Πολύ πριν αποχωρήσει ο Αντσελότι, σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν: αφού η διοίκηση της Ρεάλ επανέφερε τον Κάρλο, γιατί να μην κάνει το ίδιο και με τον Μουρίνιο; Ειδικά από τη στιγμή που ο Κλοπ δεν είναι...

Πλήρες Κείμενο:

Πολύ πριν αποχωρήσει ο Αντσελότι, σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν: αφού η διοίκηση της Ρεάλ επανέφερε τον Κάρλο, γιατί να μην κάνει το ίδιο και με τον Μουρίνιο; Ειδικά από τη στιγμή που ο Κλοπ δεν είναι διαθέσιμος και υπάρχει πάντα το ρεαλιστικό ενδεχόμενο να μην πετύχει το πείραμα με τον Αλόνσο.

Και αν κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι ιδέες του Μουρίνιο έχουν "παλιώσει" και θεωρούνται ξεπερασμένες, τότε τι ακριβώς ισχύει για τις ιδέες του Αντσελότι; Η αλήθεια είναι πως ο Μουρίνιο είναι ένας από τους προπονητές που έχουν υποστεί τη μεγαλύτερη στερεοτυπική κριτική από τα μέσα όλα αυτά τα χρόνια.

Τον παρουσιάζουν μονίμως ως τον προπονητή που "παρκάρει το λεωφορείο", ως τον ορκισμένο εχθρό των αστέρων, ή ως τον απείθαρχο τύπο που είναι ικανός να διαλύσει την ομάδα του μόνο και μόνο για να πετάξει μια "πικάντικη" ατάκα στις συνεντεύξεις Τύπου.

Ομολογώ πως στην περίοδό του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν άντεχα καν να τον βλέπω.

Ήμουν κι εγώ ένας αφελής που απλώς ακολουθούσε άκριτα το ρεύμα.

Όπως λέει και ο ίδιος, δημιούργησε την ομάδα με το καλύτερο κόντρα πρέσινγκ (με την Πόρτο), την ομάδα με το πιο συμπαγές "χαμηλό μπλοκ", και την ομάδα με τις κορυφαίες επιθετικές μεταβάσεις (με τη Ρεάλ). Αυτή η τακτική ποικιλομορφία πηγάζει από το γεγονός ότι σε κάθε ρόστερ είχε διαφορετικά υλικά, και βάσει αυτών επέλεγε το πιο κατάλληλο στυλ παιχνιδιού.

Αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά του με τον Πεπ: ο ένας αναζητά τους παίκτες που μπορούν να υπηρετήσουν τις δικές του απόλυτες ιδέες, ενώ ο άλλος ψάχνει τις τακτικές ιδέες που ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά των παικτών που ήδη διαθέτει.

Είναι ένας πραγματικός διαχειριστής ρόστερ.

Αυτή είναι, άλλωστε, η φιλοσοφία με την οποία γαλουχήθηκε ο Μουρίνιο από τον "Καθηγητή" Βίτορ Φράντε, τον δημιουργό της Τακτικής Περιοδικοποίησης. (Είναι μια καλή ευκαιρία, παρεμπιπτόντως, να αναζητήσετε το εξαιρετικό αφιέρωμα "Το Μυστικό Ευαγγέλιο του Ποδοσφαίρου", το οποίο αναλύει εις βάθος αυτές τις ιδέες συγκριτικά με τη φιλοσοφία της Μπαρτσελόνα). Μιλάμε, ουσιαστικά, για τις δύο μεγάλες σχολές που κυβερνούν το παγκόσμιο ποδόσφαιρο εδώ και τρεις δεκαετίες.

Στην καριέρα του, ο "Special One" κατάφερε να διαχειριστεί "βαριά" εγώ και να τα μετατρέψει σε πιστούς στρατιώτες. Ο Ιμπραΐμοβιτς δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα πήγαινε στον πόλεμο για χάρη του, και η λίστα συνεχίζεται με ονόματα όπως ο Ετό, ο Ντρογκμπά, ο Κριστιάνο και ο Λάμπαρντ.

Η δύναμή του κρυβόταν πάντα στον τρόπο που επικοινωνούσε: για εκείνον, η ομάδα αποτελούσε πρωτίστως μια "οικογένεια". Υπάρχει, φυσικά, μια ανησυχία και ένα ρίσκο σε μια ενδεχόμενη επιστροφή του, αλλά η αιτία δεν είναι τακτική.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο επιστρέφει στη σωματικότητα και στις "δεύτερες μπάλες", άρα το άθλημα έρχεται ξανά στα μέτρα του.

Ο πραγματικός κίνδυνος κρύβεται στο χάσμα των γενεών. Ο Μουρίνιο έχει σοβαρό πρόβλημα με τη νέα φουρνιά παικτών, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στα αποδυτήρια της Τσέλσι, της Γιουνάιτεντ και της Τότεναμ.

Όπως είχε πει και ο ίδιος με το γνωστό του ύφος, στα 23 του ο Λάμπαρντ ήταν ήδη ένας ώριμος άντρας, ενώ σήμερα έχεις να κάνεις με κακομαθημένα παιδιά.

Υπάρχει μια αλλαγή εποχής την οποία ο Μουρίνιο δεν έχει καταφέρει να ακολουθήσει.

Κάποτε οι παίκτες τον έβλεπαν ως τον προστάτη "μεγάλο αδερφό". Πλέον, τον βλέπουν μάλλον ως τον "αυταρχικό πατέρα" ή τον "παράξενο παππού" που γκρινιάζει για τα πάντα.

Πέρα όμως από όλα αυτά, το "κλειδί" της υπόθεσης παραμένει η σχέση του με τον Πέρεθ. Ο Μουρίνιο είναι η ιδανική μέση λύση ανάμεσα στην υποτακτικότητα του Αντσελότι και στον άγριο παρορμητισμό του Κόντε.

Ξέρει πότε να κάνει υπομονή, πότε να ελίσσεται και πότε να "χτυπά". Και όταν βγαίνει και τα κάνει γυαλιά-καρφιά (όπως στην περίφημη συνέντευξη Τύπου για την "ποδοσφαιρική κληρονομιά" στη Γιουνάιτεντ), ξέρεις ότι απλώς το ποτήρι έχει ξεχειλίσει.

Προσωπικά, πλέον τον εκτιμώ βαθύτατα, αλλά μέχρι εκεί.

Μετατράπηκε από τον προπονητή που δεν άντεχα, στον αγαπημένο μου αναλυτή του αθλήματος.

Ένας ζωντανός θρύλος των πάγκων είναι κρίμα να φθείρει το κύρος του βολοδέρνοντας μεταξύ Τότεναμ, Μπενφίκα και Φενέρμπαχτσε.

Και εν κατακλείδι: αν ο Μουρίνιο δεν μπορέσει να βάλει σε τάξη τα αποδυτήρια της Μαδρίτης και να βρει τη φόρμουλα διαχείρισης για τον Εμπαπέ, τον Βινίσιους, τον Μπέλινγχαμ και τα υπόλοιπα ζόρικα "παιδιά", τότε δεν πρόκειται να το κάνει κανείς.

Είναι ίσως ο μοναδικός που κατέχει την απάντηση στο ερώτημα του ποιος πρέπει να θυσιαστεί για να επιβιώσει η ομάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους