"Everyday malakia". Χρόνια πολλά, είπαμε, στους εορτάζοντες; Ανοίγω την οθόνη σήμερα το πρωΐ να διαβάσω ειδήσεις σε πληθώρα ειδησεογραφικών ιστοσελίδων και αρχίζει η καθημερινή λειτουργία του...

Πλήρες Κείμενο:

"Everyday malakia". Χρόνια πολλά, είπαμε, στους εορτάζοντες; Ανοίγω την οθόνη σήμερα το πρωΐ να διαβάσω ειδήσεις σε πληθώρα ειδησεογραφικών ιστοσελίδων και αρχίζει η καθημερινή λειτουργία του σύγχρονου θεάτρου φόβου. "Κρίση στα τρόφιμα, τελειώνουν οσονούπω παγκοσμίως." "Κρίση στα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, τελειώνουν μέχρι Ιούνιο." "Νέο στέλεχος του ιού έμπολα, έρχεται νέα επιδημία." "Ακραία καιρικά φαινόμενα μέσα στο καλοκαίρι." "Συναγερμός για παγκόσμιο πόλεμο". "Θρίλερ με νέο επικείμενο πόλεμο με την Τουρκία." "Παγκόσμια ανησυχία για τον τουρισμό." Και κάπου εκεί έρχεται στο μυαλό μου η ιστορική πλέον φράση του Gennaro Gattuso όταν ήταν προπονητής στον ΟΦΗ, "everyday malakia." Μόνο που πλέον δεν μιλάμε για απλή "malakia" αλλά για εργόχειρο κανονικό.

Ολόκληρη βιομηχανία μαζικής κοινωνικής ψυχολογικής εξάντλησης εκτυλίσσεται απρόσκοπτα και μεθοδευμένα κάθε πρωί προσπαθώντας να παράξει τον επόμενο νέο φόβο προς κατανάλωση.

Σαν εργοστάσιο που δεν κοιμάται, σήμερα ο ιός, αύριο η βενζίνη, μεθαύριο το φαγητό, μετά το blackout, μετά η τεχνητή νοημοσύνη, μετά ο ήλιος, μετά η βροχή, μετά η γύρη, μετά το νερό και στο τέλος το τίποτα που θα φορεθεί ως φόβος.

Όλα αυτά σε ύφος "μείνετε μαζί μας, η Αποκάλυψη έρχεται αμέσως μετά τις διαφημίσεις απορρυπαντικού και στοιχήματος." Δεν λέω πως δεν υπάρχουν πραγματικά προβλήματα στον κόσμο, υπάρχουν και σοβαρά.

Αλλά άλλο η ενημέρωση και άλλο η συνεχής νευρολογική πολιορκία του ανθρώπου.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν φτιάχτηκε για να ζει 24 ώρες το 24ωρο σε κατάσταση συναγερμού.

Κουράζεται, μουδιάζει, αγριεύει και χάνει την κρίση του.

Σε εκείνο το σημείο συμβαίνουν δύο πράγματα, ή ο άνθρωπος γίνεται φοβισμένο πλάσμα που πανικοβάλλεται με κάθε νέο τίτλο, ή παθαίνει πλήρη συναισθηματική απονέκρωση και δεν τον αγγίζει τίποτα πλέον.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο αποτέλεσμα της σύγχρονης τρομολαγνείας, η εξάντληση της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής και την θυσία αυτής που διακαώς επιζητούν.

Όταν κάθε εβδομάδα έρχεται το τέλος, στο τέλος ο άνθρωπος δεν ζει, απλώς περιμένει την επόμενη καταστροφή στην οθόνη του. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος) Υ.Γ. Χρόνια πολλά και σε όσους γιορτάζουν (Κωνσταντίνου και Ελένης), ελπίζω να επιβιώσετε από το "κύμα τρόμου" που προβλέπουν τα sites!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους