Πολλά από τα μοτίβα του κόσμου του Μπισμπίκη (ρεαλιστική απεικόνιση, queer, λεκτική βία) και πρωτίστως της Κιτσοπούλου (μαχαίρια, αιματοβαμμένοι ήρωες, αυτοσχεδιαστικός παροξυσμός) συνυπάρχουν...
Πολλά από τα μοτίβα του κόσμου του Μπισμπίκη (ρεαλιστική απεικόνιση, queer, λεκτική βία) και πρωτίστως της Κιτσοπούλου (μαχαίρια, αιματοβαμμένοι ήρωες, αυτοσχεδιαστικός παροξυσμός) συνυπάρχουν αρμονικά σε μια συνθήκη αβεβαιότητας, δημιουργώντας μια ικανοποιητική παράσταση, που αν και λίγο-πολύ είναι αναμενόμενη ως προς τα βασικά της συστατικά, εντούτοις προκαλεί ενδιαφέρον και -δίκαια- κερδίζει με την ψυχή της το χειροκρότημα του κατεξοχήν νεανικού της κοινού. Γράφει για το #debop_gr, ο Nikos Roumpis. @followers
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους