Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες φορές ο άνθρωπος πονά όχι μόνο από τα γεγονότα της ζωής, αλλά από τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Από εκείνους που εκμεταλλεύτηκαν την καλοσύνη του, πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του, είπαν ψέματα, φθόνησαν το φως του ή προσπάθησαν να τον μειώσουν για να νιώσουν οι ίδιοι πιο δυνατοί.

Και όταν τέτοιες εμπειρίες επαναλαμβάνονται, γεννιέται μέσα του μια βαθιά κούραση.

Μια απορία που γίνεται σχεδόν κραυγή: «Γιατί συμβαίνει αυτό ξανά;» «Τι δεν βλέπω;» «Μήπως η αγάπη, η ευγένεια και η αλήθεια δεν έχουν θέση σε αυτόν τον κόσμο;» Κι όμως, ακριβώς εκεί χρειάζεται να σταθεί ο άνθρωπος με μεγαλύτερη αλήθεια απέναντι στον εαυτό του.

Η ζωή δεν έρχεται πάντα να μας χαϊδέψει.

Πολλές φορές έρχεται να μας αφυπνίσει.

Όχι για να μας πείσει ότι οι άνθρωποι είναι κακοί, αλλά για να μας μάθει να βλέπουμε καθαρότερα.

Να διακρίνουμε ποιος μας πλησιάζει με αλήθεια και ποιος με ανάγκη να πάρει κάτι από εμάς.

Να καταλάβουμε πού δώσαμε τον εαυτό μας χωρίς όρια, πού σωπάσαμε ενώ πληγωνόμασταν, πού ανεχτήκαμε συμπεριφορές που δεν τιμούσαν την ψυχή μας.

Αυτό δεν σημαίνει να γίνουμε σκληροί.

Ούτε καχύποπτοι.

Ούτε ψυχροί.

Σημαίνει να γίνουμε συνειδητοί.

Να κρατήσουμε την καρδιά μας ανοιχτή, αλλά όχι αφύλακτη.

Να συνεχίσουμε να αγαπάμε, αλλά χωρίς να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας.

Να μάθουμε ότι η καλοσύνη χωρίς όρια συχνά γίνεται τόπος εκμετάλλευσης.

Και ότι η αγάπη προς τους άλλους δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στην εγκατάλειψη της δικής μας αξιοπρέπειας.

Ο φθόνος των άλλων δεν μειώνει το φως σου.

Τα ψέματά τους δεν καθορίζουν την αλήθεια σου.

Η προδοσία που βίωσες δεν λέει ποιος είσαι εσύ· αποκαλύπτει ποιοι ήταν εκείνοι.

Και κάτι ακόμη βαθύτερο: Το ότι πληγώθηκες δεν σημαίνει ότι ήσουν αδύναμος.

Συχνά σημαίνει ότι ήσουν ανοιχτός, αληθινός, δοτικός.

Αυτές δεν είναι αδυναμίες.

Αλλά χρειάζονται προστασία, διάκριση και θάρρος.

Θάρρος να λες «όχι». Θάρρος να απομακρύνεσαι.

Θάρρος να μην εξηγείς συνεχώς την αξία σου.

Θάρρος να σταματήσεις να παρακαλάς για σεβασμό εκεί όπου έπρεπε να προσφέρεται αυτονόητα.

Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να μικραίνει ώστε να χωρά στις ανεπάρκειες των άλλων.

Γεννήθηκε για να ανθίζει με αλήθεια.

Να θυμάσαι: Η αξία σου δεν αλλάζει επειδή κάποιοι δεν μπόρεσαν να τη δουν.

Δεν μειώνεται επειδή κάποιοι προσπάθησαν να σε αδικήσουν.

Δεν χάνεται επειδή συνάντησες ανθρώπους που δεν είχαν το βάθος να σταθούν απέναντι στην καθαρότητά σου.

Η ζωή ίσως επιτρέπει κάποιες επαναλήψεις όχι για να σε τιμωρήσει, αλλά για να σε δυναμώσει εσωτερικά.

Για να μάθεις να προστατεύεις την ψυχή σου χωρίς να κλείνεις την καρδιά σου.

Για να καταλάβεις ότι η αληθινή δύναμη δεν είναι να αντέχεις τα πάντα, αλλά να αναγνωρίζεις πότε κάτι δεν σου αξίζει.

Και τότε ο άνθρωπος αλλάζει.

Όχι προς το σκοτάδι.

Προς τη διαύγεια.

Πιο ήρεμος.

Πιο σταθερός.

Πιο αληθινός.

Με περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του και λιγότερο φόβο να χάσει όσους δεν τον τίμησαν ποτέ πραγματικά.

Γιατί η ψυχή που πέρασε μέσα από την αδικία και δεν έχασε την ανθρωπιά της, κουβαλά μια μεγάλη δύναμη: τη δύναμη της αλήθειας. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους