Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Παῖζε, Γέλα, Παροδεῖτα» Από τη Νικομήδεια της Βιθυνίας, του 6ου αιώνα μκχ . σε μια εποχή όπου ο ελληνικός κόσμος σβήνει κάτω από την πίεση του νέου μονοθεϊστικού δόγματος και της αυτοκρατορικής επιβολής - υψώνεται ακόμη μία φωνή.

Μια φωνή ελληνική.

Η φωνή του Απολλωνιδος.

Ενός ανθρώπου που, ακόμη και την ώρα του θανάτου του, επιμένει να δηλώνει ποιος είναι.

Η επιγραφή αρχίζει σαν τραγικός πρόλογος: «ὁρᾶτε νέκυν, παροδεῖται. οὔνομά μοι παγανὸν Ἀπολλώνις ἐκλήθην…» «Κοιτάξτε τον νεκρό, διαβάτες.

Το παγανικό / εθνικό μου όνομα ήταν Απολλωνίς…» Η λέξη «παγανόν» εδώ δεν είναι απλή περιγραφή.

Είναι δήλωση ταυτότητας.

Είναι η δημόσια ομολογία ενός Έλληνος Εθνικού μέσα σε έναν κόσμο άθεο, τον κόσμο των Ναζωραίων, που έχει ήδη στραφεί εναντίον Των Θεών. Ο Απολλωνίς δεν απολογείται.

Δεν κρύβεται.

Δεν μιλά σαν καταδιωγμένος.

Μιλά με αξιοπρέπεια ανθρώπου που γνωρίζει ότι ανήκει σε έναν κόσμο αρχαιότερο από τους διώκτες του.

Η επιγραφή συνεχίζει: «οὗ πατρὶς Ἀπάμια, νῦν δὲ Νικομηδείας με γαῖα πρὸς δάπεδον κατέχει με μίτος καὶ νήματα Μοιρῶν.» «Πατρίδα μου ήταν η Απάμια , τώρα όμως η γη της Νικομήδειας με κρατά κάτω στο χώμα, σύμφωνα με το νήμα και την ύφανση Των Μοιρών.» Ακόμη και τώρα, στον 6ο αιώνα, άνθρωπος αυτός εξακολουθεί να ερμηνεύει τη ζωή και τον θάνατο μέσα από τις Μοίρες.

Όχι μέσα από την έννοια της αμαρτίας.

Όχι μέσα από τον φόβο της αιώνιας κολάσεως.

Αλλά μέσα από την ελληνική τραγική συνείδηση: το μέτρο, την ανάγκη, την ειμαρμένη, την αποδοχή του πεπρωμένου. Ο Απολλωνίς υπήρξε αθλητής: «ὀκτάκι νεικήσας τὸν ἐν σταδίοισιν ἀγῶναν, τῇ δ’ ἐνάτῃ πυγμῇ τὸ πεπρωμένον ὧδε ἀπέδωκε.» «Αφού νίκησα οκτώ φορές στους αγώνες του σταδίου, στην ένατη πυγμαχία η μοίρα μού έδωσε αυτό εδώ το τέλος.» Δεν υπάρχει θρήνος.

Δεν υπάρχει κραυγή απελπισίας.

Μόνο η λιτή, δωρική αποδοχή του θανάτου από έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στον αγώνα.

Και τότε έρχεται η αθάνατη φράση: «παῖζε, γέλα, παροδεῖτα, εἰδὼς ὅτι καὶ σὲ θανεῖν δεῖ.» «Παίξε, γέλα, διαβάτη, γνωρίζοντας πως κι εσύ πρέπει να πεθάνεις.» Μέσα σε μία μόνο πρόταση συμπυκνώνεται ολόκληρη η ελληνική σοφία της ζωής: η θνητότητα δεν είναι λόγος τρόμου· είναι λόγος επίγνωσης.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει, να χαρεί, να αγωνιστεί, να αγαπήσει, να αφήσει μνήμη πίσω του.

Και αυτή τη μνήμη φρόντισε να διαφυλάξει η Αλεξάνδρεια, η σύζυγός του: «Ἀλεξάνδρια ἡ σύμβιος αὐτοῦ ἐκ τῶν αὐτοῦ τὸ μνημεῖον ἀνέστησα μνείας χάριν·» «Εγώ, η Αλεξάνδρεια, η σύζυγός του, ανήγειρα αυτό το μνημείο με δικά του χρήματα, για χάρη της μνήμης του.» Η αφοσιωμένη γυναίκα του, η Αλεξάνδρεια δεν αφήνει τον Απολλωνί να σβήσει μέσα στη λήθη της εποχής του.

Χτίζει τον τάφο του.

Χαράζει το όνομά του.

Διασώζει τη φωνή του μέσα στους αιώνες.

Και τέλος, σαν τελευταία υπεράσπιση του μνημείου και της μνήμης: «εἰ δέ τις τὸν βωμὸν τολμήσει καταστρέψε, δώσει προστείμου τῷ φίσκῳ (δην.) ͵βφʹ.» «Και αν κάποιος τολμήσει να καταστρέψει τον βωμό, θα πληρώσει πρόστιμο 2.500 δηναρίων.» Αυτή η επιγραφή δεν είναι απλώς αρχαιολογικό εύρημα.

Είναι η τελευταία σπίθα ενός κόσμου που αρνήθηκε να πεθάνει σιωπηλά.

Είναι η μαρτυρία των Ελλήνων της Ύστερης Αρχαιότητας που, ακόμη και όταν οι Ναοί έκλειναν ο ένας μετά τον άλλον με αυτοκρατορικά διατάγματα, τα Ιερά καταστρέφονταν από φανατικό μίσος και μισαλλοδοξία , ενώ η αυτοκρατορική εξουσία επέβαλλε το επαίσχυντο δόγμα των Ναζωραίων, εκείνοι , οι τελευταίοι των Ελλήνων συνέχισαν να λατρεύουν Τους Θεούς μας, Τις Μοίρες τους, τα έπη τους και το ελληνικό μέτρο της ζωής.

Άνθρωποι που δεν παρέδωσαν αμέσως την ψυχή τους στον φόβο.

Που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη του Ελληνικού κόσμου μέσα στους σκοτεινούς αιώνες της μετάβασης.

Που έμειναν όρθιοι ανάμεσα στα ερείπια των Ναών τους.

Μνείας χάριν για τον Απολλωνί και για τους τελευταίους των Εθνικών· τους Έλληνες Πολυθεϊστές της Ύστερης Αρχαιότητας, που αντιστάθηκαν στην επιβολή του Χριστιανισμού και κράτησαν ΆΣΒΕΣΤΗ , μέχρι τέλους, τη ΦΛΌΓΑ Των Πατρώων ΘΕΩΝ μας Κέων Λοκρός Εσπέριος Ιεροπρακτικός Κύκλος ΟΦΙΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους