Ημέρα γιορτής και όπως κάθε χρόνο δέχομαι τα χρόνια πολλά. Γιορταστική διάθεση βέβαια την ώρα που πολλές δεκάδες αγωνιστών της ειρήνης στη Γάζα βρίσκονται αιχμάλωτοι και κακοποιημένοι από το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριαρχεί η περισυλλογή και ο προβληματισμός για πολλά, παράλληλα με τον αγώνα για τα τρέχοντα.

Αισθάνομαι όμως ότι οφείλω να πω, με μεγάλη καθυστέρηση, πως προέρχεται το όνομά μου, που αποτελεί την αφορμή για την ημέρα. Ο Κωστής Παπαδάκης (1911 – 1940) υπήρξε ένα από τα 9 παιδιά της οικογένειάς του που ζούσε στο Ρέθυμνο.

Εκεί στα μαθητικά του χρόνια διακρίθηκε ιδιαίτερα όχι μόνο στα θρανία, αλλά και στην κοινωνική ζωή, στο ποδόσφαιρο, στην ποίηση (με το ψευδώνυμο Κώστας Πάλμης) και στις πολιτικές διεργασίες της εποχής του.

Μετά το σχολείο ανέβηκε στην Αθήνα, σπούδασε στη Νομική, υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια τον κέρδισε η αγάπη για τη δημοσιογραφία.

Προσλήφθηκε στο «Ελεύθερο Βήμα» του «συγκροτήματος Λαμπράκη» συνομήλικος και φίλος με τους Παλαιολόγο, Ψαθά, Βιδάλη και άλλους.

Στον πόλεμο του 1940 εκεί επιστρατεύτηκε για να πάει στο μέτωπο.

Απέρριψε την πρόταση της εργοδοσίας του να μεσολαβήσει στην κυβέρνηση προκειμένου να υπηρετήσει από την Αθήνα στα μετόπισθεν ως πολεμικός ανταποκριτής εκπληρώνοντας έτσι την υποχρέωση επιστράτευσης.

Δεν ήθελε διακρίσεις, αλλά να πολεμήσει το φασισμό μαζί με τα παιδιά του λαού στην πρώτη γραμμή.

Και έτσι έγινε.

Και από το μέτωπο στις 3.11.1940 έστειλε την πρώτη και τελευταία του ανταπόκριση, η οποία δημοσιεύθηκε στο «Ελεύθερο Βήμα» και τελείωνε με τη φράση «Η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά παίρνεται με το σπαθί». Δεν πρόλαβε να τη διαβάσει τυπωμένη καθώς την επόμενη ημέρα 4.11.1940 έβρισκε το θάνατο από βομβαρδισμό των Ιταλών.

Τάφηκε στο Νεστόριο και μετά από χρόνια τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Αθήνα.

Η στάση του με διδάσκει ότι οι άνθρωποι δεν κρίνονται από τις μάχες που κερδίζουν ή από τις μάχες που χάνουν, αλλά από τις μάχες που διαλέγουν να δώσουν.

Και τον κατατάσσει στην ιστορία δείχνοντας ότι αυτοί που αγαπάνε τον τόπο τους τον υπερασπίζονται με πράξεις και όχι με την πατριδοκαπηλεία των εθνικιστών και των ιδεολογικοπολιτικών απόγονων των ναζιστών.

Για αυτό και θεωρώ εγκληματικό λάθος να χαρίζεται αυτό που αγαπάμε με την καρδιά μας και με το αίμα μας στους φασίστες.

Είναι λάθος ερμηνεία του διεθνισμού η παραχώρηση του πεδίου αυτού στους εθνικιστές.

Και το αποδεικνύει και η ελληνική ιστορία της Αντίστασης και η σημερινή κατάσταση στην Παλαιστίνη. Ο Κωστής Παπαδάκης μπορούσε να αποφύγει το μέτωπο και να ζήσει τις επόμενες δεκαετίες ως ένας επιτυχημένος, καταξιωμένος και επώνυμος δημοσιογράφος.

Αλλά επέλεξε το δρόμο που τον οδήγησε στο θάνατο και είχε πολλά χρόνια μετά ως αποτέλεσμα την παντοτινή καταξίωση για την εγγραφή στις συλλογική μνήμη όσων υπηρετούν θα τις ίδιες αξίες. Η Ε.Σ.Η.Ε.Α. υπό την πίεση της γενιάς των αντιφασιστών δημοσιογράφων, τον θυμήθηκε στη μεταπολίτευση και τον τίμησε με πληθώρα εκδηλώσεων, στον χώρο της πρώτης των οποίων (1978) στο χώρο είχε αναρτήσει μπάνερ με το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη «Ασμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας». Σύμφωνα με την Ε.Σ.Η.Ε.Α. το ποίημα αυτό είχε γραφτεί για τον Κωστή Παπαδάκη.

Δεν μπορώ το επιβεβαιώσω με σιγουριά.

Πάντως δεν διαψεύσθηκε ούτε από τον Ελύτη, που ζούσε τότε ακόμα, ούτε μετά.

Ακολούθησαν εκδηλώσεις σε Αθήνα, Νεστόριο, Ρέθυμνο, αλλά και τοποθέτηση προτομής στη γενέτειρά του το Ρέθυμνο.

Σε πολλές από αυτές ήμουν παρών και αποδέκτης για λογαριασμό της οικογένειας των διακρίσεων που απευθυνόταν.

Παρόντα ήσαν και τα αδέλφια του, τα παιδιά τους, αλλά και όλοι οι δημοσιογράφοι της γενιάς του.

Και πολύ συγκινητικές ήταν πάντα οι ομιλίες, αλλά και η αρθρογραφία στον Ριζοσπάστη για τον Κωστή από το Νίκο Καραντινό, βετεράνο αγωνιστή της δημοσιογραφίας.

Τα τελευταία χρόνια η Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην οποία είχαν παραδοθεί τα προσωπικά του είδη και το αρχείο του διοργάνωσε πολυήμερη έκθεση και τα έχει αναδείξει στη βιβλιοθήκη της καθώς και πίνακες ζωγραφικής που τον εικονίζουν.

Υπάρχουν στα γραφεία της σε διάφορα σημεία φωτογραφίες του και σχετικές αναφορές.

Τα βλέπω με συγκίνηση όποτε πηγαίνω για εκδηλώσεις.

Ο «χαμένος ανθυπολοχαγός της Αλβανίας» υπήρξε αδερφός του πατέρα μου και αιτία της ονοματοδοσίας μου.

Επειδή δεν είχε προλάβει να δημιουργήσει οικογένεια οι γονείς μου θεώρησαν ότι είναι προτιμότερο να πάρω το όνομά του από εκείνον παρά το όνομα των παππούδων που έτσι και αλλιώς είχε απαθανατιστεί σε άλλα ξαδέρφια μου.

Πριν ακόμα καν μεγαλώσω το συγκρότημα Λαμπράκη διαμήνυσε στην οικογένειά μου ότι αν ήθελα πρέπει να γίνω δημοσιογράφος στις εφημερίδες μου η πόρτα του θα ήταν ανοιχτή.

Αν το έκανα θα είχα εξαργυρώσει το όνομά του και θα είχα προδώσει την παράδοσή του.

Βρέθηκα στη ζωή χωρίς να το θέλω φορέας της τιμητικής αποστολής να συνεχίσω την παράδοσή του.

Αλλά είναι πολλά τα χρόνια που την νοιώθω όχι ως βάρος, αλλά ως φτερό και δύναμη ώθησης σε κάθε τι που η πολιτική και κοινωνική μου συνείδηση επιτάσσει.

Και βλέπω την κρίσιμη επιλογή του στη στάση πολλών καθημερινών αγωνιστών, όπως οι σημερινοί ηρωικοί κρατούμενοι του Ασντόντ, που επέλεξαν τον κίνδυνο από τη βολή εκφράζοντας τον Ναζίμ Χικμέτ : «Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια φώς ;». Μια πρόσφατη επίσκεψη στο Ρέθυμνο της Χρύσας Παπαδοπούλου και του (συνεορτάζοντος) Κώστα Σκαρμέα, αγαπημένων και ελπιδοφόρων συναδέλφων μας από την πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής, για ομιλία σε εκδήλωση σχετική με το θέμα, τους έφερε στο Δημοτικό Κήπο της πόλης, όπου βρίσκεται τοποθετημένη η προτομή του και είχαν την καλοσύνη να με συγκινήσουν στέλνοντάς μου αυτή τη φωτογραφία.

Και αυτό υπήρξε η αφορμή για την ανάρτηση αυτή, που ίσως την όφειλα από καιρό.

Τους ευχαριστώ και από εδώ για αυτό.

Και χρόνια πολλά στον θείο Κωστή που δεν γνώρισα, αλλά δεν υπήρξε ούτε στιγμή στη ζωή μου χωρίς την παρουσία του. Και ούτε πρόκειται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους