E v e r y b o d y L i e s Μια μέρα σαν κι αυτή, πριν ακριβώς 14 χρόνια, έπεσαν οι τίτλοι τέλους για το λατρεμένο House, έπειτα από 8 σεζόν και 177 απολαυστικά επεισόδια, με μια τροπαιοθήκη από...

Πλήρες Κείμενο:

E v e r y b o d y L i e s Μια μέρα σαν κι αυτή, πριν ακριβώς 14 χρόνια, έπεσαν οι τίτλοι τέλους για το λατρεμένο House, έπειτα από 8 σεζόν και 177 απολαυστικά επεισόδια, με μια τροπαιοθήκη από διακρίσεις που έγραψε, μεταξύ άλλων, 5 βραβεία Primetime Emmy, 2 Χρυσές Σφαίρες και 9 βραβεία People's Choice.

Κι αν τυχόν αγαπήσατε παθολογικά τη σειρά όπως κι εμείς, τότε σίγουρα γνωρίζετε πως ένα από τα φιλοσοφικά θεμέλια στα οποία χτίστηκε είναι αυτό το ακατάρριπτο και αυταπόδεικτο αξίωμα, που θα επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά μέχρι το τέλος του χρόνου.

Ναι, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι έλεγαν, λένε και θα εξακολουθήσουν να λένε ψέματα.

Παντού και πάντα, χωρίς την παραμικρή εξαίρεση, ακόμη και με αφορμές που φαντάζουν αδιανόητα γελοίες, ακόμη και αν οι συνέπειες είναι δυσανάλογα βαριές.

Διότι η αβίαστη -αλλά ενίοτε εξαιρετικά δαιδαλώδης- καταφυγή μας στο ψέμα συνιστά έναν από τους πιο βαθιά εδραιωμένους συνεκτικούς δεσμούς της ανθρώπινης (συν)ύπαρξης. Το House, με αιχμή του δόρατος τον υπέροχο Χιου Λόρι που ενσαρκώνει υποδειγματικά έναν φλεγματικό, ετοιμόλογο, σαρκαστικό, βιτριολικό, αδιανόητα διαισθητικό και απέραντα γοητευτικό μισάνθρωπο (τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, διότι ο χαρακτήρας του αποδεικνύεται ακόμη πιο σύνθετος, ευφάνταστος και αντιφατικός στην πορεία), ξεδιπλώνει εξωφρενικά ιατρικά περιστατικά στη συσκευασία του αστυνομικού μυστηρίου.

Διόλου τυχαία, λοιπόν, ο House λειτουργεί ως alter ego του Sherlock Holmes, με τον Γουίλσον (ο Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ του Swing Kids και του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών) να γίνεται ο δικός του Dr. Watson, σε μία από τις πιο συγκινητικές διελκυστίνδες φιλίας και αφοσίωσης που έχουμε δει ποτέ στη μικρή (αλλά και στη μεγάλη) οθόνη.

Οι διακριτικές παραπομπές και αναφορές στον Σέρλοκ στη διάρκεια της σειράς είναι εξάλλου ατελείωτες, με πρώτη και καλύτερη φυσικά το νούμερο στην πόρτα του Dr. House (221Β), που είναι ίδιο με τη θρυλική διεύθυνση του Holmes.

Από εκεί και έπειτα, το House είναι λιγότερο μια ιατρική σειρά και περισσότερο μια επώδυνα διορατική και εξαντλητικά ειλικρινής πραγματεία για την ανθρώπινη συνθήκη, τους αγιάτρευτους φόβους μας, το φορτίο και την πολυπλοκότητα της κάθε επιλογής, τη θνητότητα και το μάταιο κυνήγι της ευτυχίας, τη διεστραμμένη οδύνη του πόνου και του αυτομαστιγώματος.

Πάνω απ' όλα, ίσως, το House εκπονεί μια πραγματική διατριβή σε δύο από τις πιο διαβρωτικές και ανθεκτικές σαν σκουριά έννοιες-παγίδες που διατρέχουν (πρωτίστως) τον Δυτικό πολιτισμό: την ανομολόγητη ντροπή και την ηθική ενοχή.

Δύο δυνάμεις σαρωτικές, που ωθούν τους ανθρώπους στα πιο εξωφρενικά μονοπάτια μασκαρέματος, αναλήθειας, ευθυνοφοβίας και στρουθοκαμηλισμού, αλλά και στην ασυναίσθητη επιλογή να θέσουν σε κίνδυνο μέχρι και την ίδια τους τη ζωή με ένα και μόνο αντάλλαγμα.

Να μην εκθέσουν ποτέ σε κοινή θέα -τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο τους τον εαυτό- τις αδυναμίες και τις παραλείψεις τους, τα λάθη και τα πάθη τους, τις αμαρτίες και τα (λογιζόμενα ως) πολύτιμα μυστικά τους. Μας έλειψες, Γκρέγκορι. Ίσως σε επισκεφθούμε ξανά λίαν συντόμως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους