Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Απρίλιο του 2026, το LinkedIn παρακολούθησε άλλη μια πράξη σύγχρονης εταιρικής αυτοκτονίας. Ο Nikhil Rana, ιδρυτής μιας μικρής πλατφόρμας, απέλυσε εργαζόμενό του μέσω WhatsApp με ένα ξερό "You're fired", επειδή ο τελευταίος δήλωσε αδυναμία φυσικής παρουσίας σε ένα event, προτείνοντας όμως να συμμετέχει Online.

Το "γελοίο" όμως της υπόθεσης είναι οτι ο Rana δεν το κράτησε για τον εαυτό του.

Το έκανε screenshot, το ανέβασε περήφανα στο LinkedIn και μας εξήγησε ότι οι δεξιότητες είναι πλέον κοινό εμπόρευμα (commodity) και ότι αυτός ψάχνει ανθρώπους που "κάνουν τα πράγματα να συμβαίνουν". Το post, φυσικά, έγινε viral και όπως ήταν αναμενώμενο τα Social Media πλημμύρησαν από οργισμένα μηνυματα και δικαίως θα έλεγα.

Αλλά ως επιχειρηματίες, οφείλουμε να δούμε κάτω από την επιφάνεια του θυμού γιατί εδώ δεν πρόκειται απλώς για έλλειψη ενσυναίσθησης αλλά για μια βαθιά δομική και στρατηγική άγνοια.

Ας ξεκαθαρίσουμε αρχικά οτι κανείς μας δεν γνωρίζει το παρασκήνιο.

Ίσως ο συγκεκριμένος εργαζόμενος να ήταν η επιτομή της μετριότητας και να δημιουργούσε μονίμως προβλήματα.

Σε μια μικρή επιχείρηση ο χρόνος κοστίζει πολύ και το να απομακρύνεις ταχύτατα τα "βαρίδια" δεν είναι σκληρότητα αλλά η μοναδική συνταγή επιβίωσης.

Μπορώ ακόμη και να κατανοήσω τη λογική του φιλτραρίσματος γιατί μια ακραία κουλτούρα μπορεί να διώξει αυτούς που αποζητούν την ασφάλεια του δημοσίου και να μαγνητίσει αυτούς που τρέφονται από το χάος και την πίεση.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι η απόλυση αλλά η παράσταση που ακολούθησε.

Η επιλογή να μετατρέψεις μια απόλυση σε δημόσιο θέαμα, αποκαλύπτοντας την ταυτότητα (άμεσα ή έμμεσα) και το πλαίσιο, ακυρώνει ακαριαία κάθε επιχειρηματική λογική.

Το φιλτράρισμα λειτουργεί όταν εκπέμπεις το σωστό σήμα.

Όταν όμως διαπομπεύεις δημόσια έναν πρώην συνεργάτη σου, δεν δηλώνεις οτι "είμαστε απαιτητικοί" γιατί το μήνυμα που λαμβάνει η αγορά εργασίας είναι: "Είμαι ένας απρόβλεπτος, ναρκισσιστής ιδιοκτήτης που θα σε θυσιάσει στον βωμό των likes". Η οργή του κόσμου στα σχόλια δεν είναι ούτε υπερβολική, ούτε προϊόν κάποιας "μαλθακής" γενιάς αλλά η απολύτως λογική αντίδραση της αγοράς όταν εντοπίζει ένα τοξικό και μη ασφαλές περιβάλλον.

Οι κορυφαίοι επαγγελματίες , αυτοί ακριβώς που "κάνουν τα πράγματα να συμβαίνουν", παρακολουθούν και όταν βλέπουν τέτοιες συμπεριφορές, το μήνυμα που λαμβάνουν είναι ξεκάθαρο: "Εδώ δεν υπάρχει σεβασμός αλλά μόνο το ΕΓΩ του ιδρυτή". Ας μιλήσουμε λίγο με αριθμούς, γιατί τα νούμερα δεν έχουν συναισθήματα.

Σύμφωνα με τη Gallup, το 71% των εργαζομένων που παραιτούνται οικειοθελώς, το κάνουν λόγω της διοίκησης και όχι των χρημάτων.

Οι άνθρωποι δεν εγκαταλείπουν τις εταιρείες αλλά τους κακούς managers και τα κακότροπα αφεντικά.

Παράλληλα, το κόστος αντικατάστασης (Turnover Cost), όπως μας θυμίζει το SHRM, κυμαίνεται από το 50% έως το 200% του ετήσιου μισθού του αποχωρήσαντος.

Σε μια κυπριακή ή ελληνική μικρομεσαία επιχείρηση 10-15 ατόμων, αυτό το κόστος δεν είναι ένα απλό νούμερο σε ένα λογιστικό φύλλο αλλά η διαφορά μεταξύ κερδοφορίας και ταμειακής ασφυξίας.

Είναι ο χαμένος χρόνος εκπαίδευσης και η κατακόρυφη πτώση του ηθικού για την ομάδα που παραμένει και αναρωτιέται πότε θα έρθει η δική της σειρά.

Το να θεωρείς ότι οι δεξιότητες είναι "commodity" και άρα οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι, είναι ένα αφήγημα που πουλάει καλά σε φθηνά σεμινάρια "hustle culture". Στην πραγματικότητα, η ικανότητα να χτίζεις αφοσιωμένες ομάδες, να εμπνέεις και να διαχειρίζεσαι ταλέντα είναι η σπανιότερη δεξιότητα.

Η σκληρότητα μπορεί να φέρει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, υπό την απειλή του φόβου, όμως προσελκύει μόνο μισθοφόρους και απελπισμένους από το “κάτω ράφι”. Το να απαιτείς υπευθυνότητα από τους ανθρώπους σου είναι απαραίτητο και επιβαλλόμενο.

Το να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την αυστηρή ηγεσία από τον δημόσιο εξευτελισμό, δεν σε κάνει όμως οραματιστή ,αλλά απλά έναν επιχειρηματία που σκάβει, με πολύ θόρυβο, τον ίδιο του τον λάκκο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους