Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χρειάζεται αίσθηση πολιτικής ευθύνης από όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, ανησυχώ ότι βρισκόμαστε στο κατώφλι ενός καταστροφικού συμβάντος.

Αν προκύψει, θα είναι μια ανθρώπινη τραγωδία και θα ευνοήσει τις πιο συντηρητικές και αντιδραστικές πολιτικές φωνές στο πανεπιστήμιο και ευρύτερα στην κοινωνία.

Υπάρχει τρόπος να το αποφύγουμε, ας τα πούμε στη συνέχεια.

Κατά την εμπειρία και την γνώμη μου όμως η βία χαρακτηρίζεται από διαπερατότητα αφού μπορούμε να έχουμε αναπαραγωγή του εξουσιαστικού προτύπου και μέσα στην αριστερά παρά τις ιδεολογικές της διαφοροποιήσεις.

Υπάρχει η ευρύτερη συζήτηση περί της σχέσης εξουσιαστικών προτύπων και βίας στους θεσμούς και εκτός αυτών.

Θα πρότεινα να μείνουμε στο πιο συγκεκριμένο, το δικό μας πλαίσιο αναφοράς.

Στη ζωή των νέων στην Ελλάδα εκβάλλει μια δομική βία: είναι η ίδια δομική βία που έκανε ένα κορίτσι 17 ετών να γράφει σημείωμα μόνο με αρνητικούς όρους για το μέλλον.

Είναι η βία παρούσα στο δωμάτιο στις φοιτητικές εστίες που δεν έχει κρεβάτι, που παραδόθηκε σε οικότροφη μόνο με στρώμα στο πάτωμα από το πανεπιστήμιο.

Είναι η βία του εξετασιοκεντρικής πειθάρχησης στο Λύκειο, είναι η οικονομική βία που αναγκάζει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό φοιτητών/τριών να δουλεύουν «σεζόν» από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο, είναι η βία της αστυνομικής καταστολής, είναι η βία των δολοφονικών σιδηροδρομικών υποδομών, είναι η έμφυλη βία, είναι η βία των διακρίσεων κατά των νέων με προσφυγική ή μεταναστευτική καταγωγή κλπ.

Αυτές οι εκδοχές βίας κυριαρχούν δομικά και οδηγούν σε θυμό.

Ο θυμός είναι πολιτικά δυναμική συνθήκη που όμως οδηγεί σε αδιέξοδα αν δεν πλαισιωθεί με προτάγματα και σεβασμό στην ανθρώπινη υπόσταση.

Ο θυμός είναι μια πραγματικότητα, το να καταδικάσουμε το θυμό δεν αρκεί και δεν λύνει τα προβλήματα.

Το σημαντικό είναι να καταλάβουμε τι τον προκαλεί και να παρέμβουμε, όσο και όπως μπορούμε.

Οι εκδοχές δομικής βίας που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι εκβάλλουν παντού και μπορεί όντως να έχουμε αναπαραγωγή βίαιων συμπεριφορών, σε αντίθεση με τις ιδεολογικές αναφορές.

Μιλάμε για πολιτικές πρακτικές που προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη βία ως μέσο ηγεμόνευσης στο φοιτητικό συνδικαλιστικό χώρο.

Ας θυμηθούμε τις πρακτικές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ παλαιότερα στο ΠΑΜΑΚ, όπου ακόμα και διενέξεις εντός της παράταξης είχαν καταλήξει σε καταγγελίες για βία.

Ας δούμε τη δράση κάποιων μελών αριστερών φοιτητικών παρατάξεων που υιοθετούν πρακτικές ακραίων χαρακτηρισμών σε αντιπαραθέσεις, απαράδεκτες λεκτικές επιθέσεις και προσπάθειες αποκλεισμού ορισμένων μελών άλλων παρατάξεων από τις διαδικασίες του φοιτητικού συνδικαλισμού.

Η διαπερατότητα της βίας, όπως τη θέσατε στην ερώτηση, δεν θα εκλείψει αν δεν ακυρωθούν οι δομικές συνθήκες που την προκαλούν.

Μπορεί όμως σίγουρα να περιοριστεί στο επίπεδο των ακαδημαϊκών θεσμών μέσα από διαδικασίες σεβασμού των διαφορετικών απόψεων, την αποφυγή μηχανισμών πειθάρχησης και τη διεύρυνση της δημοκρατίας.

Στο επίπεδο της κινηματικής δράσης διαπερατότητα της βίας μπορεί να περιοριστεί με την κατάργηση χρήσης της βίας ως πολιτικού εργαλείου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους