καθιστικά της πλατείας αλλοιώνοντας τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του χώρου. • όταν η μισή πλατεία του χωριού, μετά από τις αυθαίρετες παρεμβάσεις, μετατράπηκε ουσιαστικά σε επέκταση τραπεζοκαθισμάτων της ίδιας επιχείρησης.

Η δημοτική αρχή, αντί να προστατεύσει τον δημόσιο χαρακτήρα του χωριού, λειτούργησε ως εργαλείο εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων εις βάρος της τοπικής κοινωνίας.

Σήμερα επιχειρείται ένα ακόμη βήμα που οδηγεί το Ροδοχώρι σε κοινωνικό μαρασμό: Η ανάκληση της υπ’ αριθ. 123/2024 απόφασης δωρεάν παραχώρησης χρήσης του παλιού Δημοτικού Σχολείου προς τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ροδοχωριτών.

Δηλαδή η αφαίρεση του τελευταίου δημόσιου στεγασμένου χώρου που απέμεινε για τους νέους, τα παιδιά και τις οικογένειες του χωριού.

Του μοναδικού χώρου όπου μπορούν να συγκεντρώνονται οι νέοι άνθρωποι ιδιαίτερα τους δύσκολους χειμερινούς μήνες και σε περιόδους κακοκαιρίας.

Το μοναδικό καταφύγιο για τις μέρες της βροχής και του κρύου κινδυνεύει να πάψει να ανήκει στα παιδιά και στους νέους του χωριού.

Πώς να αγαπήσουν αύριο τον τόπο τους όταν σήμερα νιώθουν πως δεν χωρούν μέσα σε αυτόν; Η πράξη αυτή, στηριζόμενη σε προσχηματικές και αβάσιμες αιτιολογήσεις, εκλαμβάνεται από την τοπική κοινωνία ως πράξη εκδίκησης απέναντι σε κατοίκους που τόλμησαν να διαφωνήσουν με επιλογές της δημοτικής αρχής.

Η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται πλέον ως λόγος αποκλεισμού από δημόσιους χώρους και ως αιτία πολιτικής τιμωρίας.

Τιμωρείται ένα ολόκληρο χωριό — και κυρίως οι νέοι άνθρωποι — επειδή δεν αποδέχθηκε σιωπηλά αποφάσεις που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του τόπου.

Η αλαζονική και εκδικητική στάση απέναντι σε κατοίκους που εξέφρασαν διαφορετική άποψη δεν συνάδει ούτε με τον θεσμικό ρόλο της αυτοδιοίκησης ούτε με τις αρχές δημοκρατικής διοίκησης και ισονομίας.

Ιδιαίτερη θλίψη προκαλεί και η στάση του Προέδρου της κοινότητας, ο οποίος αντί να υπερασπιστεί το σύνολο των κατοίκων και το συμφέρον του χωριού, εμφανίζεται πολιτικά και πρακτικά ταυτισμένος με τα συμφέροντα της ιδιωτικής επιχείρησης που εκμεταλλεύεται τον δημόσιο χώρο. Ο Πρόεδρος ενός χωριού οφείλει να είναι πρόεδρος όλων των κατοίκων και όχι υποστηρικτής συγκεκριμένων συμφερόντων.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι λαμβάνονται αποφάσεις για το μέλλον του Ροδοχωρίου χωρίς να φαίνεται να απασχολεί πραγματικά ποιο χωριό θα παραδοθεί στις επόμενες γενιές.

Ένα χωριό χωρίς ζωή , χωρίς νέους ανθρώπους.

Χωρίς κοινωνική συνοχή.

Ένα χωριό δεν επιβιώνει με τραπεζοκαθίσματα και προσωπικά συμφέροντα.

Επιβιώνει όταν τα παιδιά του θέλουν να επιστρέφουν σε αυτό.

Η εξουσία χωρίς διάλογο και χωρίς λογοδοσία γεννά αλαζονεία και διχασμό.

Και η αλαζονεία ήταν πάντα ο χειρότερος εχθρός των μικρών τόπων. Το Ροδοχώρι δεν ζητά προνόμια.

Ζητά δικαιοσύνη, σεβασμό και το δικαίωμα να συνεχίσει να υπάρχει ως ζωντανή κοινότητα ανθρώπων και όχι ως χώρος εξυπηρέτησης προσωπικών επιλογών και ημετέρων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους