Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ... Της ημερας ΕΣΤΙΑ,σημερα... Τα θεριά της θάλασσας δεν πεθαίνουν ποτέ Αντιγράφω από το ρεπορτάζ: “Παρά την μαζική κινητοποίηση και τις διαδοχικές διασταυρώσεις στοιχείων, η βασική δυσκολία για τις αρχές ήταν ότι αποκλείονταν διαρκώς πιθανά σενάρια, χωρίς όμως να προκύπτει τεκμηριωμένη εξήγηση.

Καθώς οι αναφορές πολιτών άρχισαν να περιορίζονται από το απόγευμα, τα συνεργεία παρέμειναν σε επιφυλακή, ενώ η διερεύνηση πέρασε και σε επιστημονικό επίπεδο.

Ειδικοί ανέλαβαν να εξετάσουν την χημική σύσταση της οσμής και να διαπιστώσουν εαν επρόκειτο για πτητικές οργανικές ενώσεις, κατάλοιπα υδρογονανθράκων ή άλλη ατμοσφαιρική επιβάρυνση.

Μέχρι να υπάρξουν ασφαλή συμπεράσματα, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι αρχές έθεσαν στο μικροσκόπιο κρίσιμες υποδομές, τον ΔΕΣΦΑ, την Enaon EDA, τα διυλιστήρια, την Ψυττάλεια, την ΕΥΔΑΠ και θαλάσσιες μεταφορές στον Σαρωνικό, χωρίς μέχρι στιγμής να εντοπισθεί η πηγή της μυστηριώδους οσμής που αναστάτωσε τα νότια προάστια”... Πριν αρκετά χρόνια, μίλησα για μια και μοναδική φορά με τον Αριστοτέλη Ωνάση.

Εργαζόμενος, τότε, ως μουσικός, με μαέστρο τον Μίμη Πλέσσα,στο “Καν-Καν” του Νίκου Γιγουρτάκη, είχα την τύχη να αποκτήσω σχέσεις και οικειότητα με τον θυμόσοφο δημιουργό Γιώργο Ζαμπέτα. Ο Ωνάσης, όποτε βρισκόταν στην Ελλάδα, “περνούσε μια βόλτα” για να απολαύσει τον Ζαμπέτα,με τον οποίο ήσαν φίλοι.

Έτσι, ένα βράδυ, ο σπουδαίος μουσικός, με φώναξε στο τραπέζι του σπουδαίου Έλληνα. “Αρίστο, ο γιατρός απο 'δω (με αποκαλούσε “γιατρό” λόγω της ιδιότητος του πατέρα μου) γράφει και σε ΄φημερίδα και θέλει να σου υποβάλει κάποιο ερώτημα” του ειπε, αιφνιδιάζοντάς με, καθώς δεν με είχε προετοιμάσει.

Κι έτσι, σκέφθηκα σε χρόνο μηδέν και απηύθυνα το ερώτημα: “Ποιά είναι η ωραιότερη ελληνική θαλάσσια διαδρομή που έχετε κάνει με το σκάφος σας;”. Ο Ωνάσης, που στο τραπέζι είχε τον καθηγητή μου στην Πάντειο Ιω. Γεωργάκη και την αδελφή του, Καλλιρρόη Πατρονικόλα, απάντησε αμέσως:”Από τον Ισθμό, μέχρι το Σούνιο.

Δεν υπάρχει καλύτερη διαδρομή στον κόσμο!”... Θυμήθηκα εκείνη την συνάντηση χθες, όταν όλο το κράτος έψαχνε να βρει “τί στην ευχή ήταν αυτή η έντονη οσμή που ερχόταν από την θάλασσα και έγινε αντιληπτή στα νότια προάστεια”... Εχουμε σκεφθεί το μέγεθος της κακοποιήεως της πιο ωραίας διαδρομής στον κόσμο; Διϋλιστήρια, Ναυπηγεία, Εργοστάσια, δεξαμενές, αποθηκευτικοί χώροι , που εκκινούν από τον Ισθμό και καταλήγουν στο Σούνιο! Σκέφθηκα ότι η έντονη οσμή, πιθανότατα είναι μια προειδοποίηση απο τις κρυφές θεότητες της θαλάσσης, που δεν έχουν ακόμη ”μιλήσει”, δεν έχουν ακόμη βρυχηθεί, για να αποδοκιμάσουν την απαράδεκτη συμπεριφορά μας έναντι του πολύτιμου υγρού στοιχείου.

Παλιότερα, όταν ακολουθούσα τον κουμπάρο μας, Γρηγόρη Μπαρουτσάκη (τον επονομαζόμενο “Γορίλλα”), σε ψαρέματα στο Τολό, τον άκουγα να μου λέει κάτι περίεργες ιστορίες. “Ξέρεις, κουμπάρε (ήμουν περίπου δέκα-ένδεκα ετών) ότι εδώ απο κάτω μας κολυμπάνε νεράϊδες, τελώνεια και θεριά της θάλασσας; Ξέρεις ότι άμα τα ενοχλήσεις με τα δίχτυα και τα παραγάδια στα κόβουνε μονομιάς κι εσύ ψάχνεις να βρεις ποιός τα έκοψε; Γι αυτό, πρέπει να προσέχεις πού τα ρίχνεις και πώς τα ρίχνεις τα εργαλεία σου.

Να μην πειράζεις τα θεριά, γιατί μια μέρα θα σε καταπιούνε”... Τότε, αρχές του ΄60, ο Γρηγόρης σεβόταν “τα θεριά”. Ας συλλογιστούμε πόσο τα έχουμε πρκαλέσει τα τελευταία πενήντα χρόνια. Και μην έχετε αμφιβολία. Τα θεριά της θάλασσας, δεν πεθαίνουν ποτέ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους