Ο «αδέσποτος» μισαναπηρισμός του Χρήστου Θηβαίου Οι «Αδέσποτες Μέρες», ηχογραφημένες το 1996 και κυκλοφορημένες λίγο αργότερα από τους «Συνήθεις Ύποπτοί», σε μουσική και στίχους του Χρήστου Θηβαίου...

Πλήρες Κείμενο:

Ο «αδέσποτος» μισαναπηρισμός του Χρήστου Θηβαίου Οι «Αδέσποτες Μέρες», ηχογραφημένες το 1996 και κυκλοφορημένες λίγο αργότερα από τους «Συνήθεις Ύποπτοί», σε μουσική και στίχους του Χρήστου Θηβαίου, επιστρέφουν φέτος ως τίτλος της επετειακής συναυλίας του στο Θέατρο Βράχων, στις 3 Ιουνίου.

Ακριβώς γι’ αυτό, η πρόσφατη δήλωσή του για τα παιδιά, την «αναπηρία» και το «ανάπηρο μέλλον» δεν μπορεί να περάσει ντούκου ως απλή ποιητική υπερβολή.

Μιλώντας για τις σημερινές «αδέσποτες μέρες», ο Χρήστος Θηβαίος αναφέρεται σε έναν δεκατετράχρονο που μαχαιρώθηκε, σε μια δεκαοχτάχρονη που «έσβησε» από ναρκωτικά, στον φόβο των γονιών για τη διαδρομή των παιδιών από το σπίτι στο σχολείο.

Και μέσα σε αυτή τη σειρά εικόνων θανάτου, βίας και απώλειας, προσθέτει πως «μέρες αδέσποτες» είναι και «η κάθε είδηση που αφήνει ανάπηρο ένα παιδί σε μικρή ηλικία και αφήνει ανάπηρο το μέλλον μας», επειδή «αυτό το παιδί δεν θα είναι εκεί για να μας εκφράσει τη δημιουργικότητά του». Εδώ για εμάς αρχίζει το πρόβλημα.

Δεν πρόκειται απλώς για μια «αδέσποτη» φράση, αλλά για μια ξεκάθαρη μισαναπηρική δήλωση.

Δεν μας ενδιαφέρει να κάνουμε ψυχογράφημα στον Θηβαίο, ούτε να μετρήσουμε την ευαισθησία του.

Μας ενδιαφέρει το δημόσιο νόημα που παράγουν οι λέξεις του.

Το παιδί που αποκτά βλάβη τοποθετείται στην ίδια νοηματική αλυσίδα με τα παιδιά που πεθαίνουν, που «χάνονται», που δεν θα υπάρξουν πια.

Από τη σκοπιά του κοινωνικού μοντέλου για την αναπηρία, αυτή η σύγχυση δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι κομβική.

Άλλο η βλάβη και άλλο η αναπηροποίηση.

Ένα παιδί μπορεί να αποκτήσει βλάβη μετά από βία, ατύχημα, ασθένεια ή οποιαδήποτε άλλη αιτία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι χάνει τη ζωή του, τη δημιουργικότητά του, την επιθυμία του, το μέλλον του.

Η αναπηροποίηση δεν βρίσκεται στα σώματά μας.

Παράγεται όταν η βλάβη συναντά μια κοινωνία φτιαγμένη για την κυρίαρχη ομάδα, η οποία δεν υπολογίζει στον σχεδιασμό της τις δικές μας ζωές.

Η αναπηροποίησή μας ερμηνεύεται μέσω των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων και παράγεται από τους αποκλεισμούς, την έλλειψη προσβασιμότητας, τη φτώχεια, τη διαχωριστική εκπαίδευση, τη χειραγώγηση και τις πολιτισμικές αφηγήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις ζωές μας ως «προσωπική τραγωδία». Γι’ αυτό η φράση «αφήνει ανάπηρο το μέλλον μας» δεν είναι αθώα.

Χρησιμοποιεί μια κατάσταση που μας επιβάλλεται από τις θεσμοποιημένες διακρίσεις και την παρουσιάζει ως αρνητική κοινωνική μεταφορά.

Όπως όταν διαβάζουμε για «ανάπηρη δημοκρατία», «ανάπηρο κράτος», «ανάπηρη κυβέρνηση». Όμως οι μεταφορές παράγουν κοινωνικές συνειδήσεις και εκπαιδεύουν την κυρίαρχη ομάδα να αντιλαμβάνεται τη λέξη «ανάπηρο» ως συνώνυμη της καταστροφής.

Και αυτή η διαδεδομένη αντίληψη επιτρέπει στο κράτος να συνεχίζει ανενόχλητο να μας κρατά απενεργοποιημένους.

Και εδώ ακριβώς η εξιδανικευμένη κανονικότητα μετατρέπεται σε ωμό μισαναπηρισμό.

Το μη ανάπηρο παιδί εμφανίζεται ως το αυτονόητο παιδί του μέλλοντος.

Το παιδί που αποκτά βλάβη εμφανίζεται ως παιδί που δεν θα είναι πια «εκεί» για να εκφράσει τη δημιουργικότητά του.

Δηλαδή ως χαμένο παιδί, ενώ ζει.

Ως πένθος, ενώ υπάρχει.

Ως ακυρωμένη δυνατότητα, πριν καν του δοθεί χώρος να εκφραστεί.

Θα ακουστεί, το ξέρουμε ήδη, ότι «είναι μεταφορά». Ότι «δεν το εννοούσε έτσι». Ότι «είναι αγαπημένος καλλιτέχνης». Ότι «υπερβάλλουμε». Όμως ο μισαναπηρισμός δεν λειτουργεί μόνο με κραυγές.

Δεν εμφανίζεται πάντα με τη χυδαία μορφή του «καλύτερα νεκρός παρά ανάπηρος», που ακούσαμε από τον ΣΚΑΪ.

Μερικές φορές έρχεται ντυμένος με ποιητική «ευαισθησία», ακόμα και μέσα από τον τίτλο ενός τραγουδιού που αγαπήσαμε.

Και ακριβώς γι’ αυτό περνά πιο εύκολα κάτω από τα ραντάρ της κυρίαρχης ομάδας.

Το πιο αποκαλυπτικό, ίσως, δεν είναι η ίδια η δήλωση, αλλά η σιωπή γύρω της.

Εδώ και μέρες κυκλοφορεί αυτή η συνέντευξη και, από όσο γνωρίζουμε, δεν προκάλεσε ουσιαστική δημόσια αντίδραση. Γιατί; Επειδή το 15% της κοινωνίας, οι ανάπηροι, τα δικαιώματα και οι ζωές μας παραμένουν συχνά αόρατα μέσα στον δημόσιο λόγο.

Επειδή η μισαναπηρική βία αναγνωρίζεται δύσκολα όταν δεν χτυπά το σώμα της κυρίαρχης ομάδας.

Επειδή η κοινωνία έχει εκπαιδευτεί να συγκινείται με την «αναπηρία», αλλά όχι να ακούει τους ανάπηρους όταν εκφράζονται πολιτικά. Αγαπητέ Χρήστο, το ανάπηρο παιδί δεν είναι καθόλου «αδέσποτη μέρα». Δεν είναι χαμένη δημιουργικότητα ούτε απριόρι κατεστραμμένο μέλλον.

Το μέλλον μας δεν το ακυρώνουν οι βλάβες στα σώματά μας.

Το ακυρώνουν τα απροσπέλαστα σχολεία, οι αφιλόξενες πόλεις, η απουσία προσωπικής βοήθειας, τα ιδρύματα, η φτώχεια, η φιλανθρωπία και η έλλειψη δικαιωμάτων.

Το ακυρώνει και η τέχνη που αναφέρεται σε εμάς, χωρίς όμως να μας χωρά ως δημιουργούς, ως υποκείμενα, ως φωνές που έχουν κάτι να πουν.

Αν κάτι συμβάλλει στην αναπηροποίησή μας, είναι ο μισαναπηρισμός που μπορεί ακόμη και να τραγουδιέται, να χειροκροτείται και να περνά ντούκου. Αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη για ΟΛΕΣ, ΟΛΟΥΣ και ΟΛΑ. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους