Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το να πετύχει ή να αποτύχει ο Μουρίνιο στη Ρεάλ είναι εξίσου πιθανό.

Το να περιορίζουμε, όμως, τη συζήτηση στο "άσπρο ή μαύρο", συνιστά μια τεράστια υπεραπλούστευση ενός σκηνικού πολύ πιο σύνθετου από ένα απλό όνομα στον πάγκο.

Υπάρχουν κρυφές μεταβλητές που διαμορφώνουν την τελική εικόνα, οι οποίες δεν φαίνονται από την αρχή και απαιτούν χρόνο για να αποδειχθούν στο χορτάρι.

Ας υποθέσουμε ότι το σενάριο της αρχικής επιτυχίας επιβεβαιώνεται και τα αποδυτήρια μπαίνουν ξανά σε τάξη.

Τι θα συμβεί αν ο Πορτογάλος επαναφέρει τη συλλογική πειθαρχία και πάρει τις μεταγραφές που απαιτεί το πρότζεκτ του; Δηλαδή, ένα κλασικό "εξάρι", έναν οργανωτή από την άμυνα για τον έλεγχο του ρυθμού, ένα δεξιό εξτρέμ ικανό στο ένας εναντίον ενός και ένα σύγχρονο στόπερ που να ξέρει να αμύνεται σε μεγάλους χώρους.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αυτή η πρώτη επιτυχία μπορεί να μετατραπεί σε ένα βιώσιμο τακτικό μοντέλο.

Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Δεν πρόκειται για υποτίμηση του Μουρίνιο, αλλά η βασική του φιλοσοφία ανήκει σε μια άλλη εποχή.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν χτίζεται πλέον πάνω στην παθητική αμυντική πειθαρχία και στη διαχείριση των συγκρούσεων.

Σήμερα, το άθλημα απαιτεί οργανωμένα συστήματα πίεσης ψηλά, συλλογικό έλεγχο του ρυθμού και ευελιξία στην ανάπτυξη από την άμυνα, ώστε η ομάδα να παράγει λύσεις μαζικά και όχι μέσα από σπασμωδικές αντιδράσεις ή ατομικές εξάρσεις.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η μεγαλύτερη δυσκολία με παίκτες όπως ο Βινίσιους και ο Εμπαπέ.

Πρόκειται για δύο τεράστιους αστέρες που απαιτούν χώρο, ελευθερία και κεντρικό ρόλο.

Η συνύπαρξή τους σε ένα άκαμπτο, αυστηρό σύστημα όπως αυτό που προτιμά ο Μουρίνιο είναι ρεαλιστικά εξαιρετικά περίπλοκη, καθώς η ατομική τους επιρροή ξεπερνά τη διάθεσή τους να "θυσιαστούν" για το σύστημα.

Το πρόβλημα φάνηκε καθαρά και στο παρελθόν, όταν παρά τα σπουδαία ονόματα, η δομική συνοχή της ομάδας παρέμενε εύθραυστη.

Αυτά είναι τα όρια κάθε πρότζεκτ που βασίζεται στη συσσώρευση αστέρων και όχι στη δημιουργία συστήματος. Ο Μουρίνιο ίσως πετύχει στο πρώτο στάδιο: να ανεβάσει την ένταση, να επαναφέρει τον φόβο και να δημιουργήσει μια συμπαγή ομάδα.

Όταν όμως το επίπεδο του ανταγωνισμού φτάσει απέναντι στα μεγάλα, σταθερά πρότζεκτ, η εικόνα αλλάζει, γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα σε μια "σκληρή" ομάδα και σε μια ομάδα που κυριαρχεί μακροπρόθεσμα.

Γι' αυτό, είναι πολύ δύσκολο να μπει στην ίδια κατηγορία με τα σημερινά μοντέλα κορυφής, όπως: - Ο Αρτέτα στην Άρσεναλ - Ο Κομπανί στην Μπάγερν - Ο Ενρίκε στην ΠΣΖ - Ο Φλικ στην Μπαρτσελόνα - Ο Πεπ στη Σίτι Δεν είναι απαραίτητα ανώτεροι προπονητές, αλλά εργάζονται μέσα σε μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Τα συγκεκριμένα πρότζεκτ δεν θεοποιούν τον παίκτη, αλλά το σύστημα.

Ο ποδοσφαιριστής, όποιο κι αν είναι το όνομά του, αποτελεί απλώς ένα γρανάζι σε έναν μεγαλύτερο μηχανισμό.

Δεν υπάρχει ασυλία, ούτε απόλυτη ελευθερία: είτε υπηρετείς την τακτική ιδέα, είτε βγαίνεις από την εξίσωση.

Εν τέλει, η κρίση δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του Μουρίνιο, αλλά στην ίδια τη δομική αντίφαση της Ρεάλ.

Είναι ένα κλαμπ που πασχίζει να διατηρήσει την κουλτούρα των "Γκαλάκτικος", ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ανταγωνιστεί μηχανές που βασίζονται στην πλήρη αφομοίωση του ατόμου μέσα στο σύνολο.

Εδώ ξεκινά η πραγματική σύγκρουση, η οποία καθιστά κάθε εγχείρημα ευάλωτο, ανεξάρτητα από το ποιος κάθεται στον πάγκο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους