Original Post

Πλήρες Κείμενο:

👉Το μυθιστόρημα «Πατημένα τριάντα» του Μιχάλης Νταγγίνης, είναι από τα βιβλία που όχι μόνο δεν ξεχνάς εύκολα, αλλά αντίθετα μένουν μπροστά σου για καιρό κοιτάζοντάς σε κατάματα.

Πίσω από τις ζωές των ηρώων του, κρύβεται μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε μέσα στην αβεβαιότητα, στην οικονομική κρίση, στη διάψευση και στην αδιάκοπη προσπάθεια να κρατηθεί όρθια.

Είναι η γενιά που έμαθε να επιβιώνει πριν καν προλάβει να ονειρευτεί.

Νέοι άνθρωποι που βρέθηκαν ξαφνικά στα βαθιά, προσπαθώντας να κολυμπήσουν όπως μπορούσαν.

Άλλοι έφυγαν στο εξωτερικό, άλλοι χάθηκαν μέσα στη νύχτα, άλλοι πάλεψαν να κρατήσουν την ηθική τους, άλλοι πιάστηκαν από έρωτες, φιλίες, φιλοδοξίες ή ψεύτικες βεβαιότητες, προκειμένου να μη βουλιάξουν.

Ο συγγραφέας, με μεγάλη δεξιοτεχνία, καταφέρνει να δώσει φωνή σε όλους εκείνους που έζησαν σε μια Ελλάδα κουρασμένη, θυμωμένη και ταυτόχρονα βαθιά διψασμένη για ζωή. Την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων.

Οι ήρωές του είναι άνθρωποι που πολλές φορές στέκονται στην κόψη του ξυραφιού.

Άνθρωποι πληγωμένοι, αντιφατικοί, κάποιες φορές σκληροί, κάποιες άλλες απελπισμένα ευάλωτοι.

Κουβαλούν φόβους, ματαιώσεις, αδιέξοδα και όνειρα που, όμως, δεν χώρεσαν ποτέ στην πραγματικότητα.

Είναι αδύνατον να τους κρίνεις και να τους επικρίνεις.

Μέσα τους αναγνωρίζεις κομμάτια μιας ολόκληρης κοινωνίας που έμαθε να ζει με το «λίγο», με το «βλέπουμε», με το «κάπως θα τα βολέψουμε». Ο κεντρικός του ήρωας ο Νικήτας, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική μορφή αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης.

Ένας άνθρωπος που ενώ κινείται στο σκοτάδι και φλερτάρει με τη βία, τον υπόκοσμο και τη διαφθορά, δεν παύει να κουβαλά μέσα του βαθιές ανθρώπινες αδυναμίες, ευαισθησίες και αναστολές.

Ο συγγραφέας δεν τον αθωώνει, ούτε όμως τον παραδίδει αμαχητί στην καταδίκη.

Του ανοίγει μικρά παράθυρα λύτρωσης, θέλοντας να μας θυμίσει, είτε ανάλογες δικές μας σκέψεις και πράξεις, είτε να μας θέσει προ των ευθυνών μας, αφού με τις επιλογές μας οδηγήσαμε μια ολόκληρη γενιά στην απαξίωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η γραφή του Μιχάλη Νταγγίνη είναι άμεση, σύγχρονη και ζωντανή, με παλμό που θυμίζει την ίδια την εποχή που περιγράφει.

Πέρα όμως από την αργκό της νύχτας, τα social media, τα μπαράκια, τους περιστασιακούς έρωτες και την πολιτική απογοήτευση, υπάρχει ενός άλλους είδους ανάγκη.

Η βαθιά ανθρώπινη αγωνία να ανήκουμε κάπου, να σταθούμε στη σωστή πλευρά, να αγαπηθούμε και εν τέλει να μη χαθούμε μέσα στις αντιφάσεις μιας κοινωνίας που αλλάζει βίαια.

Στην ουσία, ο συγγραφέας, δεν μιλά μόνο για μια γενιά, αλλά για την ανάγκη που νιώσαμε όλοι μας εκείνη την περίοδο, να πιαστούμε από κάπου για να καταφέρουμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Τότε που οι αυτοκτονίες ήταν συνεχώς στην επικαιρότητα.

Τα «Πατημένα τριάντα» είναι ένα από τα πιο ώριμα και πιο ουσιαστικά ελληνικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα αλλά το ψυχογράφημα μιας ολόκληρης εποχής, μιας από τις πιο σκληρές που έχουν ζήσει οι Έλληνες από τη Χούντα και μετά.

Ωραία και σωστά Ελληνικά – επιτέλους, σωστό ύφος και ατμόσφαιρα, χωρίς περιττές φιοριτούρες και αντιγραφές Τεχνιτής Νοημοσύνης.

Για μια ακόμα φορά, θερμά συγχαρητήρια Μιχάλη.

Σου εύχομαι από καρδιάς το ταξίδι αυτού του βιβλίου να είναι τόσο δυνατό όσο και η αλήθεια που κουβαλά.

Να πετάξει όσο το δυνατόν πιο ψηλά. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα - Dioptra Publications

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους