Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιλάμε για την κρίση εκπροσώπησης και την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Ένα παράδειγμα.

Στη μεταρρύθμιση του ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ για την τοπική αυτοδιοίκηση, που θεσμοθετήθηκε το 2016,περιλαμβανόταν η ξεχωριστή κάλπη για τις κοινότητες επειδή τους δόθηκε η δυνατότητα να εκφραστούν και να μη στοιχηθούν απλώς και μόνο κάτω από τον εκάστοτε υποψήφιο δήμαρχο.

Άρα δημοκρατία στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, στο κύτταρο του χωριού, της κοινότητας.

Μια από τις πρώτες μεταρρυθμίσεις που έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ το 2019 – αντιμεταρρυθμίσεις θα έλεγα εγώ – ήταν η κατάργηση της χωριστής κάλπης του ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ.

Δεύτερο παράδειγμα.

Πολύ πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη άνοιξε μια συζήτηση για το πώς θα αξιοποιηθεί ο χώρος της ΔΕΘ.

Υπήρξε ένα τοπικό κίνημα το οποίο συνέλεξε 23.000 υπογραφές και ζήτησε να γίνει δημοψήφισμα για να αποφασίσουν οι ίδιοι οι πολίτες πώς αυτός ο πολύ σημαντικός χώρος για τη πόλη θα αξιοποιηθεί τελικά.

Το αίτημα απορρίφθηκε.

Πώς ζητάμε μετά να υπάρχει εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς εξουσίας, είτε αυτό αφορά το κεντρικό κράτος είτε αφορά την αυτοδιοίκηση; Πολλές φορές λέμε ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται, ότι η κοινωνία είναι αλλού, ότι είναι τέτοια η ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες που επικρατεί ο ατομικισμός, ο κυνισμός.

Εμένα αυτή η συζήτηση με ενοχλεί γιατί θεωρώ ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Οι πολίτες όντως στις σημερινές συνθήκες, το 2026, ενεργοποιούνται, δραστηριοποιούνται και κοινωνικοποιούνται με πολύ διαφορετικούς τρόπους από τις προηγούμενες γενιές.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμμετέχουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι και δεν πολιτικοποιούνται, ειδικά οι νέοι άνθρωποι, με τον δικό τους τρόπο.

Δεν μπορούμε να τους κουνάμε το δάχτυλο – και το λέω και αυτοκριτικά – και να τους λέμε αυτός είναι ο σωστός τρόπος πολιτικοποίησης και δεν υπάρχει άλλος, προσβάλει τους ίδιους πολίτες.

Για παράδειγμα τι έγινε με τα Τέμπη; Είναι οι μεγαλύτερες κινητοποιήσεις που έχουν γίνει στη χώρα από τη μεταπολίτευση.

Γιατί ήταν ένα ζήτημα που ένιωσε ο πολίτης - και κυρίως οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που εμείς θεωρούμε απολιτίκ - ότι τον αφορά. Η Αριστερά στη χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως, μέσα στη γενικευμένη υπαρξιακή της κρίση, πιάστηκε το τελευταίο διάστημα από ένα συγκεκριμένο παράδειγμα.

Την εκλογή του Zohran Mamdani στη Νέα Υόρκη, στη μητρόπολη του καπιταλισμού.

Πώς, όμως, το κατάφερε αυτό; Δημιουργώντας ένα κίνημα 100.000 εθελοντών και επιλέγοντας όχι μια πολιτική ταυτοτήτων, παρότι ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ταυτίσεων.

Μίλησε για το κόστος ζωής, για το κόστος των μεταφορών, για το μανάβικο, για τον παιδικό σταθμό.

Εκεί, κατά τη γνώμη μου, είναι το κλειδί και για τη δική μας Αριστερά σε όλες της τις εκφράσεις, σε όλες τις εκφάνσεις, σε όλες της τις εκδοχές.

Δεν υποτιμώ ότι και τα πρόσωπα είναι φορείς αξιών και ιδεών και πολιτικής, αλλά αν θέλουμε πραγματικά να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή, απαιτείται συλλογική δράση, που θα απαντήσει στα πραγματικά προβλήματα των πραγματικών ανθρώπων.

Η παρέμβασή μου κατά την συζήτηση στο πάνελ «Σχέδιο και Πολιτική στην ΑΜΘ: Από τα Δεδομένα στην Πράξη» της ημερίδας του Ινστιτούτου ΕΝΑ με θέμα: «Αν. Μακεδονία - Θράκη σε μετάβαση: Παραγωγική ανασυγκρότηση, κοινωνική συνοχή και δημογραφική βιωσιμότητα» | Κομοτηνή, 20.05.26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους