Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μη φοβάστε Υπάρχουν μέρες που ανοίγεις τις ειδήσεις και νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο. Πόλεμοι. Αρρώστιες. Καταστροφές.

Παιδιά που υποφέρουν.

Άνθρωποι που ξεριζώνονται.

Φόβος για το αύριο.

Και κάπου εκεί, μαζί με όλα τα πραγματικά βάσανα του κόσμου, εμφανίζονται και οι άλλες φωνές.

Εκείνες που τρομάζουν ακόμη περισσότερο τον άνθρωπο.

Που βλέπουν παντού σημεία.

Που μιλούν με βεβαιότητα για τα έσχατα, για ημερομηνίες, για προφητείες, για το «τέλος που έρχεται». Και ο άνθρωπος, ήδη κουρασμένος, ταράζεται.

Δεν είναι παράξενο.

Ο φόβος είναι ανθρώπινος. Η Εκκλησία δεν τον κοροϊδεύει.

Δεν στέκεται απέναντι στον άνθρωπο που φοβάται με αυστηρότητα, σαν να του λέει «κακώς φοβάσαι». Ξέρει τον πόνο του κόσμου.

Ξέρει πόσο εύκολα μπορεί να σκοτεινιάσει η καρδιά όταν γύρω της όλα μοιάζουν αβέβαια.

Όμως μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία, η φωνή του Χριστού μένει καθαρή: «Μη φοβείσθε». Δεν το λέει κάποιος που δεν γνωρίζει τι είναι ο πόνος.

Δεν το λέει κάποιος που κοιτάζει τον κόσμο από μακριά.

Το λέει Εκείνος που μπήκε ο ίδιος στον πόνο του ανθρώπου.

Που γνώρισε την εγκατάλειψη, την αδικία, τον σταυρό, τον θάνατο.

Γι’ αυτό και ο λόγος Του δεν είναι εύκολη παρηγοριά.

Είναι στήριγμα. Ο Χριστός μίλησε για πολέμους, για ταραχές, για δύσκολες ημέρες.

Δεν μας τα έκρυψε.

Αλλά δεν μας τα είπε για να ζούμε με το βλέμμα καρφωμένο στον τρόμο.

Δεν μας κάλεσε να κυνηγούμε σημάδια, ούτε να γινόμαστε σκλάβοι κάθε φήμης και κάθε ανησυχητικού λόγου που κυκλοφορεί.

Μας κάλεσε να είμαστε άγρυπνοι.

Άλλο αυτό, κι άλλο πανικόβλητοι. Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν ακολουθεί όσους αναστατώνουν τις ψυχές των ανθρώπων.

Δεν ευλογεί τον φόβο ως τρόπο ζωής.

Και σίγουρα δεν δέχεται τη βεβαιότητα εκείνων που νομίζουν ότι μπορούν να ορίσουν αυτά που ο ίδιος ο Χριστός άφησε κρυμμένα.

Γιατί ο Κύριος είπε καθαρά: «Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς οἶδεν… εἰ μὴ ὁ Πατήρ». Αυτό πρέπει να το κρατούμε καλά.

Κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα και την ώρα. Κανείς.

Όσο πειστικά κι αν μιλά.

Όσο κι αν επικαλείται γεγονότα, αριθμούς, πολέμους, καταστροφές ή προφητείες.

Ο χριστιανός δεν χτίζει την πίστη του πάνω στον φόβο.

Τη χτίζει πάνω στον Χριστό.

Και τα έσχατα, για την Εκκλησία, δεν είναι πρώτα απ’ όλα απειλή.

Είναι η συνάντηση με τον Χριστό.

Είναι η φανέρωση της Βασιλείας Του.

Είναι αυτό που ομολογούμε κάθε φορά στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Δεν λέμε ότι περιμένουμε την καταστροφή.

Λέμε ότι περιμένουμε την Ανάσταση.

Περιμένουμε τη ζωή.

Περιμένουμε τον Χριστό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι γινόμαστε αδιάφοροι.

Ούτε ότι κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε όσα συμβαίνουν.

Ο χριστιανός πονά για τον κόσμο.

Προσεύχεται για όσους υποφέρουν.

Βοηθά όσο μπορεί.

Δεν ζει σε γυάλινο δωμάτιο, προστατευμένος από την αγωνία των άλλων.

Αλλά δεν παραδίδει και την καρδιά του στον πανικό. Η Εκκλησία μάς δείχνει άλλο δρόμο.

Μας καλεί σε μετάνοια.

Σε προσευχή.

Σε εξομολόγηση.

Σε συγχώρεση.

Σε περισσότερη αγάπη.

Σε λιγότερη σκληρότητα.

Σε επιστροφή στη Θεία Λειτουργία, όχι σαν τυπική υποχρέωση της Κυριακής, αλλά σαν τον τόπο όπου ο άνθρωπος ξαναβρίσκει το κέντρο του.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να το ξεχνούμε: η συχνή Θεία Κοινωνία.

Όχι πρόχειρα.

Όχι μηχανικά.

Όχι χωρίς προετοιμασία.

Αλλά με μετάνοια, με ταπείνωση, με εξομολόγηση, με την ευλογία του πνευματικού.

Γιατί δεν νικιέται ο φόβος μόνο με σκέψεις.

Ούτε μόνο με ωραία λόγια.

Ο φόβος αρχίζει να λυγίζει όταν ο άνθρωπος ενώνεται με τον Χριστό.

Όταν πλησιάζει το Άγιο Ποτήριο και κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα Του.

Εκεί καταλαβαίνει, όχι πάντα με το μυαλό, αλλά βαθύτερα, ότι ο Χριστός δεν είναι μακριά.

Δεν είναι απλώς μια ιδέα που μας παρηγορεί.

Είναι παρών.

Μας δίνεται.

Μπαίνει στη ζωή μας.

Στηρίζει την ψυχή μας εκεί που εμείς δεν μπορούμε να τη στηρίξουμε.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες μίλησαν για τη Θεία Κοινωνία ως φάρμακο αθανασίας.

Όχι ποιητικά μόνο. Πραγματικά.

Γιατί ο άνθρωπος δεν χρειάζεται απλώς να μάθει πότε θα έρθει το τέλος.

Χρειάζεται να ζει ενωμένος με Εκείνον που νίκησε το τέλος.

Ας προσέξουμε λοιπόν.

Αν η σκέψη των εσχάτων μάς κάνει ταραγμένους, καχύποπτους, σκληρούς, έτοιμους να βλέπουμε παντού εχθρούς και απειλές, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Η αληθινή εγρήγορση δεν γεννά υστερία.

Γεννά ειρήνη. Προσευχή. Ταπείνωση. Αγάπη.

Έναν άνθρωπο πιο προσεκτικό με την ψυχή του και πιο σπλαχνικό με τον διπλανό του.

Δεν ξέρουμε τι θα φέρουν οι καιροί.

Ούτε χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι δεν μας ανησυχεί τίποτα.

Είμαστε άνθρωποι. Κλονιζόμαστε. Φοβόμαστε. Ρωτάμε.

Σιωπούμε μπροστά σε όσα δεν καταλαβαίνουμε.

Αλλά δεν είμαστε χωρίς ελπίδα.

Ο χριστιανός δεν ζει σαν να μην υπάρχει τέλος.

Ζει όμως γνωρίζοντας ότι στο τέλος δεν βρίσκεται το χάος.

Βρίσκεται ο Χριστός.

Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει η ημέρα εκείνη.

Ξέρουμε όμως Ποιος θα έρθει. Και αυτό, μέσα σε έναν κόσμο που φοβάται, είναι αρκετό για να κρατήσει την καρδιά όρθια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους