Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί χάθηκε ο Στυλιανός; Ο Στυλιανός χάθηκε πρώτα μέσα στο ίδιο του το σπίτι, εκεί όπου ένα παιδί θα έπρεπε να βρίσκει ασφάλεια.

Όμως όταν ένα παιδί δεν προστατεύεται από το σπίτι του, τότε οφείλει να το προστατεύσει το κράτος.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες, το σχολείο, η Αστυνομία, οι θεσμοί.

Στην περίπτωσή του, όμως, ο μηχανισμός δεν λειτούργησε ως προστασία.

Λειτούργησε ως φάκελος, ως σημείωση, ως καταχώρηση, ως αναμονή.

Και όσο οι υπηρεσίες «αξιολογούσαν», ο Στυλιανός ζούσε μέσα στον φόβο.

Όσο οι αρμοδιότητες μοιράζονταν, το παιδί έμενε μόνο.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα: η γραφειοκρατία ως νοοτροπία.

Η νοοτροπία που μετατρέπει τον άνθρωπο σε υπόθεση, τον πόνο σε χαρτί, την κραυγή σε πρωτόκολλο και την ευθύνη σε αρμοδιότητα κάποιου άλλου.

Όταν πολλοί γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει, η γνώση δεν σώζει.

Γίνεται συνενοχή της αδράνειας.

Οι αναφορές για πιθανές ευθύνες μελών της Αστυνομίας, οι καταγγελίες που φέρονται να υπήρχαν, τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα, κάνουν την υπόθεση ακόμη πιο βαριά.

Χωρίς να προτρέχουμε σε δικαστικά συμπεράσματα, και με σεβασμό στο τεκμήριο της αθωότητας, η κοινωνία έχει δικαίωμα να ρωτήσει: όταν ένα παιδί ήταν γνωστό στις υπηρεσίες, ποιος είχε τελικά την ευθύνη να το προστατεύσει; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι «κανείς». Γιατί όταν η απάντηση είναι «κανείς», τότε το κράτος δεν προστατεύει.

Απλώς καταγράφει. Ο Στυλιανός χάθηκε επειδή η διαδικασία νίκησε την ευθύνη.

Επειδή το σύστημα είδε τα σημάδια, αλλά δεν άκουσε την κραυγή.

Επειδή πολλοί είχαν ένα κομμάτι της εικόνας, αλλά κανείς δεν ανέλαβε να δει ολόκληρο το παιδί.

Και το πιο τρομακτικό είναι πως τέτοιες υποθέσεις δεν χάνονται μόνο τη μέρα της τραγωδίας.

Χάνονται χρόνια πριν.

Την πρώτη φορά που μια καταγγελία δεν ερευνάται σωστά.

Την πρώτη φορά που ένα παιδί μιλά και δεν το ακούν.

Την πρώτη φορά που ένας λειτουργός σημειώνει το πρόβλημα αλλά δεν παρεμβαίνει.

Την πρώτη φορά που η αρμοδιότητα γίνεται άλλοθι.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο γιατί χάθηκε ο Στυλιανός.

Είναι πόσοι άλλοι Στυλιανοί υπάρχουν μέσα σε φακέλους.

Πόσα παιδιά είναι γνωστά στις υπηρεσίες αλλά αόρατα στην πράξη.

Πόσοι καταγράφουν, αλλά δεν προστατεύουν. Ο Στυλιανός δεν χάθηκε επειδή δεν υπήρχαν υπηρεσίες.

Χάθηκε επειδή οι υπηρεσίες υπήρχαν, αλλά δεν στάθηκαν στο ύψος της αποστολής τους.

Το χειρότερό όμως είναι, ότι όλοι οι υπαίτιοι θα πέσουν στα "μαλακά" ή θα... αθωωθούν ή θα εισπράξουν γελοίες ποινές.

Και ξέρετε γιατί; Επειδή η γραφειοκρατία προστατεύει τα... παιδιά της και όχι παιδιά σαν τον Στυλιανό. Αυτή είναι η αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους