Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ -"Καυμένε Μπεν" είπε ο Τζιμ με μια σιγανή φωνή. "Ναι, δεν είχε καμιά άλλη ευκαιρία. Ω Θεέ μου, τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια σε αυτά τα γ@#μένα αεροπλάνα" είπε ο Τόμυ πικρά. "Θα πρέπει να τον αφήσουμε" είπα "Πρέπει να πάμε στη θέση μας όσο πιο γρήγορα μπορούμε". "Κόβουμε δρόμο από εκείνη την μεγάλη ελιά και μετά θα πρέπει να διασχίσουμε και να περάσουμε το ανοιχτό πεδίο" είπε ο Jim. "Ποτέ δεν θα το καταφέρουμε" ήρθε μια φωνή από τα σφιγμένα χείλη του Tommy "Αλλά, δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς". Διασχίσαμε κάθετα την ανοιχτή έκταση και φθάσαμε ασφαλείς σε μια άλλη συστάδα ελιών.

Πηγαίνοντας από δέντρο σε δέντρο, καταφέραμε να περάσουμε. "Είναι εδώ, είναι ο λοχίας", είπε ο Jim. "Γρήγορα στα πόστα σας παλληκάρια!". Μας φώναξε o λοχίας Ρέντμοντ : "Σβέλτα γιατί, οι αλεξιπτωτιστές πέφτουν σαν βροχή, και οι Μαόρι βρίσκονται ήδη εκεί.

Πού είναι ο Μπεν;" ρώτησε. "Ο Ben δεν θα μπορέσει να πάει στο πόστο του σήμερα το πρωί Λοχία," είπα καθώς τον κοίταξα. "Για το θεό, γιατί;" "Ο Μπεν χτυπήθηκε πριν από πέντε λεπτά, μέσα σε αυτή την κόλαση." Απάντησα. "Κόλαση; Λυπάμαι, πού είναι;" ρώτησε. "Στο επόμενο άλσος εκεί, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να πάμε εκεί πέρα.

Είναι ήδη νεκρός. "Ω, καλά λοιπόν! Πηγαίνετε στις θέσεις σας τότε.

Σύντομα θα ανάψουν τα πράγματα". "Λοιπόν, αν είναι να ανάψουν τα πράγματα εδώ, τότε δεν θέλω ποτέ να πάω στην κόλαση" δήλωσε ο Tommy. "Οι υπόλοιποι είναι O.K.;" Ρώτησα. "Ναι, μέχρι στιγμής, ο Ben είναι ο πρώτος." απάντησε.

Προσεγγίσαμε με το υπόλοιπο τμήμα μας ένα παλιό σπίτι για να αναχαιτίσουμε τους αλεξιπτωτιστές που θα ερχόταν γύρω από εμάς.

Η ανταλλαγή πυροβολισμών ήταν τρομερή στον τομέα που κρατούσαν οι Μαόρι.

Ήταν ακριβώς εννέα όταν φτάσαμε τελικά στο παλιό σπίτι.

Εδώ συναντήσαμε έναν αξιωματικό των Μαόρι ο οποίος μας είπε ότι δεν είχαν πέσει αλεξιπτωτιστές σε αυτόν τον γειτονικό τομέα, αλλά να προσέχουμε για αδέσποτες βολές και από τις δύο πλευρές.

Ήταν χαρούμενος που ήταν σε αυτή την φάση και μάλιστα είπε ότι το.. απολάμβανε κιόλας.

Τα δικά μου νεύρα που είχαν τεντωθεί πιο μπροστά από το χάος που αντιμετωπίσαμε,είχαν πλεόν ηρεμήσει κάπως, κι έτσι ένιωσα τη διάθεση μου να ανεβαίνει.

Όλα αυτά τα αεροπλάνα από ώρα σε ώρα δημιουργούσαν μια εναέρια σφαγή και μερικές φορές έριχναν μια μικρή βόμβα ή δύο.

Αλλά στις εννέα και πέντε, επέστρεψαν με μεγάλο απόθεμα βομβών.

Στην πραγματικότητα τώρα ήταν τουλάχιστον δύο φορές χειρότερα από όσο όταν άρχισε η επιδρομή.

Για μισή ώρα κράτησε αυτός ο έντονος βομβαρδισμός και η φωτιά και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.

Σε αυτό το διάλειμμα μπορούσα να ακούσω τους Μαορί και τα άλλα στρατεύματα μας σε δράση.

Το πύρ ακουγόταν από όλες τις κατευθύνσεις.

Φαινόμασταν να είμαστε οι μόνοι που δεν είχαν την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν τους "Τζερυς" (Γερμανούς). Ήμουν ανυπόμονος τώρα να πολεμήσω.

Ποτέ δεν το ένιωσα έτσι.

Δεν ξέρω αν θα το έλεγα, εγωιστικό ή ανταγωνιστικό, αλλά από τη στιγμή που ο Μπεν σκοτώθηκε, ήθελα να ανοίξω λογαριασμούς με τα "τετράγωνα κεφάλια" (Εννοεί τους Γερμανούς). Έχω ακούσει τη φράση "Η ηρεμία πριν από τη θύελλα". Λοιπόν, την έχουμε τώρα.

Σάρωσα με τα μάτια μου την περιοχή για να δώ αν μπορούσα να βρω κάποιο στόχο και να πυροβολήσω όταν ασυναίσθητα αυτά πήγαν στον ουρανό.

Για ένα δευτερόλεπτο κοίταξα με έκπληξη αυτό που έβλεπα.

Εκεί έξω προς την μεριά της θάλασσας, πολύ χαμηλά, ήταν εκατοντάδες αεροσκάφη.

Όλα σε τρείς ομάδες.

Η πρώτη ομάδα ήταν σχεδόν πάνω από το μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών. (Εδώ μάλλον εννοεί την νησιδα Άγιοι Θεόδωροι, απέναντι από την Αγία Μαρίνα Χανιών) "Μέγιστοι Ουρανοί! κοιτάξτε!, Υπάρχουν εκατομμύρια από αυτούς! Δείτε τους!" Φώναξα σχεδόν κλαίγοντας. "Τα μεταγωγικά!" φώναξε ο Dug Jackson. "Ελπίζω ότι θα ρίξουν μερικά από τα στρατεύματά τους εδώ! Μα το θεό το ελπίζω!" "Κοιτάξτε το σχηματισμό τους.

Όλα σε τρείς ομάδες, όπως το« ευρύ βέλος »και οι "ταλαιπωρημένες γάτες", δεν είναι χαμηλά; Δήλωσε με ενθουσιασμό ο Τόμι. "Θα πάμε να το κάνουμε σαν κάποιο άθλημα τώρα, ποντάρετε αν θέλετε! Ας έρθουνε έτσι κι αλλιώς" είπε ο Mac "Εγώ και το όπλο μου τους περιμένει". Και χτύπησε το τουφέκι του χαϊδευτικά.

Αλλά αυτή τη φορά ήταν σχεδόν πάνω μας.

Είχαν χωρίσει σε τρείς κατευθύνσεις.

Η πρώτη ομάδα ήρθε κατευθείαν σε εμάς.

Οι υπόλοιπες έστριψαν δεξιά και αριστερά, η μια προς το Μάλεμε, και η άλλη προς το χωριό Γαλατάς.

Όπως έβλεπα σε αυτές τις τρείς τερατώδες ομάδες κινητήρων, είδα κάτι που δεν θα μπορέσω ποτέ να το περιγράψω.

Κάτι για το οποίο δεν μπορώ να βρω λόγια.

Ήταν ένα εμπνευσμένο θέαμα; Ίσως και αυτή να είναι η καλύτερη λέξη γι αυτό.

Η πόρτα στο πλάι, κοντά στην πτέρυγα (πίσω από αυτό) άνοιξε και ένας άνδρας ξεπήδησε ακολουθούμενος από άλλο.. και από άλλο.

Μόλις που είχαν εγκαταλείψει το αεροπλάνο όταν άνοιξαν τα αλεξίπτωτά τους.

Μέτρησα δεκαπέντε να πέφτουν από ένα αεροπλάνο.

Αλλά και από όλα τα υπόλοιπα έπεφταν και άλλοι άνδρες.

Ο ουρανός φαινόταν γεμάτος από αυτά.

Καθώς κατέβαιναν, έπιασα το όπλο μου και σημάδεψα σε έναν συγκεκριμένο στόχο. Πυροβόλησα! Αυτή ήταν η δεύτερη μου φορά.

Η πρώτη φορά ήταν σε εκείνη την γέφυρα της Λάρισας..." -ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ""Poor old Ben" said Jim in a husky voice. "Yes he never had a fair chance at all. Oh God what can we do against these bloody planes" said Tommy bitterly. "We'll have to leave him" I said "We've got to make our post as quick as we can." "Cut down by that big olive tree and then we'll have to go flat out to cross that open stretch" said Jim. "We'll never make it" came from between Tommy's close pressed lips "But here goes anyway." We literally flew across the open stretch and arrived safe in another clump of olives.

Ducking from tree to tree we went through it. "Hallo, here's the Sergeant" said Jim. "Down to your post lads." Sergeant Redmond said to us "Quickly though.

Parachutists are coming down like rain. The Maori's are into 'em down there, already. Where's Ben?" he asked. "Ben isn't going on guard this morning Serge," I said as I looked at him. "Why? Good Gosh man he's got to." "Ben got his five minutes ago, he took it as game as hell too." I answered. "Hell I'm sorry.

Where is he?" he asked. "In the next grove there, under a big tree.

But it's no use going over there.

He's passed on all right." "Oh, well come on for the positions then.

We're going to have a warm time soon." "Well if I haven't had a warm time already then I never want to go to hell" stated Tommy. "Is the rest of the section O.K.?" I asked. "Yes, so far.

Ben is the first." he answered.

Reaching the rest of our section we were ordered down by an old house to keep parachutists from coming round behind us. Gunfire was terrific in the section held by the Maori's, it was exactly nine o'clock when we eventually reached the old house.

Here we met a Maori Officer who told us that no troops had fallen in that immediate vicinity, but to look out for strays from both sides.

He was cheerful as could be and even said he was enjoying himself.

My own nerves that had been in such a chaos before had now settled down and I felt in the mood for whatever came.

All this time planes had been cruising overhead strafing and occasionally dropping a small bomb or two.

But at five past nine, they resumed their strafing on a large scale.

In fact now it was at least twice as bad as when the raid started.

For half an hour they kept this intensive fire up and then all of a sudden they stopped.

In the lull I could hear the Maori's and other troops in action.

Firing sounded in every direction.

We seemed to be the only ones who weren't getting a chance at the Jerrys.

I was eager now to get into action.

I never felt so, what shall I call it, pugilistic, or antagonistic, anyway since Ben had got his I wanted to get evens with the square-heads.

I have heard the saying "The lull before the storm", well we were having it now.

I was having a look all round to see if I could see a target to fire at when unconsciously my eyes went to the sky.

For a second I gazed in amazement at what I seen.

There out towards the sea, very low, were hundred's of planes.

All in threes.

The first lot were almost over the little island off the coast. "Great Heavens, look at those.

There's million's of 'em. Just look." I cried. "Troop carriers" stated Dug Jackson. "I hope they drop some of their troops here.

My gosh I do." "Look at the formation of them.

All in three's like the 'broad arrow' and suffering cats aren't they low?" Tommy said excitedly. "Were going to have some sport now, you bet.

Let 'em come anyway" said Mac "Me and my gun's waiting for 'em." And he patted his rifle caressingly.

By this time they were almost overhead.

They had split three way's. The first lot came straight on towards us, those behind split right and left, some going towards Maleme Drome, and the rest towards the village of Galatas. As I gazed up at these three engine monsters I seen something that I'll never be able to describe something I can't find words for.

Was the sight awe-inspiring? Perhaps that's the best word for it. The door on the side, near the wing, (behind it) opened and a man leapt out followed by another and another.

They had hardly left the plane when their shoots opened.

I counted fifteen in one plane come out, but all the others were dropping men too.

The sky seemed full of them.

As they came down, my rifle came up and then drawing a bead on a certain one I opened fire.

It was my first shot told I don't know. That was my second shot. The first one had been fired on the bridge at Larissa...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους