Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα ελικόπτερο μεταφέρει ένα ογκώδες άγαλμα του Ιησού πάνω από τη Ρώμη και τις αρχαιότητες της.

Ένα δεύτερο ελικόπτερο που μεταφέρει το δημοσιογράφο Μαρτσέλο Ρουμπίνι το ακολουθεί.

Το δεύτερο ελικόπτερο περνάει πάνω από μια ταράτσα όπου κάνουν ηλιοθεραπεία κάποιες κοπέλες.

Ο δημοσιογράφος τους κάνει νοήματα ζητώντας τα τηλέφωνα τους.

Η συνεννόηση δεν καταλήγει πουθενά.

Το πρώτο ελικόπτερο συνεχίζει την πορεία του μέχρι την πλατεία του Αγίου Πέτρου.

Τέλος προλόγου, αρχή των επτά επεισοδίων, ενός ιντερμέτζο και ενός επιλόγου που αποτελούν μία από τις ταινίες-σταθμούς στην ιστορία του κινηματογράφου, τη «Ντόλτσε Βίτα» του Φεντερίκο Φελίνι. «Για τη “Nτόλτσε Βίτα” δε μπορείς να μιλήσεις με τον τρόπο που μιλάς για οποιαδήποτε ταινία», επέμενε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι. "Οι ταινίες δεν αλλάζουν, αλλάζουν όμως οι θεατές τους", θα γράψει ο αμερικανός κριτικός και ιστορικός του κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ: "Όταν πρωτοείδα το “La Dolce Vita” το 1960, ήμουν ένας έφηβος για τον οποίο η «γλυκειά ζωή» αντιπροσώπευε ό,τι ονειρευόμουν: αμαρτία, εξωτική ευρωπαϊκή λάμψη, τις ερωτικές περιπέτειες ενός κυνικού δημοσιογράφου.

Όταν την είδα ξανά, γύρω στα 1970, ζούσα ο ίδιος σε μια παραλλαγή του κόσμου του Μαρτσέλο.

Μπορεί η North Avenue του Σικάγου να μην ήταν Via Veneto, στις 3 το πρωί όμως οι καταστάσεις έμοιαζαν και εγώ είχα την ηλικία του Μαρτσέλο.

Στα 1980, που ξαναείδα την ταινία, ο Μαρτσέλο συνέχιζε να έχει την ίδια ηλικία, εγώ όμως ήμουν δέκα χρόνια μεγαλύτερος, είχα σταματήσει να πίνω και τον είδα όχι ως ένα ρόλο μοντέλο αλλά ως θύμα, καταδικασμένο σε μια ατελείωτη αναζήτηση της ευτυχίας που ποτέ δε μπορούσε να βρεί μ’ αυτό τον τρόπο.

Το 1991, όταν ανέλυσα την ταινία καρέ καρέ στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, ο Μαρτσέλο έμοιαζε ακόμη νεώτερος, και ενώ κάποτε τον θαύμαζα και μετά τον κριτίκαρα, τώρα τον λυπόμουν και τον αγαπούσα.

Και όταν είδα την ταινία αμέσως μετά το θάνατο του Μαστρογιάνι, κατάλαβα πως ο Φελίνι και ο Μαρτσέλο άρπαξαν μια στιγμή έκλαμψης και την έκαναν αθάνατη». Για πολλούς άλλους, επαγγελματίες του κινηματογράφου, κριτικούς ή απλώς σινεφίλ, «στιγμή έκλαμψης» αποτέλεσε η ίδια η ταινία.

Η πορεία προς την «αθανασία» πάντως της “La Dolce Vita” του Φεντερίκο Φελίνι άρχισε σαν σήμερα, πριν εξήντα πέντε χρόνια: όταν πήρε το “Χρυσό Φοίνικα”, το 1960, στο Φεστιβάλ των Κανών. (Ο Φελίνι διευθύνει τον Μαστρογιάνι στην τελευταία σκηνή του φιλμ)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους