Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος θέλει πραγματικά να μάθει πως μπορεί να μοιάζει η συμβίωση στη Μέση Ανατολή; Ας μην κοιτάξει μακριά.

Ούτε στα "from the river to the sea", ούτε στις ανοησίες των tankies περί "ενός, ενιαίου, κοσμικού δημοκρατικού κράτους με ίσα δικαιώματα για όλους". Που μπορεί να ακούγεται όμορφα, αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους δυο λαούς δεν το επιθυμεί, προς το παρόν τουλάχιστον.

Ας κοιτάξει στην αραβοπαλαιστινιακή μειονότητα των Αράβων του Ισραήλ.

Αυτό το 20%, που ούτε σκέφτεται να φύγει (πόσο μάλλον να γίνει πρόσφυγας), ούτε να ανζητήσει άλλη υπηκοότητα αλλού, ούτε καν να κακολογήσει τη χώρα του.

Λοιπόν, σας έχουμε νέα: Οι Άραβες Ισραηλινοί στέκονται στο πλευρό της χώρας τους - και απορρίπτουν την οργή της Χαμάς Διότι μπορεί στη Δύση να ξεσπούν αντι-ισραηλινές διαμαρτυρίες, και οι διαδηλωτές στις διαδηλώσεις τύπου «No two state, we want 48» ή «There is only one solution» ή «All Out for Gaza» να επαναλαμβάνουν συνεχώς τα «talking points» που κυκλοφορούν από τους τρομοκράτες της Χαμάς.

Αλλά μέσα στο Ισραήλ, μια πολύ διαφορετική ιστορία εκτυλίσσεται: Εκατομμύρια Άραβες πολίτες απορρίπτουν τη Χαμάς και στέκονται στο πλευρό του εβραϊκού κράτους.

Η τρομοκρατική επίθεση υπό την ηγεσία της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 δεν ήταν απλώς ένα λουτρό αίματος - ήταν μια καθοριστική στιγμή για το Ισραήλ.

Πάνω από 1.200 άνθρωποι δολοφονήθηκαν.

Παιδιά πυροβολήθηκαν στα κρεβάτια τους.

Οικογένειες πυρπολήθηκαν στα σπίτια τους.

Άμαχοι σύρθηκαν ουρλιάζοντας στη Γάζα.

Ήταν η πιο θανατηφόρα επίθεση κατά των Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα και ένα σοκ για κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο στον πλανήτη.

Καθώς το Ισραήλ παραπαίει και οι IDF προετοιμάζονται για πόλεμο, ένας άλλος φόβος αναδύεται στην επιφάνεια: Ο εύθραυστος εβραϊκό-αραβικός εσωτερικός ιστός της χώρας θα διαλυόταν; Όχι, δεν διαλύθηκε.

Στην πραγματικότητα, συνέβη κάτι εξαιρετικό - κάτι που η Χαμάς δεν περίμενε. Οι Άραβες Ισραηλινοί - η αραβική μειονότητα του Ισραήλ που αριθμεί 2 εκατομμύρια άτομα - δεν εξεγέρθηκαν.

Δεν ανέμιζαν σημαίες της Χαμάς.

Δεν ζητωκραύγασαν.

Στάθηκαν στο πλευρό του Ισραήλ. Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ δεν συμφωνούν όλοι με την κυβέρνηση.

Πολλοί έχουν παράπονα σχετικά με την ανισότητα, τις διακρίσεις και τις ελλιπείς επενδύσεις.

Αλλά όταν τρομοκράτες εισέβαλαν σε ισραηλινά σπίτια και έσφαξαν αμάχους, οι Άραβες Ισραηλινοί δεν πτοήθηκαν.

Επέλεξαν την αφοσίωση. Οι Άραβες γιατροί περιέθαλψαν τους τραυματίες. Οι Άραβες δήμαρχοι ηρέμησαν τις εντάσεις.

Εθελοντές από αραβικές πόλεις έδωσαν αίμα, παρέδωσαν βοήθεια και βοήθησαν στην εκκένωση οικογενειών.

Η στρατολόγηση των Αράβων στις IDF αυξήθηκε, επειδή πολλοί είδαν καθαρά ότι ομάδες όπως η Χαμάς δεν κάνουν διάκριση μεταξύ Εβραίων και Αράβων όταν επιτίθενται σε Ισραηλινούς πολίτες.

Μια δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας του Ισραήλ τον Νοέμβριο του 2023 έδειξε ότι το 70% των Αράβων πολιτών ένιωθαν ότι ανήκουν στο Ισραήλ - μια δραματική αύξηση από λιγότερο από το 50% λίγους μήνες νωρίτερα.

Πιο πρόσφατα, μια δημοσκόπηση του Κέντρου Moshe Dayan τον Δεκέμβριο του 2024 διαπίστωσε ότι το 71,8% των Αράβων Ισραηλινών υποστήριξε την ένταξη ενός αραβικού κόμματος στον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό.

Ενώ η Χαμάς σπέρνει το χάος, οι Άραβες Ισραηλινοί επιλέγουν την πολιτική ευθύνη και τη συνύπαρξη.

Αυτό που διαφεύγει από πολλούς δυτικούς επικριτές είναι το εξής: Το Ισραήλ δεν πολεμά τη Χαμάς μόνο με πυραύλους - την νικά με την πραγματικότητα. Το Ισραήλ είναι μια δημοκρατία.

Ατελής, ναι - αλλά μια χώρα στην οποία οι Άραβες πολίτες ψηφίζουν, υπηρετούν στο Κοινοβούλιο, εργάζονται σε νοσοκομεία, κάθονται στα έδρανα και διευθύνουν σχολικές αίθουσες.

Ενας τους έγινε acting πρόεδρος της Δηνοκρατίας και ένας άλλος, ανώτατος δικαστής τύπου Αεροπαγιτης έβαλε φυλακή ολόκληρο Εβραίο πρωθυπουργό! Διότι αυτό κάνουν οι "μειονοτικοί" που δεν νιώθουν καθόλου μειονοτικοί: Συνυπάρχουν. Μιλάνε. Συμμετέχουν.

Και ναι, διαμαρτύρονται.

Αλλά και συζητούν. παίρνουν μέρος στις δημοκρατικές αποφάσεις Είναι μέρος του εθνικού ιστού.

Τι ρωτήσατε; Αν υπάρχει αντίστοιχο παράδειγμα με Εβραίους σε αραβικές χώρες; -αυτό ρωτήσατε; Αν υπάρχουν Εβραίοι βουλευτές στην ΠΑ και στη Δυτική Οχθη; Οχι.

Εκεί ούτε καν ζωντανός Εβραίος δεν υπάρχει.

Για την ακρίβεια, ούτε νεκρός.

Ξήλωσαν όλα τα νεκροταφεία.

Και καμία χώρα στην περιοχή δεν προσφέρει στους Άραβες πολίτες αυτά τα δικαιώματα - ούτε η Αίγυπτος, ούτε ο Λίβανος, ούτε η Συρία και σίγουρα ούτε η Γάζα που διοικείται από τη Χαμάς. Στη Γάζα, η Χαμάς χρησιμοποιεί τα παιδιά ως ασπίδες και φυλακίζει τους διαφωνούντες -αλλά στο Ισραήλ, μια πρωτοβουλία 202 εκατομμυρίων δολαρίων που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο επενδύει στη διδασκαλία της εβραϊκής γλώσσας στα αραβικά σχολεία, συμβάλλοντας στη γεφύρωση των πολιτιστικών και οικονομικών διαφορών.

Τα αραβικά διδάσκονται σε όλα τα εβραϊκά σχολεία -υποχρεωτικά.

Ολες οι πινακίδες και τα προγράμματα πρέπει να είναι δίγλωσσα.

Αν δεχτεί Εβραίους ο Αμπάς στο μελλοντικό τους κράτος,-αυτό ρωτάτε; Ούτε έναν.

Αυτό είναι το Ισραήλ που η Χαμάς δεν θέλει να δει ο κόσμος.

Από τις 7 Οκτωβρίου, Άραβες και Εβραίοι στο Ισραήλ διαδήλωσαν μαζί κάτω από μια σημαία, απορρίπτοντας την τρομοκρατία και πιστεύοντας σε ένα κοινό μέλλον.

Ένα κίνημα βάσης, το Standing Together, τους φέρνει δίπλα-δίπλα - όχι σε κάποια εκστρατεία δημοσίων σχέσεων, αλλά σε μια πραγματική συμμαχία που απαιτεί δικαιοσύνη και ειρήνη. Στο Ισραήλ, σε αντίθεση με τη Γάζα ή τον Λίβανο, είναι νόμιμο να οργανωθεί κανείς με αυτόν τον τρόπο - και η προσπάθεια κερδίζει έδαφος.

Η αραβική ηγεσία έχει επίσης δείξει πραγματικό θάρρος. Ο Mansour Abbas, επικεφαλής του κόμματος Ra'am, αποκάλεσε τη σφαγή της Χαμάς «βάρβαρη». Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Καμία υπεκφυγή. Ο Αμπάς έγραψε ιστορία το 2021 με την ένταξή του σε ισραηλινό κυβερνητικό συνασπισμό -το πρώτο αραβικό κόμμα που το έκανε- αποδεικνύοντας ότι η αραβική ηγεσία στο Ισραήλ δεν χρειάζεται να έχει να κάνει με οργή ή απόρριψη, αλλά μπορεί να είναι εποικοδομητική, ρεαλιστική και πατριωτική.

Και αυτό ακριβώς είναι που φοβάται η Χαμάς: Τους Άραβες που πιστεύουν στο μέλλον του Ισραήλ.

Υπάρχει και ένα άλλο, πιο αθόρυβο σύμβολο ενότητας: Η Bnei Sakhnin, μια ποδοσφαιρική ομάδα με αραβική πλειοψηφία στο κορυφαίο πρωτάθλημα του Ισραήλ.

Άραβες και Εβραίοι παίκτες αγωνίζονται μαζί, επευφημούμενοι από οπαδούς όλων των καταβολών.

Η ομάδα παίζει κάτω από την ισραηλινή σημαία.

Δεν είναι απλώς μια αθλητική ιστορία - είναι η συνύπαρξη σε κίνηση.

Η 7η Οκτωβρίου ήταν φρίκη.

Αλλά και αυτό που ακολούθησε έχει σημασία. Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ δεν έπαιξαν στα χέρια της Χαμάς.

Δεν υποχώρησαν στη σιωπή ή στο σεχταρισμό.

Στάθηκαν στο πλευρό των Ισραηλινών συμπολιτών τους.

Απέρριψαν το μίσος.

Αγκάλιασαν μια κοινή μοίρα.

Απέδειξαν ότι το Ισραήλ - παρά τα ελαττώματά του - εξακολουθεί να είναι ένα μέρος όπου Εβραίοι και Άραβες μπορούν να οικοδομήσουν ένα κοινό μέλλον. Το Ισραήλ δεν καταρρέει.

Κρατάει γερά.

Στα επείγοντα περιστατικά και στις αίθουσες διδασκαλίας, στα δημαρχεία και στις διαδηλώσεις, οι απλοί άνθρωποι αρνούνται να διχαστούν. Η Χαμάς μπορεί να γιορτάζει τον θάνατο.

Αλλά το Ισραήλ, ακόμη και μέσα στη θλίψη, δημιουργεί κάτι ριζοσπαστικό για τη Μέση Ανατολή: γιορτάζει, και κυρίως δημιουργεί κάτι ανεκτίμητο: μια κοινή ζωή.

Για όλους.

Και χωρίς μίσος.

Αυτοί είναι οι Αραβοπαλαιστίνιοι του Ισραήλ. Ισότιμοι πολίτες που επενδύουν στην αγάπη, όχι στο μίσος και στη τζιχάντ. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους