Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιοι άνθρωποι δεν έμαθαν ποτέ να μιλούν ανοιχτά. Όχι γιατί δεν έχουν σκέψεις.

Όχι γιατί δεν νιώθουν.

Αλλά γιατί κάποτε πλήρωσαν ακριβά την αλήθεια τους.

Μεγάλωσαν σε σπίτια όπου η διαφωνία θεωρούνταν ασέβεια.

Όπου το «μην κάνεις σκηνή», το «άσ’ το τώρα», το «υπερβάλλεις» έγινε καθημερινή παιδαγωγική.

Έμαθαν ότι για να αγαπηθούν πρέπει να είναι βολικοί. Ήσυχοι. Προσαρμοσμένοι.

Να καταπίνουν λέξεις πριν καν γεννηθούν.

Και έτσι άρχισε η εσωτερική λογοκρισία.

Δεν λένε «με πλήγωσες». Δεν λένε «αυτό με αδικεί». Δεν λένε «θυμώνω». Δεν λένε «δεν αντέχω άλλο». Χαμογελούν. Συμφωνούν. Υποχωρούν.

Εξηγούν τους άλλους αντί να υπερασπίζονται τον εαυτό τους.

Κι όμως, το σώμα θυμάται όσα το στόμα δεν τόλμησε να πει.

Τα άγχη.

Οι κρίσεις πανικού.

Η χρόνια κόπωση.

Η σιωπηλή θλίψη.

Η παγωμένη οργή.

Δεν είναι αδυναμία.

Είναι συσσωρευμένη καταπίεση.

Υπάρχει κάτι βαθιά τραγικό στους ανθρώπους που έμαθαν να σωπαίνουν: συχνά θεωρούν «καλό χαρακτήρα» την αυτοακύρωσή τους.

Λένε: «Δεν θέλω να στενοχωρήσω κανέναν». Αλλά μέσα τους στενοχωρούν τον εαυτό τους καθημερινά.

Λένε: «Δεν πειράζει». Ενώ πειράζει.

Και μάλιστα πολύ.

Λένε: «Εγώ κάνω υπομονή». Μα η υπομονή χωρίς όρια δεν είναι αρετή.

Είναι εγκατάλειψη εαυτού.

Κάποιοι άνθρωποι έγιναν τόσο εξασκημένοι στο να κατανοούν τους άλλους, που έχασαν την επαφή με το δικό τους παράπονο.

Ξέρουν να δικαιολογούν τους πάντες: τον απόντα σύντροφο, τον σκληρό γονιό, τον χειριστικό φίλο, τον αγενή εργοδότη.

Μόνο τον εαυτό τους δεν δικαιολογούν ποτέ.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο οδυνηρό; Ότι πολλοί από αυτούς δεν φαίνονται «πληγωμένοι». Φαίνονται λειτουργικοί. Ευγενικοί. Χαμογελαστοί. Συνεργάσιμοι.

Οι άνθρωποι τούς επαινούν επειδή «δεν δημιουργούν προβλήματα». Μα η αλήθεια είναι άλλη: δεν δημιουργούν προβλήματα προς τα έξω, γιατί έχουν μάθει να τα στρέφουν όλα προς τα μέσα.

Κάθε φορά που δεν λες αυτό που νιώθεις για να μη χάσεις έναν άνθρωπο, χάνεις λίγο από εσένα.

Κάθε φορά που προδίδεις την αλήθεια σου για να διατηρήσεις μια ισορροπία, η ψυχή σου το καταγράφει.

Η σιωπή δεν είναι πάντα ωριμότητα.

Πολλές φορές είναι φόβος ντυμένος με ευγένεια.

Και όχι η έκφραση δεν είναι αγένεια.

Το να λες «αυτό με πονάει» δεν είναι επίθεση.

Το να βάζεις όρια δεν είναι εγωισμός.

Το να θυμώνεις δεν σε κάνει κακό άνθρωπο.

Οι άνθρωποι που έμαθαν να σωπαίνουν χρειάζονται κάτι περισσότερο από συμβουλές.

Χρειάζονται μια βαθιά επανεκπαίδευση στην αξία τους.

Να καταλάβουν ότι: η ανάγκη τους δεν είναι βάρος, η φωνή τους δεν είναι απειλή, το συναίσθημά τους δεν είναι υπερβολή, και η αλήθεια τους δεν χρειάζεται απολογία για να υπάρξει.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να συμβεί το πιο δύσκολο και πιο λυτρωτικό βήμα: να σταματήσουν να ζητούν άδεια για να υπάρχουν.

Να μιλήσουν.

Με αλήθεια.

Και η αλήθεια, όσο κι αν τρέμει στην αρχή, είναι πάντα πιο υγιής από μια ζωή χτισμένη πάνω στη σιωπηλή αυτοπροδοσία. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους