Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεννημένος στις 15 Σεπτεμβρίου 1966 στο Τίτογκραντ (σημερινό Ποντγκόριτσα), ο Ντέγιαν Σάβιτσεβιτς θεωρείται ευρέως ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε ποτέ το Μαυροβούνιο — κι ένας από τους μεγαλύτερους που γέννησε η γιουγκοσλαβική σχολή.

Ο ιταλικός αθλητικός τύπος του χάρισε το παρατσούκλι *Il Genio* — «Ο Ιδιοφυής» — και ήταν ένα παρατσούκλι που του ταίριαξε απόλυτα.

Ξεκίνησε από τη Μπούντουτσνοστ της πατρίδας του και μετακινήθηκε στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου το 1988, μπαίνοντας σε ένα ρόστερ που περιλάμβανε ήδη τους Ντράγκαν Στόικοβιτς και Ρόμπερτ Πρόσινετσκι.

Μαζί με τον Σάβιτσεβιτς, ο Ερυθρός Αστέρας κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωτάθληματα 1989–90, 1990–91 και 1991–92, δύο Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας, το Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Intercontinental Cup, και τα δύο το 1991.

Μετά τον ευρωπαϊκό θρίαμβο του 1991, ο Σάβιτσεβιτς ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα, ενώ από την εφημερίδα "Sport" ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος Γιουγκοσλάβος αθλητής εκείνης της χρονιάς.

Ήταν μια αναγνώριση δίκαιη: σε εκείνο τον Ερυθρό Αστέρα υπήρχε κάτι ξεχωριστό, ένα εκρηκτικό μίγμα ταλέντου που ήταν δυστυχώς το κύκνειο άσμα μιας χώρας που μερικά χρόνια αργότερα θα σπαράζονταν από τον εμφύλιο. «Κέρδισα ό,τι μπορούσα να κερδίσω στο Βελιγράδι.

Μεγάλωσα ως παίκτης στον Ερυθρό Αστέρα και έγινα γνωστός στον κόσμο του ποδοσφαίρου.» Το 1992 απόκτηθηκε από τη κορυφαία ομάδα εκείνης της εποχής στην Ευρώπη τη Μίλαν έναντι περίπου 30 εκατομμυρίων μάρκων — μεταγραφή που υπήρξε προσωπική επιθυμία του ιδιοκτήτη Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Η ομάδα ήταν ήδη ...φορτωμένη με αστέρες — Ζαν-Πιέρ Παπέν, Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, Ρουντ Γκούλιτ, Φρανκ Ράικαρντ — κι ο κανονισμός που επέτρεπε μόνο τρεις αλλοδαπούς στα ευρωπαϊκά παιχνίδια είχε ως αποτέλεσμα ο Σάβιτσεβιτς να αγωνιστεί μόλις σε 97 αγώνες στο Ιταλικό πρωτάθλημα στις έξι του σεζόν.

Η σχέση του με τον προπονητή Φάμπιο Καπέλο ήταν ένα μείγμα αγάπης και μίσους. Ο Καπέλο απαιτούσε αμυντική προσήλωση από όλους τους παίχτες ο Σάβιτσεβιτς την απεχθανόταν.

Αλλά ο Ιταλός τεχνικός ήξερε ότι ο Μαυροβούνιος μπορούσε να του προσφέρει το κάτι παραπάνω, το απρόβλεπτο, τη μία ενέργεια που μπορούσε να κρίνει ένα παιχνίδι.

Όπως αναφέρει και ο Καπέλο: " Ο Σάβιτσεβιτς σπάνια προπονούνταν όπως οι υπόλοιποι και όταν ήταν στο γήπεδο οι συμπαίκτες του έπρεπε να τρέχουν και για εκείνον.

Το ματς όμως κόντρα στη Μπαρτσελόνα ήταν μια σύγκρουση ατσάλι με ατσάλι και ο Σάβιτσεβιτς έδειξε ότι είναι φτιαγμένος για αυτά τα ματς". Στις 18 Μαΐου 1994 στην Αθήνα, στον τελικό του Champions League απέναντι στη Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ.

Με τους Μπαρέζι και Κοστακούρτα απόντες, η Μίλαν μπήκε στον αγώνα ως αουτσάιντερ. Ο Σάβιτσεβιτς όμως έκεινη τη βραδιά έκανε το ματς της ζωής του κλείνοντας τον τελικό με μια ασίστ στο πρώτο γκολ του Μασάρο, μία εκπληκτική λόμπα, έπειτα απο κλέψιμο, πάνω από τον Αντόνι Θουμπιθαρέτα για το 3-0, καθώς και ένα σουτ στο δοκάρι.

Έτσι ο Καπέλο διόρθωσε το λάθος που είχε κάνει ένα χρόνο νωρίτερα στον τελικό της ίδιας διοργάνωσης όταν άφησε εκτός αποστολής τον Μαυροβούνιο άσο και η ομάδα του γνωρίσε την ήττα απο τη Μαρσέιγ. Στη Μίλαν έπαιξε συνολικά 144 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις, σημειώνοντας 34 γκολ, κατακτώντας τρεις τίτλους Serie A, ένα Champions League, ένα Ευρωπαϊκό Super Cup και δύο Κύπελλα.

Αργότερα εισήχθη στο Hall of Fame της Μίλαν, δίπλα σε άλλους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο Σάβιτσεβιτς εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1990 και το 1998, μετρώντας 56 συμμετοχές και 19 γκολ.

Το 1995 αναδείχθηκε Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Γιουγκοσλαβία και Ανατολικοευρωπαίος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς για τον οργανισμό ADN. Η Ραπίντ Βιέννης ήταν και η τελευταία του ομάδα πριν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά παπούτσια στα 35 του.

Με τους Αυστριακούς πετυχε 20 γκολ σε 54 εμφανίσεις Μετά τη λήξη της καριέρας του, ανέλαβε την προεδρία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Μαυροβουνίου, ρόλο που κατέχει ακόμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους