Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το δελφίνι Ο ήλιος έγερνε αργά προς τη δύση, βάφοντας τη θάλασσα με εκείνο το βαθύ πορτοκαλί που μοιάζει να κρύβει μυστικά.

Ο άντρας καθόταν στη μικρή του βάρκα, μόνος, με το καλάμι στο χέρι και το βλέμμα χαμένο κάπου ανάμεσα στον ορίζοντα και στις σκέψεις του.

Δεν ψάρευε στα αλήθεια για ψάρια.

Ψάρευε για ησυχία.

Η θάλασσα ήταν σχεδόν ακίνητη, σαν να κρατούσε την ανάσα της.

Μέχρι που ένα ελαφρύ κύμα έσπασε δίπλα στη βάρκα.

Ο άντρας γύρισε το κεφάλι του και τότε το είδε.

Ένα δελφίνι.

Δεν πήδηξε όπως κάνουν συνήθως.

Δεν έκανε θόρυβο.

Απλώς αναδύθηκε ήρεμα, σαν να ήταν πάντα εκεί. «Δεν θα πιάσεις τίποτα σήμερα», ακούστηκε μια φωνή.

Ο άντρας πάγωσε.

Κοίταξε γύρω του.

Κανείς. «Εδώ κάτω», είπε ξανά η φωνή.

Κοίταξε το δελφίνι.

Τα μάτια του ήταν παράξενα ήρεμα.

Σαν ανθρώπινα. «Εσύ… μιλάς;» ψέλλισε. «Εσύ… ακούς;» απάντησε το δελφίνι.

Ο άντρας άφησε το καλάμι του να πέσει απαλά στη βάρκα. «Ίσως και να έχω ανάγκη να ακούσω κάτι» είπε χαμηλόφωνα.

Το δελφίνι έκανε έναν μικρό κύκλο γύρω από τη βάρκα. «Ψαρεύεις σε λάθος μέρος», του είπε. «Για ψάρια ή για απαντήσεις;» ρώτησε ο άντρας.

Το δελφίνι χαμογέλασε, ή του φάνηκε πως χαμογέλασε. «Οι απαντήσεις βρίσκονται πάντα στο βάθος», είπε.

Ο άντρας κοίταξε τη θάλασσα.

Το νερό είχε σκουρύνει. «Φοβάμαι τα βαθιά», παραδέχτηκε. «Όλοι φοβούνται, όχι τη θάλασσα, αλλά αυτό που καθρεφτίζει», απάντησε το δελφίνι. «Και τι καθρεφτίζει;» «Την ψυχή σου.» Σιωπή.

Ένα ελαφρύ κύμα χτύπησε τη βάρκα, σαν να συμφωνούσε. «Πόσο βαθύς είναι ο ωκεανός;» ρώτησε ο άντρας.

Το δελφίνι βούτηξε για λίγο και ξαναβγήκε. «Όσο και ότι δεν έχεις τολμήσει να κοιτάξεις μέσα σου.» Ο άντρας έσκυψε και άγγιξε το νερό με τα δάχτυλά του. «Και αν κατέβω…;» «Θα χαθείς», είπε το δελφίνι. «Αλλά ίσως για πρώτη φορά, να βρεις τον εαυτό σου.» Ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει.

Ο ουρανός σκοτείνιαζε. «Εσύ έχεις κατέβει τόσο βαθιά;» ρώτησε.

Το δελφίνι τον κοίταξε για λίγο. «Εγώ γεννήθηκα εκεί.» Ο άντρας χαμογέλασε πικρά. «Εγώ όχι.» «Όχι», είπε το δελφίνι. «Αλλά κουβαλάς τον ίδιο ωκεανό μέσα σου.» Ένα ψάρι τσίμπησε το καλάμι.

Ο άντρας δεν αντέδρασε. «Δεν θα το τραβήξεις;» ρώτησε το δελφίνι. «Όχι» είπε. «Νομίζω πως σήμερα έπιασα κάτι πιο σημαντικό.» Το δελφίνι έκανε ένα τελευταίο κύκλο. «Να θυμάσαι» είπε πριν βουτήξει. «Το βάθος δεν είναι για να το φοβάσαι.

Είναι για να το γνωρίσεις.» Και χάθηκε.

Ο άντρας έμεινε μόνος ξανά.

Ή ίσως, όχι ακριβώς μόνος.

Κοίταξε τη θάλασσα.

Δεν ήταν πια απλώς νερό.

Ήταν καθρέφτης.

Και για πρώτη φορά, δεν φοβήθηκε να κοιτάξει.

Βαθιά, μέσα του. Τάσος Χινιτίδης - Η πένα του ΛΥΚΟΥ Από την υπέροχη σελίδα Η πένα του ΛΥΚΟΥ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους