Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πήγα την προηγούμενη εβδομάδα σε ένα καφέ και έγινα μάρτυρας μιας σκηνής που έχει παιχτεί χιλιάδες φορές, σε δεκάδες διαφορετικούς κλάδους: Ένας "παλιός" υπάλληλος ανέλαβε να "δείξει τα κατατόπια" στον καινούργιο.

Του εξηγούσε τις κινήσεις, του έδειχνε πως "λειτουργούμε εδώ" όμως αυτό που μετέδιδε, με κάθε σοβαρότητα, δεν ήταν γνώση αλλά οι δικές του, συσσωρευμένες κακές συνήθειες.

Το πιο τραγικό όμως ήταν οτι ο ιδιοκτήτης στεκόταν περήφανος στη γωνία, πληρώνοντας και τους δύο για να θεσμοθετήσουν... τη μετριότητα.

Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη, σχεδόν κωμική αυταπάτη στις περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο: ότι ο χρόνος παρουσίας κάποιου σε μια θέση, μεταφράζεται αυτόματα σε ικανότητα να τη διδάξει.

Θα σας στενοχωρήσω αλλά δεν ισχύει.

Ο χρόνος απλώς κωδικοποιεί αυτό που κάνεις και αν κάνει κάτι λάθος για τρία χρόνια, δεν έχει τρία χρόνια εμπειρίας αλλά τρία χρόνια πρακτικής εφαρμογής σε ένα λάθος.

Όταν αυτός ο άνθρωπος κληθεί να αναλάβει ρόλο εκπαιδευτή, το λάθος θα κλωνοποιειθεί.

Δεν είναι όμως όλα τόσο μαύρα για να είμαστε δίκαιοι.

Μερικές φορές, αυτοί οι παλιοί υπάλληλοι έχουν αναπτύξει έξυπνες μεθόδους που κρατούν το σύστημα ζωντανό, ακριβώς επειδή ο ίδιος ο επιχειρηματίας δεν έχει φροντίσει να λύσει τα λειτουργικά κενά.

Το πρόβλημα, σε επίπεδο δομής, είναι ότι όταν δεν υπάρχουν Τυποποιημένες Διαδικασίες Λειτουργίας (Standard Operating Procedures), κανένας νέος εργαζόμενος δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το σωστό βήμα, ποια είναι η αναγκαία "πατέντα" και ποια είναι η απόλυτη προχειρότητα.

Όλα του σερβίρονται στο ίδιο πιάτο, με την ίδια αδιαπραγμάτευτη βεβαιότητα.

Είναι απολύτως λογικό ως επιχειρηματίας να νιώθεις οργή όταν βλέπεις τον νέο υπάλληλο να επαναλαμβάνει παιδαριώδη λάθη αλλά η οργή σου είναι λάθος στοχευμένη.

Μια έρευνα του Harvard Business Review απέδειξε αυτό που λέει η κοινή λογική: το 37% των εργαζομένων που δουλεύουν δίπλα σε κάποιον με κακές επαγγελματικές πρακτικές, τείνουν να υιοθετήσουν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά.

Δεν φταίει ο χαρακτήρας τους αλλά η φυσική ανθρώπινη ψυχολογία.

Οι άνθρωποι μπαίνουν σε ένα νέο περιβάλλον, σκανάρουν την Εταιρική Κουλτούρα και βλέπουν τι είναι αποδεκτό, οπότε απλώς προσαρμόζονται στο χαμηλότερο κοινό παρονομαστή.

Το ξέρω, η δικαιολογία είναι έτοιμη: "Δεν έχω τα χρήματα ή τον χρόνο να φτιάξω ακαδημίες εκπαίδευσης για υπαλλήλους που μπορεί να φύγουν αύριο". Κατανοητό και απολύτως σεβαστό να επικρατεί ο φόβος ότι θα επενδύσεις πάνω τους και θα φύγουν.

Η ειρωνεία όμως είναι ότι το πραγματικό κόστος δεν καταγράφεται πουθενά στα μηνιαία έξοδα, αλλά σε "καταστρέφει" εσωτερικά.

Το πληρώνεις με πελάτες που δεν ξαναέρχονται χωρίς να κάνουν παράπονο, με αναποτελεσματικότητα που ρίχνει το Περιθώριο Κέρδους και με τους καλούς υπαλλήλους που φεύγουν αηδιασμένοι από την έλλειψη οργάνωσης.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα τεστ.

Αν ο καλύτερος, ο πιο "παλιός" υπάλληλός σου αποφασίσει να παραιτηθεί αύριο το πρωί, η τεχνογνωσία που κουβαλάει θα μείνει στην επιχείρηση ή θα φύγει και αυτή μαζί του; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε δεν έχεις απλώς πρόβλημα εκπαίδευσης αλλά έχεις χτίσει μια επιχείρηση που βασίζεται σε Διαχείριση Γνώσης (Knowledge Management) που δεν σου ανήκει και δεν ελέγχεις.

Το "έτσι το κάνουμε εδώ" δεν είναι απλώς μια φράση αλλά η πιο ακριβή τιμολόγηση της δικής σου επιχειρηματικής απουσίας και το χειρότερο είναι πως, αυτή την απουσία, την πληρώνεις με μετρητά κάθε μέρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους